( گویند زاغ سیصد سال بزید وگاه نیز از اینقدر بگذرد…

عقاب را سالِ عمر،سی بیش نباشد.)

                                                                             

             عقاب                                             

گشت  غمناک   دل   و   جان  عقاب                  چو  از او  دور  شد   ایام   شباب

دید    کِش   دَور   به   انجام    رسید                  آفتابش    به    لب    بام     رسید 

باید     از   هستی     دل    بر گیرد                  ره    سوی    کشور   دیگر   گیرد

خواست     تا    چارۀ     نا چار    کند                  دارویی    جوید   و    در   کار   کند

صبحگاهی     ز  پی      چارۀ      کار                  گشت  بر  باد  سبک  سَیر  سوار

گَله  کاهنگ  چرا  داشت  به  دشت                  ناگه  از  وحشت   پر ولوله  گشت    

وان  شبان ،   بیم زده ،   دل  نگران                   شد     پی     برۀ     نوزاد     دوان

کبک    در    دامن    خاری    آویخت                   مار پیچید   و   به  سوراخ   گریخت

آهو   استاد   و  نگه   کرد   و  رمید                  دشت   را   خط    غباری    بکشید

چارۀ    مرگ    نه    کاریست   حقیر                   زنده   را  دل  نشود  از  جان  سیر

آشیان داشت   بر   آن  دامن  دشت                  زاغکی زشت و بد اندام  و َپلَشت

سنگها    از    کف     طفلان   خورده                  جان  ز صد     گونه    بلا    دربرده

سال ها   زیسته    افزون   ز  شمار                  شکم     آگنده     زگند    و   مُردار

بر    سر   شاخ    ورا    دید   عقاب                  زآسمان سوی زمین شد به شتاب

گفت   کای  دیده   ز  ما   بس بیداد                  با    تو    امروز    مرا    کار    افتاد

مشکلی     دارم      اگر    بگشایی                  بکنم      آنچه     تو    می فرمایی

گفت     ما      بندۀ     درگاه    توییم                 تا   که  هستیم،  هواخواه   توییم

بنده   آماده   بود ،  فرمان  چیست؟                 جان به راه  تو سپارم،جان چیست؟

دل   چو   در  خدمت  تو   شاد  کنم                   ننگم   آید   که   ز  جان   یاد   کنم 

این  همه  گفت، ولی  با دل خویش                  گفتگویی    دگر    آورد   به   پیش

کاین   ستمکار  قوی    پنجه   کنون                   از  نیاز  است   چنین  زار   و  زبون

لیک    ناگه    چو    غضبناک    شود                  زو  حساب  من  و  جان  پاک شود

دوستی   را    چو     نباشد     بنیاد                  حزم   را   باید ،    از   دست   نداد

در  دل  خویش  چو  این   رای  گزید                  پر  زد    و    دورترک    جای    گزید

زار  و   افسرده  چنین  گفت  عقاب                  که  مرا عمر،  حبابی است  بر  آب

راست است این که مرا تیز پراست                  لیک    پرواز    زمان    تیز تر   است

من گذشتم به شتاب از در و دشت                   به   شتاب   ایام   از  من  بگذشت

گر چه از  عمر  دل  سیری  نیست                   مرگ   می آید   و  تدبیری   نیست

من و این شهپر و این شوکت و جاه                  عمرم  از چیست  بدین حد کوتاه؟!

تو   بدین    قامت   و    بال    ناساز                   به  چه  فن  یافته ای  عمر  دراز؟!

پدرم     از    پدر    خویش    شنید                    که   یکی   زاغ    سیه  روی   پلید

با  دو  صد  حیله   به  هنگام شکار                   صد ره  از  چنگش کرده ست  فرار

پدرم   نیز   به   تو   دست   نیافت                    تا    به    منزلگه    جاوید   شتافت

لیک      هنگام      دم     بازپسین                    چون  تو بر شاخ  شدی  جای گزین

از   سر   حسرت    با   من   فرمود                   کاین همان زاغ  پلیداست که بود؟

عمر  من   نیز به  یغما  رفته است                    یک گل از صد گل تو نشکفته است

زاغ  گفت : ار  تو   در  این   تدبیری                  عهد     کن     تا    سخنم    بپذیری

عمرتان  گر چه  پذیرد  کم و کاست                   دگری را چه گنه؟! کاین زشماست

ز   آسمان     هیچ     نیایید    فرود                    آخر از این  همه  پرواز  چه  سود؟

پدر  من   که   پس   از  سیصدواند                    کان   اندرز   بد   و   دانش   و   پند

بارها   گفت   که    بر   چرخ    اثیر                     بادها     راست      فراوان      تاثیر

بادها      کز    زبر     خاک      وزند                    تن    و   جان   را   نرسانند     گزند

هر   چه   از  خاک    شوی    بالاتر                    باد  را  بیش   گزند  است  و  ضرر

تا     بدانجا   که    بر   اوج    افلاک                   آیتِ    مرگ     بود     پیک    هلاک

زاغ    را  میل  کند   دل   به  نشیب                 عمر  بسیارش از  آن  گشته  نصیب

دیگر    این   خاصیت   مُردار   است                  عمر   مُردا ر  خوران   بسیار  است

گند  و   مُردار   بهین   درمان  است                  چاره   رنج    تو   زان   آسان   است 

خیز  و  زین  بیش  ره  چرخ  مپوی                   طعمۀ   خیش    بر   افلاک    مجوی 

ناودان   جایگهی  سخت   نکوست                    به  از  آن  کُنج  حیاط  و لب جوست

من    که   صد   نکتۀ    نیکو    دانم                    راه   هر  برزن    و   هر   کو   دانم 

خانه    اندر    پس     باغی     دارم                   وندر  آن    گوشه    سراغی   دارم  

خوان    گستردۀ   الوانی    هست                  خوردنی های     فراوانی     هست

آنچه  زان   زاغ   چنین   داد  سراغ                    گندزاری     بود     اندر    پسِ    باغ

بوی   بد  رفته   از   آن   تا  ره   دور                   معدن      پشه        مقام       زنبور

نفرتش  گشته   بلای   دل  و  جان                   سوزش  و  کوری  دو  دیده   از   آن

آن   دو   همراه ،   رسیدند   ز  راه                    زاغ    بر   سفرۀ   خود ،  کرد    نگاه 

گفت خوانی که  چنین  الوان است                   لایق      محضر     این    مهمانست

می کنم   شکر  که  درویش    نِیَم                   خجل    از    ماحضر    خویش    نِیَم

گفت و بنشست و بخورد از آن گند                    تا    بیاموزد   از    او    مهمان    پند 

عمر  در  اوج   فلک  برده  به  سر                    دَم    زده    در   نفس     باد    سحر 

ابر   را   دیده    به    زیر   پر  خویش                  حیوان   را   همه    فرمانبر    خویش

بارها    آمده     شادان    ز   سفر                    به   رهش  بسته   فلک  طاق ظفر

سینۀ    کبک    و    تذرو   و   تیهو                    تازه    و   گرم    شده     طعمۀ   او

اینک  افتاده  بر  این  لاشه  و  گند                   باید      از     زاغ      بیاموزد      پند

بوی  گندش  دل  و  جان  تافته  بود                  حال     بیماری    دق     یافته     بود

دلش   از   نفرت  و    بیزاری   ریش                 گیج  شد ،  بست دَمی دیدۀ خویش

یادش  آمد   که   بر  آن  اوج  سپهر                  هست  پیروزی   و  زیبایی  و  مهر

فر  و   آزادی  و  فتح   و  ظفرست                    نفس       خرم      باد    سحرست

دیده بگشود و به هر سو نگریست                 دید   گِردش   اثری  زین ها   نیست

آنچه  بود از همه  سو خواری  بود                    وحشت   و  نفرت   و   بیزاری  بود 

بال  بر  هم  زد  و   برجست   ز جا                    گفت    کای     یار    ببخشای   مرا

سال ها  باش  و  بدین  عیش  بناز                   تو    و   مُردار   و   تو   و  عمر  دراز

من   نیم   در  خور   این   مهمانی                   گند      و    مُردار  ،     ترا    ارزانی

گر  در   اوج    فلکم ،   باید    مُرد                    عمر   در   گند    بسر   نتوان    برد

شهپر   شاه    هوا ،   اوج   گرفت                   زاغ   را  دید  و  بر  او  ماند   شگفت

سوی   بالا   شد   و   بالاتر   شد                    راست   با  مهر   فلک  همسر  شد

لحظه ای  چند  بر  این  لوح   کبود                   نقطه ای  بود  و  سپس  هیچ   نبود

 

                                    ( امیدوارم تا اینجا خونده باشین )

 

 

 

 

 

             

 

                                                                                                                

                  اینجا همه از من می پرسند

                 «حالت چطور است ؟»

                   

                 اما کسی یک بار

                 از من نپرسید:

                 «بالت ...