جز بی غمی ، غمین نکند هیچ کس مرا

در دل که هست ، همین است و بس مرا

چون خاک پست گشتم و از بخت بد هنوز

بر پای بوس او نبود دسترس مرا

بودم هوس ، که کشته زیر تیغ دوست

دردا که او نکشت و کشد  این هوس مرا

آتش دگر به خرمن جانم چه ک زنی ؟

ای برق فتنه ، یک نگه گرم بس مرا

تا رفتی از کنارم من ، ای شاه ملک دل

صف بسته است لشکر غم پیش و پس مرا

ای دوست ، روز و شب ز تو فریاد می کنم

با آن که نیست غیر تو فریاد رس مرا

دارم ز بی کسی به جهان شکرها که نیست

جز سوی خویش ، چشم امیدی به کس مرا

هر کس رهی ، به دهر طلب کار نعمتی است

جز دوست نیست از دو جهان ، ملتمس مرا....

هرگز نمی پرسم

هر روز می ÷رسی که :آیا دوستم داری؟

من،جای پاسخ بر نگاهت خیره می مانم

تو در نگاه من،چه می خوانی ، نمی دانم

اما به جای من ، تو پاسخ می دهی : آری

ما هر دو می دانیم

چشم و زبان ، پنهان وپیدا ، راز گویانند

و آن ها که دل با یکدیگر دارند

حرف ضمیر دوست را ناگفته مد دانند ،         ننوشته می خوانند.

من ((دوست دارم )) را

پیوسته در چشم تو می خوانم

ناگفته ، می دانم

من ، آنچه را احساس باید کرد

         یا از نگاه دوست باید خواند

هرگز نمی پرسم

هرگز نمی پرسم که : آیا دوستم داری

قلب من و چشم تو می گوید به من آری ))