به سراغ من اگر می آیید

نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک برداره

چینی نازک تنهایی من

______________________________________________

هر که خوبی کرد زجرش میدهند          هر که زشتی کرد اجرش میدهند

باستان کاران تبانی کرده اند                عشق را هم باستانی کرده اند

هرچه انسانها طلایی تر شدند              عشق ها هم مومیایی تر شدند

اندک اندک عشق بازان کم شدند          نسلی از بوزینگان آدم شدند

_______________________________________________________

راز دلت را به چشمانت هم نگو چون می گریند و راز نگه نمی دارند
به زبانت هرگز رخصت مده که پیش از اندیشه ات به راه بیفتد
قلبت را به کسی بسپار که قلب همه ی هستی برایش میتپد