سلام بهونه ی نفس کشیدنم .

آمدم که بمانم , شاید تو هم بمانی , شاید بخواهی که بمانی , بمانی برای دست هایم , بمانم برای

دست هایت . فریاد دلم را از سکوتم بشنوی . فریاد دلت را از نگاهت بخوانم . نگاهم را باور کنی , دلم را

باور کنی , سکوتم را بشنوی .

کاش فاصله یک رویا بود . کاش باور می کردی دور از نگاهت , دور از گرمی دستت به صدای دستت دل

سپرده ام . دلت را باور کرده ام , به دلت دل سپرده ام .

نمی خواهم زنجیری باشم برای بال پروازت , برای اوج گرفتنت , برای مهر ورزیدنت , برای مهر دیدنت .

می خواهم یکی شدن را تجربه کنم در سایه ی نگاهت , در گرمی دستانت , در استواری شانه هایت .

بی تو بودن را می ترسم بی آن که با تو بودن را تجربه کرده باشم .

آمدم که بهار باشم برایت , حتّی اگر پاییز باشی , حتّی اگر زمستان باشی . زمستان را دوست دارم ,

پاییــز را دوست تر . می خواستم بهــارت باشم , می خواهم که بهــارت باشم , کاش می شد که

بهــارت باشم . بهـارت باشم تا بخندی , تا شکوفه کنی , تا گل دهی , تا غم چشمانت آب شود , تا

دلت آرام شود .

می خواستم که تابستانت شوم , می خواهم که تابستانت شوم , کاش می شد که تابستانت شوم .

تابستانت شوم تا سبز شوی , دلت میوه دهد , رود چشمانت بخشکد , دریای مهربانی ات جاری شود .

کاش می شد تکیه کنم بر شانه هایت , بر دلت , بر دستت . کاش می شد بمانی برایم , برای دلم ,

برای دستم . اگر این گونه می شد , دلت بود و دلم , دستت بود و دستم , شانه ات بود و سرم , نگاهت

بود و نگاهم , تو بودی و من , بی هیچ سخنی , بی هیچ گلایه ای .

کاش می شد که این گونه باشد . اگر این گونه نباشد , تو می روی تا بمانی با دلی دیگر , دستی دیگر ,

نگاهی دیگر . اگر این گونه نباشد , من می مانم و من , من می مانم و یادت , نگاهم می ماند و انتظار

بودنت , بی آن که نگاهت را دیده باشد . دستم می ماند و سرما بی آن که گرمای دستت را حس کرده

باشد . سرم می ماند و بی سامانی , بی آن که تکیه بر شانه ات داده باشد . دلم می ماند و سرگردانی

, بی آن که راهی در دلت گشوده باشد . من می مانم و من , من می مانم و یادت . من می مانم و یاد

روزهایی که بی هم بودیم و با هم . گرچه اکنون هم من هستم و روزهای سخت بی هم و با هم بودن .

من هستم و من , من هستم و یادت , من هستم و انتظار دیدنت