انتقام کیمیاگر

گروهی کوهنورد ، راهشان را گم می‌کنند و به شب می‌خورند. غاری می‌بینند و تصمیم می‌گیرند شب را در آنجا سپری کنند. آنجا آتشی روشن می‌کنند و گرد آن به صحبت می‌نشینند. در لحظه‌ای که همه‌شان ساکت می‌شوند، ناگهان از اعماق غار صدای مرموزی به گوششان می‌رسد. همگی با کنجکاوی و حیرت به هم نگاه می‌کنند. یکی از آن‌ها که از بقیه کنجکاوتر بود بلند شد و چند قدمی به سمت منبع صدا حرکت کرد. اما در راه دلهره‌ی عجیبی به جانش افتاد و برگشت پیش بقیه. کلی به آن‌ها اصرار کرد تا بالاخره راضی‌شان کرد با هم بروند و از ِسرّ صدا سر در بیاورند. همان طور که مشعل به دست پیش می‌رفتند صدا بلندتر و واضح‌تر می‌شد. تا این‌که بالاخره به دروازه‌ای رسیدند که بالای آن کتیبه‌ای بود، روی کتیبه نوشته بود :

" ای رهگذر! جوانمرد باش و ناموس مرا حرمت نگه‌دار و به او دست نزن دیگر نمی‌توان به او کمک کرد."

با تعجب نگاهی رد و بدل می‌کنند و باز صدا به گوش‌شان می‌رسد. این بار دیگر می‌شد تشخیص داد که صدا، ناله ناامیدانهء یک زن است. با هم از دروازه عبور می‌کنند و آن‌گاه با صحنه شگفتی روبرو می‌شوند.

تالاری بزرگ که در مرکز آن شیئی درخشان جلوه نمایی می‌کرد.

کمی که جلو رفتند آن شیئ را تشخیص دادند، پیکر عریان زنی که به صلیب کشیده شده بود. زخم‌های شلاق و شکنجه در جای جای بدنش دیده می‌شد. اما این‌ها ذره‌ای از زیبایی تابناک آن زن کم نمی‌کرد. زن بی‌جان به نظر می‌رسید. سرش روی شانه‌اش افتاده بود و چشمان زیبایش، نیمه باز، به زمین خیره شده بود. آن چنان وسوسه کننده بود که بیشتر افراد جمع نمی‌توانستند چشم از او بردارند. اما یکی از آنها ناگهان فریاد هراس آلودی سر داد و باعث شد دیگران به خود بیایند. او به زمین زیر پایشان اشاره کرد، آنجا پر بود از اسکلت‌های پوسیده و جمجمه‌های خیرهء بدون چشم. همه را وحشت برداشت.

اما وقتی دوباره چشم‌شان به پیکر بهشتی زن افتاد، دوباره مبهوت زیبایی شهوانی او شدند. یکی دو تا از آن‌ها پیراهن‌شان را در آوردند و پیکر زن را در آغوش کشیدند و از لبانش بوسه ربایی کردند. بقیه هم به دنبال آن‌ها مشغول شدند. هر کس برای رسیدن به زن، دیگری را هل می داد و نزاع کوری در جریان بود. همه مشغول عشق بازی بودند الا یک نفر که به جمجمه‌ها زل زده بود و به کتیبه ورودی تالار فکر می‌کرد: ای رهگذر! جوانمرد باش و ناموس مرا حرمت نگه دار و به او دست نزن... دیگر نمی‌توان به او کمک کرد.

او ناگهان مثل مار گزیده‌ها فریاد کشید و به دوستانش گفت دست نگه دارید. اما آن‌ها بی‌توجه به او به کارشان ادامه می‌دادند. وقتی همگی ارضا شدند، نشستند و به پیکر زن چشم دوختند. مرد هوشیار با اضطراب به دوستانش چشم دوخت. دید که انگار پوست های دست‌ها، صورت وبدن‌شان در حال خشک شدن است. ناگهان یکی از آنها فریاد وحشتناکی کشید. شروع کرد به دست کشیدن به صورت و بدنش و مدام داد میزد " سوختم! سوختم!..."

کم کم فریادهای بقیه هم بلند شد. همه گی ضجه می‌زدند و دود از پوست‌شان بلند می‌شد.

مرد هوشیار جرأت نمی‌کرد به هیچ یک نزدیک شود. آن‌ها ذره ذره جلوی چشمان او سوختند و آب شدند و جز اسکلتی از آن‌ها باقی نماند.

او نا امید و وحشت زده راه برگشت پیش گرفت. هنگام خروج از تالار با کتیبه دیگری که در این سوی دروازه نصب شده بود مواجه شد. روی آن نوشته شده بود:

"ای جوانمرد این‌که تو زنده از این تالار خارج می‌شوی نشان می‌دهد که آن مجسمه زهر آلود را لمس نکرده‌ای و اکنون می‌توانی به زندگی ادامه دهی. اما بد نیست بفهمی که این نفرین چه دلیلی داشته و آن استخوان‌های نگون بخت چرا به این وضع افتادند. من کیمیاگری جوان بودم و همچون هر جوانی، دل به زیبارویی بستم. او هم به من دل باخت و سرای عشقمان را برپا کردیم. روزی زمستانی و سرد بود آن روز که گروهی راهزن، گذرشان به کلبه کوچک ما افتاد. دست و پای مرا بستند و جلوی چشم من ، معبودم را به آن حال و روزی که دیدی انداختند، به او تجاوز کردند و مارا دست و پا بسته رها کردند تا او از رنج و من از غم بمیریم. او مُرد اما کسانی مرا نجات دادند.

و از آن پس زندگی من فقط یک معنی داشت و آن انتقام بود. آن هم نه فقط از آن راهزنان، بلکه از همه راهزن‌صفتان... زهری ساختم و به طریقی به آن راهزنان خوراندم.

اما آرام نگرفتم و این تالار را ساختم و آن مجسمه زهر آلود را آنجا نهادم تا انتقام معبودم را از تاریخ و از بشریت بگیرم. اکنون برو و راز مرا مکتوب بدار."

                           پدر فراموش می کند

پسر جان گوش كن : اینها را وقتی می گویم كه تو خوابی ، زیر گونه ات چین خورده و حلقه ای از موهای طلائیت به پیشانی عرق كرده ات چسبیده است ، دزدكی به اتاق خوابت آمده ام همین چند دقیقه پیش بود كه در كتابخانه نشسته بودم و داشتم روزنامه می خواندم كه موج سهمگینی پیشانی مرا با خود برد و با احساس گناه كنار بسترت آمدم .

پسر جان ! چیزهایی هستند كه من درباره شان فكر كرده ام . من با تو كج خلقی كرده ام ، موقعی كه لباس می پوشیدی كه به مدرسه بروی سرزنشت كردم ، چون صورتت را به جای این كه بشویی ، با حوله مرطوب پاك كردی . از تو كار شلاقی كشیدم ، چون كفش هایت را تمیز نكرده بودی . موقعی كه وسایلت را كف اتاق انداختی ، با عصبانیت سرت داد كشیدم.

موقع صبحانه خوردن هم ایراد كارهایت را پیدا كردم. تو چیزها را ریختی . دهانت را پر غذا كردی. آرنج هایت را به میزتكیه دادی . زیاد كره روی نانت مالیدی . و موقعی كه سراغ بازیت می رفتی و من راه افتاده بودم كه به قطار برسم ، برایم دست تكان دادی و فریاد زدی ،« خداحافظ بابا » و من اخم كردم و در جوابت گفتم و« قوز نكن! »

بعد دوباره همه این ماجراها تا غروب ادامه پیدا كرد .موقعی كه آن طرف جاده بودم ، جاسوسیت را كردم و دیدم زانو زده ای و داری با سنگ مرمرها بازی می كنی . جورابهایت سوراخ شده بودند . جلوی روی دوستانت تحقیرت كردم و خودم جلو افتادم و وادارت كردم پشت سرم تا خانه بیایی . جورابها گران بودند و اگر خودت مجبور بودی آنها را بخری ، حتما بیشتر مراقبت می كردی ! فكرش را بكن پسر ! پدر باشی و این جور فكرها به سرت بزند !

یادت می آید یك كمی بعد توی كتابخانه نشسته بودم و داشتم روزنامه می خواندم كه تو با كمرویی و نگاهی كم و بیش رنجیده آمدی؟ وقتی از بالای روزنامه نگاهت كردم و معلوم بود كه حوصله ام از بی موقع مزاحم شدنت سر رفته است ، تو تردید كردی و همان جا كنار در ایستادی . من نق زدم ،« چی می خوای این وقت شب؟ »

تو هیچ نگفتی ، فقط با یورشی توفانی به طرفم دویدی ، دستهایت را دور گردنم انداختی ، مرا بوسیدی و دستهای كوچولویت با عاطفه ای كه خداوند در قلب تو شكوفا كرده بود و حتی غفلت و جهل هم نمی توانست نادیده اش بگیرد ، مرا محكم در بر گرفتند . و بعد تو رفته بودی و صدای تاپ تاپ پاهایت از پله ها می آمد.

خب پسر جان ! خیلی نگذشت كه روزنامه از دستم لیز خورد و ترس هولناك آزار دهنده ای بر من چیره شد . عادت داشت با من چه می كرد؟ عادت خرده گیری ، عادت سرزنش كردن . این پاداش من به تو بود كه پسر بودی . این كارها به خاطر این نبود كه دوستت نداشتم ، به خاطر این بود كه از یك كودك ، بیش از حد انتظار داشتم . داشتم تو را با متر سن خودم اندازه می گرفتم .

و در شخصیت تو چیزهای خوب و نازنین و حقیقی ، فراوان بودند . قلب كوچك تو به اندازه سحر بود كه از بالای كوهها سر بر می آورد . این را با حركت خود انگیخته ات نشان دادی . تو امشب برای خداحافظی به طرفم دویدی و مرا بوسیدی . پسر جان ! امشب دیگر هیچ چیز اهمیت ندارد . من در تاریكی به اتاقت آمده ام و شرمسارم در كنار تختت زانو زده ام ! جبران عاجزانه ای است . می دانم كه اگر در بیداری اینها را به تو می گفتم متوجه نمی شدی . ولی فردا یك بابای واقعی خواهم بود! با تو صمیمی خواهم بود و وقتی رنج می بری ، رنج خواهم برد و وقتی می خندی خواهم خندید . موقعی كه می خواهم از سر بی حوصلگی حرف بزنم ، زبانم را گاز می گیرم و مثل یك عبادت دینی دائما با خودم تكرار خواهم كرد :« او كه پسر بچه ای بیش نیست ، یك پسر بچه كوچولو ! متاسفم كه تو را در ذهنم یك مرد تصور كرده بودم . می فهمم كه هنوز یك نوزادی . دیروز در آغوش مادرت بودی و سرت روی شانه او بود . می دانم كه خیلی خواسته ام ، خیلی زیاد..

به جای سرزنش مردم ، سعی كنیم حرف آنها را بفهمیم . بیائید ببینیم چرا بعضی كارها را انجام می دهند . از سرزنش كردن ، كارهای مفیدتر و ارزشمندتری هم وجود دارند و آن همدردی ، صبر و مهربانی است « همه چیز را دانستن یعنی همه را بخشیدن »

خود خدا هم تا دم آخر ، انسان را قضاوت نمی كند ...

پس من و شما چرا این كار را می كنیم ؟؟؟؟؟؟؟!!

         دبلیو.لیوینگستون لارند

دیدی دلت شكست

روی زمین ریخت ، ریز ِ ریز ، تكه تكه

و آسمان باز آبی ماند !

دیدی روح سبزت زیر چرخ ماشین های خارجی لجن مال میشد

و قیامت هم نشد

دیدی پاهایت از خستگی زار میزدند ، و همه آنها كه شبها برایشان گریه میكردی

حتی در كوچه بن بست ، نم از باران و بركت رحمت خدا !!!!!!!!!!

به فكر كفشهای پاره تو نبودند ، آرام و مودب به فكر نگاه معشوقه های مغازه شان بودند !

دیدی مردانگی میمیرد ، و فلك باز فلك میمیاند

دیدی آفت همه شكوفه های درخت سیب را كشت

و طبیعت ساكت بود

دیدی كه می مردی و خدا هم با تو می مرد

دیدی عشق را سر بازار، با جنون و ابتذال حراج میكردند

و الهه ای حفاظتش نمیكرد !

دیدی خدا را شكستند ، باز ساختند ، شكل یك دستگیره زیبا برای دروازه قدرت !

و هیچ فرشته ای از او دفاع نمیكرد !

به خود میگویی دیدی !

ولی به دیدینت قسم كه ندیدی !

اگر میدیدی امروز چشمی بودی ، كه دنیا به تو از آن نگاه میكرد

دنیا تورا میدید نه تو دنیا را !

اگر دیده بودی اصلا میدانستی برای زندگی نیازی نیست ببینی !

كاش همین حالا ببینی ، كه افسانه ها میمیرند

محبت یك دروغ است و شرف یك واژه برای زیبایی اتاق پذیرایی وجاهت

كاش همین حالا ببینی ....... ای كاش ببینی

ای كاش همین حالا كه حرفت را در گوش دیوار زمزمه میكنی ببینی

كه دیوار هم تو را نصیحت میكند !

و بدانی سر مسابقه زنده ماندن

پدرت هم شاید تو را بسوزاند ! تا از گرمای وجودت چند ثانیه بیشتر زنده
بماند

با یه شكلات شروع شد من یه شكلات گذاشتم تو دستش اونهم گذاشت  

تو دست من, من بچه بودم اونهم بچه بود سرمو بالا كردم سرش رو بالا كرد  

دید كه منو میشناسه خندیدم گفت: دوستیم گفتم: دوست دوست گفت: تا  

 كجا گفتم دوستی كه تا نداره گفت تا مرگ خندیدم و گفتم من كه گفتم تا نداره گفت باشه تا پس از مرگ گفتم نه نه نه  تا نداره گفت قبول تا اونجا كه همه دوباره زنده میشند یعنی زندگی پس از مرگ بازم با هم دوستیم تا بهشت, تا جهنم, تا هر جا كه باشه من وتو با هم دوستیم خندیدم گفتم تو تا هر كجا كه دلت میخواد یه تا واسش بذار اصلآ واسش یه تا بكش از سر این دنیا تا اون دنیا اما من اصلآ براش تا نمی ذارم نگام كرد نگاش كردم باور نمی كرد می دونستم اون می خواست حتمآ دوستی ما تا داشته باشه دوستی بدون تا رو نمی فهمید  

گفت بیا برای دوستیمون یه نشونه بذاریم گفتم باشه تو بذار گفت شكلات .  

هربار كه همدیگه رو میبینیم یه شكلات مال تو یكی مال من باشه گفتم باشه هر بار یه شكلات می ذاشتم تو دستش اونم یه شكلات تو دست من باز همدیگرو نگاه می كردیم یعنی كه دوست دوست من تندی شكلاتم را باز می كردم ومی ذاشتم تو دهنم و تند تند می مكیدم می گفت شكمو تو دوست شكموی منی و شكلاتش رو می ذاشت توی یه صندوقچه كوچولوی قشنگ می گفتم بخورش می گفت تموم می شه می خوام تموم نشه برای همیشه بمونه صندوقش پر از شكلات شده بود هیچكدومش رو نخورده بود من همش رو خورده بودم گفتم اگه یه روز شكلات هاتو مورچه ها بخورند یا كرم ها چیكار می كنی می گفت مواظبشون هستم می گفت می خوام نگهشون دارم تا وقتی كه دوست هستیم من شكلاتم رو می ذاشتم تو دهنم می گفتم نه نه نه تا نه دوستی كه تا نداره.  

یك سال دو سال چهار سال هفت سال ده سال بیست سالش شده. اون بزرگ شده منم بزرگ شدم من همه ی شكلاتام رو خوردم اما اون همه ی شكلاتاشو رو نگه داشته اون اومده امشب تا خدا حافظی كنه می خواد بره اون دور دورها میگه زود بر می گردم من كه می دونم بر نمی گرده یادش رفت شكلات به من بده اما من كه یادم نرفته یه شكلات گذاشتم كف دستش گفتم این واسه خوردنی یه شكلات هم گذاشتم كف اون دستش گفتم این آخرین شكلات واسه ی صندوق كوچكت یادش رفته بود كه صندوقی داره برای شكلات هاش هر دو تارو خورد خندیدم می دونستم دوستی من تا نداره و می دونستم كه دوستی اون تا داره مثل همیشه خوب شد همه ی شكلات هام رو خوردم اما اون هیچكدومش رو نخورده .  

حالا با یه صندوق پراز شكلات های نخورده چیكار می كنه!!!  

اونیكه به من می گفت یه وقت منو جا نذاری  

منو تو این دنیای كوچك یكه و تنها نذاری  

اونیكه با چشمهای خسته ی من خوابش می برد  

نفسش بسته به من بی نفسم یه روز می مرد  

اونیكه ساعت قلب نازنینش ضربان من بود  

شبهای مشكی من با بودنش آسمونی بود  

اونیكه با صحبتهاش قند تو دل من آب می شد  

روزیكه من نبودم مثل یه شمعی آب می شد  

حالا اون رفت ودیگه پشت سرش رو هم ندید  

گلهای شمعدونی رو زیر پاهاش له كرد وچید  

آخ زمونه بی فاییت مثل آدم ها می مونه  

هر چی قول دادی به زیر پات جا می مونه