تبلیغات


__
بادبادک
27 خرداد 86 - 11:13
بادبادك ها............. ، ............ بادبادك ها

تا افق پله به پله
                                         شب به نرمی گام برداشت
در كنار پله ها
                               فانوس روشن بود

بادبادك های بازیگوش
                            دم تكان دادند
                                      بادبادك رفت بالا
                       قرقره از غصه لاغر شد

   بادبادك جان چه می بینی از آن بالا؟
                     در میان جاده ها آیا غباری هست ؟
                     بر فراز تخت سنگ آیا نشان از نعل اسب تك سواری هست؟
بادبادك جان ببین آیا بهاری هست؟
            بادبادك جان ببین آیا جای پایی سبز خواهد شد؟

           بر سر سفره بغض سنگینی برایم لقمه می گیرد...........
بادبادك جان ببین پیك امید آیا روی دوشش كوله باری هست؟
                                                          من دلم با خویش می گوید
                                                                     كه آری هست

  • ارسال نظر (0)
15 فروردین 86 - 19:48


لعنتی این منم این منم..اونوقت میگی دربارش فكر نكردی

..............
13 دی 85 - 19:56

ای که هر دم دم ز حیدر میزنی
بر یتیمان علی سر می زنی


شاهد اقبال در آغوش کیست
کیسه نان و رطب بر دوش کیست



کیست آن کس کز علی یادی کند
بر یتیمان من امدادی کند


دست گیرد کودکان درد را
گرم سازد خانه های سرد را


ای جوانمردان جوانمردی چه شد
شیوه رندی و شبگردی چه شد


شیعگی تنها نماز و روزه نیست
آب تنها در میان کوزه نیست


wolf
4 دی 85 - 23:03

گرگ هار
26 شهریور 85 - 19:40
گرگ هاری شده ام
هرزه پوی و دله دو
شب درین دشت زمستان زده ی بی همه چیز
می دوم ، برده ز هر باد گرو
چشمهایم چو دو كانون شرار
صف تاریكی شب را شكند
همه بی رحمی و فرمان فرار
گرگ هاری شده ام ، خون مرا ظلمت زهر
كرده چون شعله ی چشم تو سیاه
تو چه آسوده و بی باك خزامی به برم
آه ، می ترسم ، آه
آه ، می ترسم از آن لحظه ی پر لذت و شوق
كه تو خود را نگری
 مانده نومید ز هر گونه دفاع
زیر چنگ خشن وحشی و خونخوار منی
 پوپكم ! آهوكم
چه نشستی غافل
 كز گزندم نرهی ، گرچه پرستار منی
 پس ازین دره ی ژرف
جای خمیازه ی جادو شده ی غار سیاه
 پشت آن قله ی پوشیده ز برف
 نیست چیزی ، خبری
 ور تو را گفتم چیز دگری هست ، نبود
جز فریب دگری
 من ازین غفلت معصوم تو ، ای شعله ی پاك
 بیشتر سوزم و دندان به جگر می فشرم
منشین با من ، با من منشین
 تو چه دانی كه چه افسونگر و بی پا و سرم ؟
تو چه دانی كه پس هر نگه ساده ی من
 چه جنونی ، چه نیازی ، چه غمی ست ؟
یا نگاه تو ، كه پر عصمت و ناز
بر من افتد ، چه عذاب و ستمی ست
دردم این نیست ولی
 دردم این است كه من بی تو دگر
از جهان دورم و بی خویشتنم
پوپكم ! آهوكم
تا جنون فاصله ای نیست از اینجا كه منم
مگرم سوی تو راهی باشد
 چون فروغ نگهت
ورنه دیگر به چه كار آیم من
بی تو ؟ چون مرده ی چشم سیهت
منشین اما با من ، منشین
تكیه بر من مكن ، ای پرده ی طناز حریر
كه شراری شده ام
پوپكم ! آهوكم
گرگ هاری شده ام
__