( متن زیر پیام  دوستمه که منو در جاهایی به فکر فرو برد . متنی زیبا . ازت ممنونم به خاطر همه چی ...  و دارم سعیم رو می کنم)

 

قبل از هر چیز برایت آرزو میکنم که عاشق شوی ،  و اگر هستی ، کسی هم به تو عشق بورزد ،و اگر اینگونه نیست ، تنهاییت کوتاه باشد ،و پس از تنهاییت ، نفرت از کسی نیابی.آرزومندم که اینگونه پیش نیاید .......اما اگر پیش آمد ، بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی ،از جمله دوستان بد و ناپایدار ........برخی نادوست و برخی دوستدار ...........که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد .و چون زندگی بدین گونه است ،برایت آرزو مندم که دشمن نیز داشته باشی......نه کم و نه زیاد ..... درست به اندازه ،تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قراردهند ،که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد.....تا که زیاده به خود غره نشوی . و نیز آرزو مندم مفید فایده باشی ، نه خیلی غیر ضروری .....تا در لحظات سخت ،وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است،همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرپا نگاه دارد .همچنین برایت آرزومندم صبور باشی ،نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند ........چون این کار ساده ای است ،بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند .....و با کاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی.و امیدوارم اگر جوان هستی ،خیلی به تعجیل ، رسیده نشوی......و اگر رسیده ای ، به جوان نمائی اصرار نورزی ،و اگر پیری ،تسلیم نا امیدی نشوی...........چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم استبگذاریم در ما جریان یابد.امیدوارم سگی را نوازش کنی ، به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یکسهره گوش کنی ، وقتی که آوای سحرگاهیش را سر میدهد.....چراکه به این طریق ، احساس زیبایی خواهی یافت....به رایگان......امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی .....هر چند خرد بوده باشد .....و با روییدنش همراه شوی ،تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد.به علاوه امیدوارم پول داشته باشی ، زیرا در عمل به آن نیازمندی.....و سالی یکبار پولت را جلو رویت بگذاری و بگویی :" این مال من است " ،فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است !و در پایان ، اگر مرد باشی ،آرزومندم زن خوبی داشته باشی ....و اگر زنی ، شوهر خوبی داشته باشی ،که اگر فردا خسته باشید ، یا پس فردا شادمان ،باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیآغازید ... اگر همه اینها که گفتم برایت فراهم شد ،دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم ... ویکتور هوگو

 

دوست دارم ، دور از غوغای ملال آور و دروغ آمیز زندگی ، از این سردر لاجوردی این معبد به درون پناه ببرم . از سایه روشنهای خیال رنگ و خاموشی که بر کف معبد افتاده بگذرم . به کنار آن چشمه رسم ، دست و رویم را با آن آب شستشو دهم چنانکه هیچ غباری بر چهره ام نماند و رنگهایم همه پاک گردد و " من" هایم همه رنگ بازد و همه خویش گردم یا همه زدوده از خویش ، هر چه دارم هر چه هستم بشویم ، هیچ نباشم ، تنها و تنها یک " نیاز" گردم ، شسته از غرور ، پاک گشته از عوام و زدوده از هر چه طبیعت و وراثت ، تاریخ و محیط ، عقل مصلحت باز و اندیشه های رنگارنگ و مغرض و بیگانه که مرا آلوده اند  وضو سازم ، غرقه در اخلاص و گداخته در شوق و محو شده در" نیاز"   و بگذرم و   به او پناه برم .

 

 

 

دارم آغاز می شوم ، دارم خلق می شوم و

خدا لبهایش را ، به مهر و به نیروی شگفت خدایی و دم ِ آفریدگاری خود بر لبهای تشنهء من نهاده است و از روح خویش در کالبدم می دمد و من زنده شدن خود را ، با خدا خویشاوند گشتن خود را ، در هر دَم ِ او احساس می کنم که هم اکنون قلبم به کوفتن خواهد آمد و نبضم به زدن آغاز خواهد کرد .        آری دارم نفس می کشم  .      چگونه می توانم وصف کنم که تنفس چیست ؟ چگونه؟

 

 

 

 

طلوع خود را می نگرم و خود را به نرمی و رضایت ، غرق لذت و امید ، تسلیم او می کنم . او که مرا در خود می مکد و من همچنان ساکت می مانم تا تمام شوم !

 

 

***********************

 

 

 

اضطراب روح بسیار جدی تر  و سخت تر از دلهرهء ناشی از مسئولیت اخلاقی در برابر دیگران است این اضطراب ناشی از نفس " اختیار " است و بخصوص از اینکه نمی دانم چه را اختیار کنم ؟ زندانی رنجور هست اما مضطرب نیست ، آزادی که به خود واگذار شده است مسئول است این مسئولیت پیش از آنکه در برابر دیگران باشد در برابر " خویش " اضطراب آور است . بخصوص که آنچه به او واگذار شده است " خود" او باشد . " چگونه بودن " او ! امانت داشتن ، اضطراب آمیز است . آن هم امانتی که از آن خدا بود است ، و کوهها از گرفتنش ابا داشته اند . اضطراب  داشتن ِ این امانت سنگین است که به گفته مولانا روح رابه شراب می کشد . فراموشی ! فراموشی!

 

***************************************

 

  سخن اوپانیشاد: " در بیرون خبری نیست ، هر که به بیرون چشم بدوزد در انتظار خواهد ماند و خواهد مرد . به خود باز گرد ، در آنجا همه چیز خواهی یافت زیرا همه چیز آنجاست . بیرون ظلمات است از این چشمه ها جز رنج نمی جوشد .        راست می گوید بودا ، نیروانا در درون است . نیروانای بودا همین " من" است که اکنون ، من خود را در آغوش او می یابم . همین خود من است ..... همهء خوبیها و زیباییها و جلالها و تعالیها و تقدس ها ، همه در همین است ، همین است و جز او هر چه هست کف است و حباب و فریب و دروغ و سراب .  

 ***********************************

 

 

آنگاه که " تقدیر" نیست و از " تدبیر " نیز کاری ساخته نیست " خواستن" اگر با تمام وجود ، با بسیج همهء اندامها و نیروهای روح و با قدرتی که در " صمیمیت " هست ، تجلی کند ، اگر همه ء هستیمان را یک " خواستن" کنیم ، یک خواستن مطلق شویم و اگر با هجومها و حمله های صادقانه و سرشار از یقین و امید و ایمان ،" بخواهیم " ، پاسخ خویش را خواهیم گرفت

                                           (  ایمان نیرومند ، می آفریند )

 

 

 

****************************************

 

 

 

هنگام سپیده دم خروس سحری ، دانی که چرا همی کند نوحه گری ؟  

یعنی که نمودند در آینه صبح ، کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

 

 

**************************************

 

 

 

خداوندا ای که خویشتن بال دار مایی

آنکه اراده می کند ، اراده ء توست

آنکه در ما می خواهد ، خواهش توست

انگیزش توست که شبهای ما را ، که از آن توست به روز می برد ، که خود از آن توست

ما نمی توانیم چیزی از تو بخواهیم ، زیرا که تو نیازهای ما را می دانی ، پیش از آنکه در ما زاییده شوند ،

( تو خود نیاز مایی ، و هر چه بیشتر از خود به ما بدهی همه چیز به ما داده ای )

 

 

باز آمدم ز راه ، پریشان و دل شكار

رنجیده پای و خسته تن و زرد روی و سرد

در سر هزار فكر غم و ، راه چاره هیچ

مایوس ، پای قلعه یی افتادم اشك بار

آمد ز قلعه بیرون ، پیری سپید موی

پرسید حال ، گفتم

در من نهاد چشم

گفت : این طلسم كهنه ، كلیدش به مشت توست

با كس مپیچ بیهوده ، آیینه یی بجوی

. . .

. .

.

احمد شاملو

 ***************************************

فلک را جور بی اندازه گشتست        

جهان را رسم و آیین تازه گشتست

هَزار امروز هم آواز زاغ است

گل از بی رونقی خار باغ است

نه خندان غنچه، نه سرو ازغم آزاد

نه گل خرم، نه بلبل خاطرش شاد

غم دیرینه گر در سینه داری

چه غم گر بادهء دیرینه داری

دو چیز اندُه برد از خاطر تنگ

نی خوش نغمه و مرغ خوش آهنگ

فلک را عادت دیرینه این است

که با آزادگان دائم به کین است

 

 

 

 

نردبان این جهان ما و منی است         عاقبت این نردبان افتادنیست

لاجرم آنکس که بالاتر نشست            استخوانش سخت تر خواهد شکست

 

 

تکبر و غرور خاص خداونده ، اگر اونو  داشته باشی  و در مسیر رسیدن به او خودتو قرار بدی ، حتما ازت می گیره به شیوه ای که خودش بخاد . همه چی مال اونه نه مال تو حتی غرور  ، کبر و خودت  و .... و تو باید فروتن و متواضع باشی ،

  زمانی که یک انسان نسبت به بسیاری از مسائل  آگاه تر و داناتر میشه ، اگر به خود بی توجه باشه ، خود بخود مغرور میشه مثل اون درخته نمیشه که میگن هر چقدر پر بارتر بشه افتاده تر میشه

پس اگه افتاده تر و فروتن نشدی جایی از کارت گیره ، یک جا در وجودت مشکل داری. احتمالا آگاهی رو برای برتری طلبی  در هر چیزی که مدنظرته می خای

گاهی هم نه ، تو آگاهی و فهم و دونستن رو به خاطر خودآگاهی می خای،  برای بهتر زیستن ، برای خود که نمونی توی لجن زنده گی ، یا برای دیگران و راحتی و آسایش مردمان. اما مثل اینکه فهم و دونستن تا حالا کمکی به کسی نکرده جز به خودت که بخای فقط نادان نمونی اما دانایی هم به تو کمکی نمی کنه برای آسایش به تو کمکی نمی کنه ، رنج تو بیشتر خواهد شد .

 

 

 

هر انسانی در جای خودش دارای ارزش انسانیه ، ارزش انسانیش رو ندید نگیریم که اگر این کار رو کنیم ارزش انسانی ما در جایی که نمی خایم ندید گرفته میشه و اون موقع اگر حداقل چشمانمون رو باز کنیم و توانایی دیدن داشته باشیم خواهیم فهمید که این رفتار از کجا و به دست چه کسی  ( کسی غیر از خودمون نیست ! و ما برای رهایی از نتیجه رفتاری که بر ما وارد شده اونو به گردن کسی دیگه انداخته تا از بار و فشار اون خلاص بشیم  ) بر ما وارد شده . گاهی خیلی زود ، نه ! ، حتی گاهی خیلی دیر ، دیر میشه! افسوس به لحظات از دست رفته مان ، به لحظاتی که آگاهی داریم اما عمل نداریم ، و چه دردناک که آگاهی نداریم و از بی آگاهی و ندانستن کاری می کنیم که نباید بکنیم و دیر زمانی متوجه میشیم که آگاهی پیدا کردیم و چه دردناک و سوزنده ست زماینکه با علم و آگاهی متوجه خطاها و اشتباهاتمون در گذشته نسبت به خود و دیگری و دیگران میشیم . زمان سوختن ! آگاهی و فهم سوزش داره ، درد داره و کسی که از درد ، از سوزش ،از رنج بدش میاد نباید دنبال فهم و آگاهی بره .

برای انسان و انسانیت ، ارزش قائل باشیم  . من و تو در قبال هم مسئولیم . همدیگه رو بفهمیم و شرایط همو درک کنیم

 " انسان امروز نیازمند انسانیت است ،  نیازمند محبت ،نیازمند راستگویی و اعتماد (اعتمادی که از پی راستگویی می آید) "

 

همه را دوست بداریم که دوست داشتن یعنی همهرا از خود دانستن و همانطور که دوست داری با تو برخورد شود با دیگری برخورد کن ، چیز زیادی نیست ، باور کن !

کینه ، بد آمدن ، تنفر ، انتقام و تلافی ، حتی فکر تلافی نسبت به آدمهای اطرافت که به تو بدی کرده اند در دلت جا نخواهد گرفت و به ذهنت خطور هم نخواهد کرد . رفتار بد رو با رفتار بد پاسخ نگو، بگذار محبت هم در دل او هم رشد کنه حتی اگر برای تو فردی بی ارزش به نظر میاد ، با محبت و انسانیت کمکش کن که در واقع به خود کمک کرده ای و به خانواده ات و به جامعه ات .

دوست داشته باش به شکلی حقیقی تا دیگران هم تو را دوست بدارند . بی انتظار و آزادانه دوست بدار

 

 

همه تان را دوست دارم

 

سعی ام بر اینه که انسان باشم ، کمکم کنید !

دوستتون دارم هر زمان و هر جا !

 

---

سر تسلیم رضا داده ام ، اندر ره خویش

آنچه سختی به جهان بوده ، ز گفتار گذشت

من نگویم غم دیرینهء خود ، بهر عذاب

فرصتی آمده اکنون ، که ز منقار گذشت

تلخ و شیرین جهان ، در گذرم بی اثر است

زان که شوریده  دل از جسم ِ گرفتار گذشت

چون نه بگرفته ام از چرخ و نه دادم ، کرمی

سرخوشم ، جسم گرانمایه چنین خوار گذشت

من خراب نگهی بوده ام ، از روز الست

گویی ، از او ، کرم و بخشش و ایثار گذشت

شاید از چشم وی افتاده ام ، اندر گذران

زان که صد محنت و غم ، از دل خونبار گذشت

رهروی کو ، که بیابی تو در این کهنه رباط

آگه و خام و توانا ، ز پی یار گذشت

نه مسلمان ز قضا داند و نی کافر و پست

باخبر داند و آن هم ، پس دیدار گذشت

مگر از کوچهء انصاف و حقیقت گذری

تا ببینی که چسان ، از گل و گلزار گذشت

حال شوریده دلان را نشناسد کس پست

بی خبر ، چون به جهان آمد و بی بار گذشت

گر تو را اهل نظر بنگرد از عالم غیب

باخبر گردی ، از آنچه نوک پرگار گذشت

کس نیابی ، به سیه روزی من گرد جهان

 

در این محیط پر از مکر و حیله و تزویر

تمام دور نشاطم ، به یک بهانه گذشت

ز کار بستهء خود ، وانمودم آن زنجیر

چو ، گه به درس و گهی کار آن چنانه گذشت

هزار پیچ و خم اندر نهان نهاده زمان

که هر کدامی از آنان ، چه عامیانه گذشت

به خون ِ خود ، چو رضا گشتم از برای گریز

تمام حاصل زحمت به تازیانه گذشت

از آن زمان ، که به تن ، جان دمیده شد ، از مهر

تمام عمر من ، از بخت ِ ساحرانه گذشت

ز لطف ، پردهء دیبا گرفتم از افلاک

به هر دمی که مرا ، گریه و فغانه گذشت

هوای باطل دنیا ، دلم فسرده نکرد

ز بسکه دیده ام ، اندر پی یگانه گذشت

ز لطف همت حق ، بلبل غزلخوانی

به آشیانه رسید و خطر شبانه گذشت

خوشم ز بی سر و پایی ، کنون که در رنجم

چو رنج و غمم ، دیگر از کرانه گذشت

نشان درد کسی ، گر که جان شیرین است

تمام آن بکشیدم ، دل از نشانه گذشت

همیشه ، در دل آتش بدم ، من از هستی

ولی ، دگر آن شعله ، از زبانه گذشت

بقدر آنچه دویدم ، ندارم ار ثمری

تمام حاصل عمرم ، شب و شهانه گذشت

نظر به ملک سلیمان ندارم ، اندر فقر

 

خوش بر آن کس که جوانی به سماوات برفت

قبل از آغاز سخن ، منزل میغات برفت

جان خود برده ز بازار جهان ، بر ملکوت

آن که زین گنبد و این چرخ مکافات برفت

نکته ای خفته ، در این پرده ، ندانند همگان

که چرا هر که تو بینی ، به سماوات برفت

بی خرد ره به رموزش نبرد ، در همه عمر

غیر از آن کس ،که پی پیر خرابات برفت

ره به سر منزل آخر ، نبرد زنده دلی

مگر آن کس ، ز ازل ، راه سعادات برفت

پایه ء عمر خلایق ، همه بر اصل فناست

خام و ناپخته بر اینند ، که هیهات برفت

خاک و خاکستر هر کس ، رود اندر دل خاک

غیر خضری ، که به درگاه کرامات برفت

بی خبر کی شود او ، با خبر از عالم غیب

مگر آن کو ، پی فهمش ، دل ذرات برفت

ذره از ذرات وجود و همگان محو جمال

هر که آن ذره نشناسد ، ره طاعات برفت

قصد آزادی تن ، کس نکند بهر حیات

گر که درکی به فنا برد و ملاقات برفت