در این جا نشسته ام، میان برادرم كوه و خواهرم دریا.

ما هر سه در تنهایی شریكیم، و آنچه ما را به هم پیوند می دهد
عشق است، عشقی ژرف و توانمند و شگفت انگیز. شگفتا كه
این عشق از خواهرم دریا ژرف تر و از برادرم كوه توانمندتر، و از
دیوانگی من شگفت انگیزتر است.

از آن روز كه نخستین پگاه خاكستری رنگ، چشمان مان را به
روی هم گشوده، زمان می گذرد، گر چه شاهد شكوفایی و
ظهور و سقوط تمدن های بیشمار بوده ایم، كماكان پرشور و
جوان مانده ایم.

پر شور و جوان ولی تنها و دور از چشم دیگران. گر چه در
آغوشی گشوده سر نهاده، از آسایش به دوریم. و چه آسایش
داشته او كه آرزویش را فروخورده و عشق خود را هویدا نكرده
است. كجاست آن خدای آتش كه بستر خواهرم را گرمی
بخشاید؟ و كدامین الهه آب است كه آتش برادرم را فرو نشاند؟
و كیست آن زن او كه بر قلب من فرمان براند؟

::جبران خلیل جبران::

تو را به جای همه زنانی که نشناخته‌ام دوست می‌دارم
 تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته‌ام دوست می‌دارم
 برای خاطر عطر گسترده بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
 برای خاطر برفی که آب می شود، برای خاطر نخستین گل
 برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی‌رماندشان
 تو را برای خاطر دوست داشتن دوست می‌دارم
 تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم.
 جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟من خود،خویشتن را بس اندک می‌بینم.
 بی تو جز گستره بی کرانه نمی بینم
 میان گذشته و امروز.
 از جدار آینه خویش گذشتن نتوانستم
 می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
 راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.
 تو را دوست می دارم برای خاطر فرزانگیت که از آن من نیست
 تو را برای خاطر سلامت
 به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می‌دارم
 برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
 تو می پنداری که شکی، حال آنکه به جز دلیلی نیستی
 تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می‌رود
 بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

::پل الوار::