حضرت در ادامه فرمودند: این ماه بعد از آنکه پایانش فرا رسید ، از ما مفارقت و هجرت کرد و ما را تنها گذاشت . و ما هم اکنون با ماه خدا وداع می کنیم . « وداع من عزّ فراقه علینا» چه وداعی ؟وداع تشریفاتی ؟ نه؛ وداع با دوست عزیزی که جدائی اش برای ما توان فرساست. آنکس که اهل معنا بود خیرش در این ماه بیشتر شد و آنکس که گرفتار گناه بود از گناهش کاسته شد. ما کسی را وداع می کنیم که رفتنش برای ما بسیار سخت و گران است و ما را غمگین می کند ، ماهی که شب و روزش رحمت بود.
بزرگان فقه ما نظیر صاحب جواهر فرموده اند: در فضیلت روزه گرفتن همین بس که انسان از نظر ترک بسیاری از کارها شبیه فرشته می شود . به همان اندازه که انسان از فکر شکم رها شود ، به فرشته شدن نزدیک می گردد. ( جواهر الکلام ج 16 ، ص 181)
گفته اند : پس از عید فطر شش روز از اوایل ماه شوال را به عنوان بدرقه روزه بگیرید ؛ زیرا اگر کسی دوست عزیز را بخواهد بدرقه کند ، چند قدم به همراه می رود .
اما سجاد (ع) فرمود:
« و اوحشنا انصرافه عنّا» و از اینکه منصرف شد و از ما فاصله گرفت ، ما را به وحشت انداخت. ما دوست مهربان و با برکتی را از دست می دهیم ،لذا به وحشت می افتیم . از این رو بود آخر ماه مبارک رمضان که می شد ، اولیای خدا احساس غربت می کردند.