اولین بار ... یادم نیست دقیقا چند سال داشتم ... شاید 10-11 ساله بودم...وقتی كه تو را دیدم...در همان نگاه اول مفتونت شدم! و این تنها باری بود كه از دوست داشتن نترسیدم!

با تو بودن آرام و دلپذیر بود...سرشار از كشف و شناخت.... خوش بودیم، با هم ....كتاب می خواندیم...زیر باران قدم می زدیم...می رقصیدیم....بازی می كردیم... و حتی گاهی ناشیانه بهتو پشت می كردم! اما همه چیز گذارا بود و تو همیشه بزرگوار و بخشنده مرا دوباره در آغوش می فشردی!

با تو كه بودم به خودم نزدیكتر بودم.....!به خدا نیز!

 بدین منوال ....گذشت و گذشت....همه چیز زیبا بود .....تا وقتی مادرم مرد،  من ناچار،  از همه جا رانده و مانده به تو پناه آوردم! دیگر خانواده ای نداشتم و فقط ما بودیم...من و تو!!!! در خانه ام ساكن شدی و دور از چشم دیگران به من گره خوردی! تنها كسی كه دردم را می فهمید تو بودی....تمام وجودت را در وجودم ریختی و سرشارم كردی از خودت!

 من كه در غم از دست دادن مادرم می سوختم از اینكه حق با تو بودن دارم سرخوش بودم!... تو به من استقلال و احترام می دادی ...مرا بزرگ می كردی...و شاید بهتر باشد بگویم ....آنچه تو به من در مدت كوتاهی آموختی ... هیچ كس نیاموخت...حتی پدرم!

اما رفته رفته ، با تو بودن ....كه زمانی نه چندان دور، آرزویم بود .......اجبار زندگیم شد ...نه كه گهگداری لذت زندگیم باشد!

 و چنین شد ...كه من برای اولین بار روی دیگر سكه  را دیدم! روی سیاه اش را!

وجودم آنقدر از تو پر بود  كه حتی حضور دیگران نیز از حضورت نمی كاست...و من در همه جمعی  با تو بودم!

كم كم ...ترسیدم! دلم می خواست برای چند لحظه رهایم كنی اما ....خود ، وابسته ات بودم! از تو خواستم كمك كنی...اما جوابت مثل همیشه سكوت بود!

تصمیم گرفتم به تو خیانت كنم...خودم را از دیگری پُر كنم...تا بلكه از تو خالی شوم!

اما...صد افسوس ...دیگریها با حضورشان مرا به تو وابسته تر می كردند...آرامشی كه در كنارت داشتم  نزد آنها نداشتم....به اشتباه ...قیاسشان می كردم با تو!!! ناتوان می دیدمشان در برابرت!

  ..... و من هرچه بیشتر تلاش می كردم  بیشتر می فهمیدم كه تو  ریشه دار تر از آنی كه تصور می كردم...می دیدم  كه عروس هزار منزلی....فاتح هزاران قلب!

تازه می فهمیدم شبهایی كه با تو به صبح رساندم ...شبهایی كه در كنارم ...صادقانه...شانه به شانه نفس می كشیدی....هزاران نیازمند دیگر را نیز عاشقانه در آغوش داشتی!

تازه فهمیدم كه بنده هایت از بنده های خدا بیشترند  كه خدا نیز سرشار از توست و در چنگالت اسیر .... تازه فهمیدم ...  وقتی خدا برای تنهایی اش اشك می ریزد،  باران می بارد!

***

از آن زمان تا كنون....من هنوز عاشقانه دوستت دارم..... می دانم تنها از آن من نیستی......از نزدیك لمست كردم .... با تو بودن را خوب می شناسم و اعتراف می كنم كه در مقابله با تو  تا به حال ناتوان و گیج بودم .....می دانم كه وجودت لازم است و حل شدن در تو اشتباه!

گرچه از قبل به تو وفادار ترم ...و تصمیم ندارم به تو خیانت كنم...اما  این بار می خواهم  طلاقت دهم!...رهایت كنم بروی كمی آن طرف تر ...بنشینی روی مبل و بمانی برای روز مبادا...! قصد ندارم زندگیم را از كسی یا چیزی پُر كنم تا از تو خالی شود!... 

 می خواهم مثل گذشته گهگداری برای لذت بردن احضارت كنم...اما قصد ندارم زندگیم را با تو قسمت كنم!

 ساده بگویم.....

می خواهم  از این پس در دفتر  دل خودم و دیگران ...به جای استفاده از واژه مانوس و دیر آشنای " تو یعنی تنهایی"....بنویسم  "تو یعنی همراهی "! حتی در تنهایی!

نامه‎های بسیاری دارم ، نانوشته در اعماق وجودم ، كه تك تك كلمات آن به تو تعلق دارد . تو ، نوری كه با تابیدن به زندگیم نور و گرمائی را بدان بخشید كه بدنبالش روان بودم و نمی‎یافتم . ولی سرانجام تو آنرا به من ارزانی داشتی . در آن هنگام كه با صدای قدمهایت ، لرزه بر چینی تنهائیم انداختی و آنرا خورد كردی ، تنها آرزویم این بود كه این نور زیبا و دوست داشتنی ، پاینده و همیشگی باشد و هیچ گاه غروب نكتد ... تنها آرزویم این بود كه او را تا ابد برای خودم نگهدارم و آنرا تمام دنیا نشان دهم تا بدانند هیچ كس را یارای داشتن او نیست ... و تنها آرزویم این بود كه او همیشه با من بماند . بماند تا با او از ناگفته‎های زندگیم بگویم ، از دوست داشتن ‎ها ، از به یاد یكدیگر بودن و از بخاطر تو نفس كشیدن ، این توفیق اجباری كه بدون حضور تو ، تمامی فلسفه وجودیش را از دست می‎دهد .... آری ، دلم می‎خواست تنها یاد و خاطره تو تمامی وجودم را به لرزه می‎انداخت ، دلم می‎خواست تو همیشه می‎ماندی ، دلم می‎خواست تنها و تنها نام تو در گوشم طنین انداز می‎شد و سرانجام دلم می‎خواست تنها و فقط برای تو ، افسانه همیشه با بودن را حكایت می‎كردم.......
تو آمدی و معنای زندگی را برایم به ارمغان آوردی ، تو آمدی ، ولی هیچگاه نتوانستم رفتنت را باور كنم ، گویا كابوسی بود كه هر لحظه آرزو می‎كردم با بیدار شدنم آنرا از میان رفته ببینم ، ولی ... افسوس ، تو رفته بودی ،

او بار سفر بسته بود . او دیگر با من نبود ، تا با آمدنش الوان زیبای زندگی را برایم به ارمغان بیاورد ، و او دیگر نبود تا صدایش مرا به بیاد نغمه های دوستی بیاندازد . او دیگر نبود ، گرچه هیچ وقت نتوانستم و نخواستم این رفتن را باور كنم ، اما ... اما تلخیهای این حقیقت چیز دیگری بود ،

تلخیهای بی او بودن ، تلخیهای از یاد رفتن و تلخیهای دوباره تنها شدن.