بنال ای دل که رنجت شادمانیست

بمیر ای دل که مرگت زندگانیست

دلی خواهم که از او درد خیزد

بسوزد ، عشق ورزد ، اشک ریزد

با یک شکلات شروع شد
من یک شکلات گذاشتم تو دستش اونم یک شکلات گذاشت تو دستم
من بچه بودم اونم بچه بود
سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد
دید که منو میشناسه
خندیدم
گفت دوستیم؟
گفتم دوست دوست
گفت تا کجا؟
گفتم دوستی که تا نداره
گفت تا مرگ
خندیدمو گفتم من که گفتم تا نداره
گفت باشه تا پس از مرگ
گفتم: نه نه نه نه تا نداره
گفت: قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن یعنی زندگی پس از مرگ
باز هم با هم دوستیم؟
تا بهشت تا جهنم
تا هر جا که باشه منو تو با هم دوستیم
خندیدمو گفتم تو براش تا هر جا که دلت می خواد یک تا بزار
اصلا یک تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا
اما من اصلا براش تا نمیزارم
نگام کرد نگاش کردم باور نمیکرد
می دونستم اون می خواست حتما دوستیمون یک تا داشته باشه
دوستی بدون تا رو نمیفهمید !!

گفت بیا برا دوستیمون یک نشونه بزاریم
گفتم باشه تو بزار
گفت شکلات باشه؟
گفتم باشه  
هر بار یک شکلات میزاشت تو دستم منم یک شکلات میزاشتم تو دستش
باز همدیگرو نگاه میکردیم یعنی که دوستیم دوست دوست
من تندی شکلاتامو باز میکردم میزاشتم تو دهنم تندو تند می مکیدم
میگفت شکمو
تو دوست شکموی منی وشکلاتشو میزاشت توی یک صندوقچه کوچولوی قشنگ
میگفتم بخورش
میگفت تموم میشه می خوام تموم نشه برا همیشه بمونه
صندوقچش پر از شکلات شده بود
هیچکدومشو نمی خورد
من همشو خورده بودم
گفتم اگه یک روز شکلاتاتو مورچه ها بوخورن یا کرمها اون وقت چی کار میکنی؟
میگفت مواظبشون هستم
میگفت می خوام نگهشون دارم تا موقعی که دوستیم و من شکلاتمو میزاشتم تو دهنمو می گفتم نه نه نه نه تا نه دوستی که تا نداره !!

یک سال دو سال چهارسال هفت سال ده سال
بیست سالش شده
اون بزرگ شده من هم بزرگ شدم
من همه شکلاتامو خوردم 
اون همه رو نگه داشته
اون اومده امشب تا خداهافظی کنه  
می خواد بره اون دور دورا
میگه میرم اما زود برمیگردم
من که میدونم اون بر نمیگرده  
یادش رفت به من شکلات بده  
من که یادم نرفته شکلاتشو دادم
تندی بازش کرد گذاشت تو دهنش
یکی دیگه گذاشتم تو اون دستش گفتم بیا این هم اخرین شکلات برای صندوقچه کوچولوت
یادش رفته بود یک صندوقچه داره برا شکلاتاش
هر دوتا رو خورد
خندیدم 
میدونستم دوستی اون تا داره اما دوستی من تا نداره
مثل همیشه
خوب شد همه رو خوردم
اما اون هیچ کدوم رو نخورده
حالا با یک صندوقچه پر از شکلاتهای نخورده چی کار میکنه؟

علم می‌گوید : ماهی به خاطر دور شدن از آب ، به دلایل طبیعی ، می‌میرد !

اما هر كس یك بار بالا و پایین پریدن ماهی را دیده باشد تصدیق می‌كند كه ماهی از بی‌آبی به دلیل طبیعی نمی‌میرد .

ماهی به خاطر آب خودش را می‌كُشد !

( كتاب ارمیا - رضا امیر خانی‌)

دخترا سیب گلابن

مثه برفن مثه آبن

دخترا شیرن

مثه شمشیرن

فرا رسیدن ولادت حضرت معصومه (‌س‌) و روز دختر به همه دخترای گل ایران زمین مبارك

جوانی داستانی بود

پریشان داستان بی‌سرانجامی

غم‌آگین قصه تلخی كه از یادش هراسانم

به غفلت رفت از دستم ، وز این غفلت پشیمانم

جوانی چون كبوتر بود و من بودم یكی طفل كبوتر باز

سرودی داشت آن مرغك –

كه از بانگ سرودش مست بودم ، شادمان بودم

به شوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوائی داشت .... حالی داشت  

گه و بیگاه با طفل دلم قال و مقالی داشت

جوانی چون كبوتر بود و من بودم یكی طفل كبوتر باز

كه او را هر زمان باشوق ، آب و دانه می‌دادم

پر و بال لطیفش را به لبها شانه می‌كردم

و او را روی چشم و سینه‌ی خود خانه می‌دادم

ولی افسوس ...

هزار افسوس ...

یكی روز آن كبوتر از كفم پر زد

ز پیشم همچنان تیر شهابی ، تند بالارفت

به سوی آسمانها رفت

فغان كردم

نگاهم را چونان صیاد دنبالش روان كردم

ولی او كم كمك ، چون نقطه شد وز دیده پنهان شد

به خود گفتم كه : آن مرغك به سوی لانه می‌آید

امید رفته روزی عاقبت در خانه می‌آید

ولی افسوس ...

هزار افسوس ...

به عمری در رهش آویختم فانوس چشمم را

نیامد در برم مرغ سپید من

نشد گرم از امیدش خانه عشق و امید من

كنون دور از كبوتر لانه خالی ، آسمان خالیست

به سوی آسمان چون بنگرم تا كهكشان خالیست

منم آن طفل دیروزین ...!

كه اینك در غم هم نغمه‌ای با چشم تر مانده

درون آشیان زآن همنوای گرمخو یك مشت پر مانده

پر او چیست دانی ؟ هاله‌ی موی سپید من

فضای آشیان خالیست

چه هست آن آشیان ؟ ویران دلم ، ویرانه عشق و امید من

هزار افسوس !

هزار اندوه !

جوانی رفت ، شادی رفت ، روح زندگانی رفت

غم آمد ، ماتم آمد ، دشمن عشق و امید آمد

پدر بگذشت ، مادر رفت ، شور عشق از سر رفت

سپاه پیری آمد ، هاله‌ی موی سپید آمد

كنون من مانده‌ام تنها

ز شهر دل گریزان ، رهنورد هر بیابانم

سراپا حیرتم ، درمانده‌ام ، همرنگ اندوهم

چنان گم كرده فرزندی

به صحرای غریبی ، بی‌كسی ، هم صحبت كوهم !!

صدا سر می‌دهم در كوه :

كجائید ای جوانی ، شادمانی ، كامرانیها ؟؟!!

جواب آید به صد اندوه :

كجائید ای جوانی ، شادمانی ، كامرانیها ؟؟!!....