پیچ هر جاده را كه رد كنی، شمعی به تو خواهند داد. هر شمع تو را یك گام  به او نزدیك‌تر می‌كند. یا بمان و بپذیر شب و سیاهی‌ات را، یا برو، زیرا شمعی به تو خواهند داد. اینها را آن رهنورد به من گفت كه چهل سال بود كه صدایش را می‌شنیدم، خودش را اما نمی‌دیدم.

رفتم و بی‌قراری توشه‌ام بود.

رفتم و چه سخت است وقتی زمین چسبناك است و پاهایت از موم. رفتم و چه سخت است وقتی دستهایت بیكارند و چشمهایت تعطیل. رفتم و پیچ اولین جاده را كه رد كردم شمعی به من دادند. شمعی دردناك كه تا ته استخوانم را سوزاند.

آن رهنورد گفته بود شمعی به تو می‌دهند اما نگفته بود كه شمع را در تنت فرو می‌كنند! شمع را هرگز به دستم ندادند، شمع را در گوشتم، درخونم، در استخوانم فرو كردند.

جاده در پس جاده، پیچ در پیچ، پشت یك پیچ شیطان بود و پشت یك پیچ فرشته، پشت یك پیچ شك بود و پشت یك پیچ یقین، پشت یك پیچ كیفر بود و پشت یك پیچ ایمان.

و هی شمع و شمع و شمع، بهای هر شمع چرا این همه سنگین بود. به ازای هر وجب روشنایی چرا این همه درد.

درد من اما همه از شمعی نبود كه در تنم فرو می‌رفت، دردم از دوستانی بود كه دوستم نداشتند

راه كه افتادیم هزار نفر بودیم، هزار دوست اما پیچ هر جاده را كه پشت سر گذاشتیم، برگشتم و دیدم كه دوستم نیست، كه دوستم دشمن صدایم می‌كند.

و هر با ر گریستم و گفتم: شمع نمی‌خواهم،‌راه و پیچ و جاده نمی‌خواهم، دوستانم را می‌خواهم.

دوستانم

هر بار اما رهنورد می‌گفت:‌ جلوتر برو، كسی می‌تواند جلوتر برود كه طاقت بی دوستی را داشته باشد. شجاعت دشمن خوانده شدن!‌ این یكی از هزار اصل رفتن است.

پیچ در پیچ، جاده در جاده، شمع در شمع، هزار جاده مانده است و هزاران پیچ، تنم پر از شمع است. شمع‌ها آب می‌شوند و از تنم خون و موم می‌چكد.

دیگر برای برگشت دیر است. جاده تاریك است و شب سیاه و من مسافری شمع آجین كه هیچ كس دوستش ندارد....

عرفان نظر آهاری

پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است . پشت سر هر آنچه که دوستش می داری.

و تو برای این که معشوقت را از دست ندهی، بهتر است بالاتر را نگاه نکنی. زیرا ممکن است چشمت به خدا بیفتد و او آنقدر بزرگ است که هر چیز پیش او کوچک جلوه می کند.
پشت سر هر معشوق، خدا ایستاده است. اگر عشقت ساده است و کوچک و معمولی، اگر عشقت گذراست و تفنن و تفریح، خدا چندان کاری به کارت ندارد. اجازه می دهد که عاشقی کنی، تماشایت می کند و می گذارد که شادمان باشی...

اما هر چه که در عشق ثابت قدم تر شوی، خدا با تو سختگیرتر می شود. هر قدر که در عاشقی عمیق تر شوی و پاکبازتر و هر اندازه که عشقت ناب تر شود و زیباتر، بیشتر باید از خدا بترسی. زیرا خدا از عشق های پاک و عمیق و ناب و زیبا نمی گذرد، مگر آنکه آن را به نام خودش تمام کند.
پشت سر هر معشوقی، خدا ایستاده است و هر گامی که تو در عشق برمی داری، خدا هم گامی در غیرت برمی دارد. تو عاشق تر می شوی و خدا غیورتر.
و آنگاه که گمان می کنی معشوق چه دست یافتنی است و وصل چه ممکن و عشق چه آسان، خدا وارد کار می شود و خیالت را درهم می ریزد و معشوقت را درهم می کوبد؛ معشوقت، هر کس که باشد و هر جا که باشد و هر قدر که باشد. خدا هرگز نمی گذارد میان تو و او، چیزی فاصله بیندازد.
معشوقت می شکند و تو ناامید می شوی و نمی دانی که ناامیدی زیباترین نتیجه عشق است. ناامیدی از اینجا و آنجا، ناامیدی از این کس و آن کس. ناامیدی از این چیز و آن چیز.
تو ناامید می شوی و گمان می کنی که عشق بیهوده ترین کارهاست. و برآنی که شکست خورده ای و خیال می کنی که آن همه شور و آن همه ذوق و آن همه عشق را تلف کرده ای.

اما خوب که نگاه کنی می بینی حتی قطره ای از عشقت، حتی قطره ای هم هدر نرفته است . خدا همه را جمع کرده و همه را برای خویش برداشته و به حساب خود گذاشته است.

خدا به تو می گوید: مگر نمی دانستی که پشت سر هر معشوق خدا ایستاده است؟

تو برای من بود که این همه راه آمده ای و برای من بود که این همه رنج برده ای و برای من بود که این همه عشق ورزیده ای. پس به پاس این، قلبت را و روحت را و دنیایت را  وسعت می بخشم و از بی نیازی نصیبی به تو می دهم. و این ثروتی است که هیچ کس ندارد تا به تو ارزانی اش کند.

فردا اما تو باز عاشق می شوی تا عمیق تر شوی و وسیع تر و بزرگ تر و ناامیدتر. تا بی نیازتر شوی و به او نزدیکتر.
راستی اما چه زیباست و چه باشکوه و چه شورانگیز، که پشت سر هر معشوقی خدا ایستاده است.  

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لحجه ی گلهای نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چه تو در سر داشتی

از تنهایی و حسرت رها کردم ...

و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا تا کی برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارد

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت و

بعد از رفتنت ...

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

و من در اوج پاییزی ترین ویرانه ی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ...

شاید به رسم و عادت پروانگی

من باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...