پنج وارونه چه معنا دارد؟ ۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵
من به او خندیدم.
كمی آزرده و حیرتزده گفت:
روی دیوار و درختان دیدم
باز هم خندیدم
گفت دیروز خودم دیدم
مهران پسر همسایه
پنج وارونه به مینو می داد.
آن قدر خنده برم داشت كه طفلك ترسید
بغلش كردم و بوسیدم و با خود گفتم:
بعدها وقتی بارش بی وقفه درد
سقف كوتاه دلت را خم كرد
بی گمان می فهمی
پنج وارونه چه معنا دارد...
(تقدیم به مردم استان چهار محال و بختیاری که درد را می شناسند)
ما روی پشت بام ایران زندگی می كنیم !
میان مردمی كه آرزوهایشان كمی تا قسمتی ابریست !
میان پابرهنگانی كه ریگی به كفش ندارند، میان مردمی كه درد را می شناسند
« مردمی كه نام هایشان درد می كند !»« مردمی كه جلد كهنه ی شناسنامه هایشان درد می كند !»
بابای كلاس اولی های ما نان ندارد.
بچه های ما وقتی توی دفتر نقاشی شان دوچرخه می كشند، خیلی مهم است كه مهربان باشند و برایش تَرك بكشند...
« ما توی نقاشی هایمان هم تنها سوار نمی شویم.»
ما « مونوریل» و « مترو» و « قطار پرنده» نمی خواهیم. ما در ازای همین جاده های خاكی هم كه داریم چندین برابر برای دولت عرق ریخته ایم. ما فقط كمی كاغذ می خواهیم برای نقاشی !
زیاده خواهی ما را ببخشید!! نکند صدای چرخ دوچرخه های نقاشی كودكان ما، خواب قطارهای شما را آشفته است ؟ !
ببخشید اگر ما زیاده خواهیم! بخشید اگر ما درد می كشیم ! ببخشید اگر هوایمان سرد است ! پای قلممان را قلم كردید ! با این قلم شكسته و این كاغذ وصله ای نیامده ایم از « فیلترینگ اینترنت» و « دردهای با كلاس» و « مبارزه با بد حجابی » بنویسیم. غَم نان اگر بگذارد ، تلویزیون هایمان را هم روشن می كنیم. آنوقت شاید دغدغه های لوكس رفاه زده ها و دردهای فانتزی شما را هم ببینیم.
ما را چه به این تفنن ها؟ ! نه مجوز كنسرتمان با مشكل مواجه شده و نه لباس هایمان جیغ می كشد ! ما را چه به عاشق شدن ؟ !
« دوم خرداد » باشد یا « سوم تیر» ، اردیبهشت گذشته است و روزهایمان « اردی جهنمیست» !خدا می داند ما هم روی نقشه ی ایران زندگی می كنیم ! این پایتخت مسموم همه چیز را متعلق به خودش می داند. آنقدر هوای تهران را دود گرفته كه ما و امثال ما را نمی بینید !
این دود ندانم كاری ها و تنها خوری هاست.
دیدیم كه عدالتتان هم عادلانه نبود. عدالتتان فقط دهان پر كن بود، پر طمطراق و درون تهی! كاش آن روز بعد از برگزاری جشنواره ی برف و یخ ( كوهرنگ) دور بین هایتان كودكان بومی آن منطقه را هم می دید.
در روزهایی كه گله گله، آدم های كادوپیچی شده ی لوكس از استان های دیگر برای شركت در جشنواره و اسكی و از این جور تفنن ها به پایخت برف ایران می آمدند.
كنار روستا نشین های آن حوالی كه از برف، تنها سوز استخوان شكنش را به ارث می برند.
كنار روستا نشین ها و عشایری كه « زنده رود» و « كارون» از اشك های كودكانشان سر چشمه می گیرد. و به قیمت ویرانی آنها استانهای دیگر را آباد می كند. حالا آسفالت نشین های اطراف آمده اند تا روی آدم برفی های بچه هایشان اسكی كنند. روی آرزوهایشان اسكی كنند.
با وجود اینكه روستایی اند و مثل دوروبری ها « آپ تودیت» نیستند. با وجود اینكه روستایی اند و از اردوهای دختر پسری كه به آن حوالی می آیند و طریقه معاشرت دختر و پسرهای « روشن فكر» و « متجدد» آنها تعجب می كنند.با وجود اینكه آنها می دانند این میهمان ها نمك نشناسند.
با این حال باز هم معرفتشان زیاد است. حاضرند برای میهمان ها در جاده هر 100 متر یك تابلو بزنند و رویش بنویسند : « ببخشید اگر هوایمان سرد است ! » ، « ببخشید اگر خجالت دهاتی مان نمی گذارد نزدیكتان شویم و خوش آمد بگوئیم !» ، « ببخشید اگر دردهایمان بی پرستیژ است» ، « ببخشید اگر ما اعتراضی به حقوق زنان و مسائل روز نداریم و مثل شما روشنفكر نیستیم و غم نان داریم»
( غم نان اگر بگذارد به شما می گوئیم حقوق چه كسی پایمال شده است)
حیف كه صدایشان به جایی نمی رسد. آنها می خواهند فریاد بزنند:
« اگر روی این برف ها رد پایی نمی بینید، اینجا محل عبور فرشتگان است. لطفاً روی اعصاب فرشته ها اسكی نكنید»
