معلم پای تخته داد می زد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسی ها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

و آن یکی در گوشه ای دیگر " جوانان" را ورق می زد

برای آن که بی خود های و هوی می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی جبری را نشان می داد

با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت:

                         (( یک با یک برابر هست...))

از میان جمع شاگردان یکی برخاست،

   همیشه یک نفر باید به پا خیزد

به آرامی سخن سر داد:

تساوی اشتباهی فاحش و محض است...

معلم مات بر جا ماند

و او پرسید:اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز

                              یک با یک برابر بود؟

سکوت مدهشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد:

                   آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

    اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود

وانکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت

                              پایین بود....

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آن که صورت نقره گون

چون قرص مه می داشت

                               بالا بود

وان سیه چرده که می نالید

                     پایین بود...

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران

                    از کجا آماده می گردید؟

یا چه کس دیوار چین را بنا می کرد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟

یا که زیر ضربت شلاق له می شد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟

معلم ناله آسا گفت

_ بچه ها در جزوه های خود بنویسید"

                         یک با یک برابر نیست....

................................................................................

شعر از خسرو گلسرخی بود.. با وجود این که همه اون رو یه مبارز می دونن ، خوندن آثار ادبی ایشون خالی از لطف نیست

در سال 1258خورشیدی به دنبال کاوش گروه انگلیسی در شهر باستانی بابل، استوانه ای از گل پخته پیدا شد که امروزه  در موزه ی بریتانیا نگهداری می شود . بررسی های اولیه نشان می داد که گرداگرد این استوانه ی گلین را نوشته هایی به خط بابلی در برگرفته است که گمان می رفت نوشته ای از فرمان روایان آشور و بابل می باشد . اما بررسی های بیشتر نشان داد که این نوشته در سال 538( پ.م) به هنگام تسخیر شهر بابل به فرمان کورش کبیر نوشته شده است. این نوشته نخستین منشور جهانی حقوق بشر نام گرفت.  حقوقی که امروزه پس از دو هزار و پانصد سال آرزوی تحقق آن را در سر می پرورانیم. اهمیت این سخنان زمانی روشن می شود که به خاطر بیاوریم در زمانی که پادشاهان آشور و بابل از بریدن سرها و سوزاندن اسیران و درآوردن چشم ها بر خود می بالیدند، کورش سخن از صلح و نفی برده داری و آزادی ادیان دارد. و چه بی انصافی است که از این مفاخر چشم ببندیم و سخن از بیداری زنیم .

گوشه هایی از منشور کورش هخامنشی:

... آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم ، همه ی مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند . در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهریار نشستم. مردوک خدای بزرگ دل های پاک مردم بابل را متوجه من کرد... زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم. ارتش بزرگ من به آرامی وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید.

وضع داخلی بابل و جایگاه های مقدسش قلب مرا تکان داد... من برای صلح می کوشیدم.

من برده داری را برانداختم. به بدبختب های آنان پایان دادم. 

فرمان دادم که همه ی مردم در پرستش خدای خود آزاد باشد و آنان را نیازارند. فرمان دادم که هیچکس اهالی شهر را از هستی ساقط نکند.

مردوک خدای بزرگ از کردار من خشنود شد... او برکت و مهربانی اش را ارزانی داشت. ما همگی شادمانه و در صلح ، مقام بلندش را ستودیم...

من همه ی شهر هایی که ویران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی را که بسته شده بود ، بگشایند . همه ی خدایان این نیایشگاه ها را به جاه ها ی خود بازگرداندم.

همه ی مردمانی را که پراکنده و آواره شده بودند، به جایگاه خود برگرداندم و خانه های ویران آنها را آباد کردم...

من برای همه ی مردم جامعه ای آرام مهیا ساختم و صلح و ارامش را به تمامی مردم اعطا کردم...

سعی كن همیشه تنها باشی زیرا تنها به دنیا آمدی و تنها از دنیا خواهی رفت.بگذار عظمت عشق را درك كنی زیرا آنقدر عظیم است كه تو و هستی تو را نابود میكند.بگذار خانه ی عشق خالی از وجود كسی باشد.زیرا اگر عشقی در آن منزل كند به ویرانه هایش هم رحم نمی كند.اما اگر روزی آمد كه عاشق شدی تنها یك نفر را دوست بدار.بخواب.بخند.قدم بردار تنها به خاطر او.بگذار عشقی را داشته باشی:پاك.مقدس.آسمانی..