مجموعه اشعار بانوی بارونیه من... 18 شهریور 87 - 09:04 |
 "كوچه بن بست"
شبم را ثانیه هایش
بر خیال تو همه گذر كرد...
بی تاب نگاهت یك آن،
دست از سر بی موی دلم بر كه نداشت!
بن بست گرم آغوش تو آنشب،
كوچه امنی بود...
دلك نازك ترسان من آرام،
آنجا،
نقشه قتل زمان را می ساخت!
كاش آنجا زمان جان می باخت...
كوچه امن آغوش تو آنشب،
مست ز دیدار خدایم می كرد
می دانم آرام در آن لحظه ناب
قلب بی طاقت لبریز تو آنگاه
زیر لب زمزمه گر سخت دعایم می كرد
وقت بر بستن رخت سفرم از پی تو
آغوش تو انگار صدایم می كرد...
راستی!...
قلبت انگار كه آرام و زبل!
از عمق وجودم چیزی،
به امانت كش رفت!
دل ناباور لبریز توام،
در سینه جای خالیش چه دیرش یافتم.
ماهرانه زده ای جیب نگاهم انگار!
می دانم حالا كه دل زیرك تو،
سر به دیوار تنت او چرا می كوبید!!!
"باورت كردم"به چتری نیازم نیست،
عریان باید كه رفت
در باران نگاهت...
به تردیدی نیازم نیست،
بی گمان پاك خواهم شد
درآسمان صدایت...
و صدایت هر دم
اندیشه ام را خوب می شوید!
دستان تو آرام
طفل پر بغض دلهره ام را
می خواباند!
به تردیدی نیازم نیست...
یادم هست هنوز
دست نگاهم سبد در دست
صداقت از نگاهت می چید!
قلب بی شاعبه ی پر تپشت
دست نگاهم خوانده...
به حرمت تازگی چشمانت
باورت كردم نازنین تر!
"همین"
همسایه امهر شب درد خود را
به تاقچه می بخشد و
آرام می خوابد
درد من اما
بیداردمی ماند
برای درد همسایه
لالایی می خواند!!!
"مرگم را تو نشنیدی"
چه عاشقانه مرگم را تو نشنیدی.. وچه زیبا بر كوچه علی چپ زدی دلت را! كسی ندید... و زیبا تر آنكه نشناختی آنكه سیلی بر بر دلم می كوفت. كسی ندید... كسی ندید یادم را كه هراسان، سر به دیوار دلت می كوفت... كسی نشنید،... جرعه جرعه لالایی كه در گلوی وجدانت ریختی وآرام آرام از تن یادم سرش جدا كردی! و بی تشییع به گورش سپردی... آسوده بیارام عاشق دیروز، قاتل امروز و فرداهایم! بر جان عزیزت سوگند، من فاش نكردم گریه های گاه و بی گاهت ناله های آن شبانگاهت بی قراری های آنگاهت كه سر بر سجده بودی قامتم را! چه آرام به خوابش سپردی خبر مرگ مرا! انگار كسی نفهمید بی تو مردم. چه زشت تو خوشبختی! و چه مومنانه به گور خاطراتت فاتحه میخوانی... هست یادت؟ كه قراری نهادی جسورانه! كه هر چه زشت و بد كه قصد جانم كنند، گویا كه اول عبور باید از نعش جوانت كنند... و چه معصومانه قرص شد نادان دلكم... اما كنون از سر دلم هوشش چنان پرید كه روزگاریست یتیم باورم ساختی! هنوز كه هنوز...
"همین"
"تماشا ندارد"
شكسته ام آری
این كه حاشا ندارد،
نمی شنوی مگر شكستنم را؟
گله دارم از تو هم
خدایا،
مرگ من كه حاشا ندارد،
هستی از كفم آسان ربودی
از آسمان انگار
با مغز بر زمین افتاده ام!
نازنینی برم انداخت،
نه! تماشا ندارد.......
شكستن مگر ندیده اید؟
خنجر از یار شیرین فام،
مگر نخورده اید؟
تا به حال
روزی به صد بارمگر نمرده اید؟
به یكباره زهر
مگر نخورده اید؟
مگر نمرده اید؟
یا مرگ من زیباست تا این سان
بر چه می خندی؟
خب، تو دهنی دلم خورده انگار و
یكی در میان
دندانهایش،نیست شدند به یكبار!
خون می چكد از لب و دندان
و دو دیده اش
مردم چشمم سیاهی میروند!
این سیه پیرهن كه دوخته اند
بر تن هاشان،
گویی كه عزای مرحوم بغض من است!
جان باخت در نطفه انگار...
مغز شكافته،
قلب مبهوت،
سری بر باد مگر ندیده اید؟
باید كه مرد انگار..
حال خوب میدانم
یعنی چه ،بینهایت كه میگفت؟
بی نهایت یعنی:
یك وجب، یا چهار انگشت، با صفا؟
خوب داده ای بر بادم انگار...
انگار...
"همین"
"همین حالا"
تو را چون كه دوستت دارم،
بایدت كه در راه بگذارم !..
حد میانی من نمی دانم.
تورا كم خواستن...
كم تورا دوستت داشتن..
چون بیگانگان،
من نتوانم!!
در سرازیری این عشق از كم وبیش،
حدی نهایت می ستانم.
گر مسافر هستی ای عشق،
سوی خانه و كاشانه ات برگرد...
گر شدم عاشق تراز این،
گر شدی تو دین وآیین،
گر شدی هر هست و بودم ...
تو تمام تاروپودم..
بیش از این گرشدی
زندگی من،
تو دلیل بود ونبودن...
من چه سازم؟!
_بی نهایت!
گر كه هر شب،همچوامشب
بحر عشقت در دلم جای نگیرد
لبریز شوی از مژگانم!
من چه سازم؟
تو را كم خواستن!
كم تورا دوستت داشتن،
من نتوانم.
در سینه یكی دل كه دگر بیش ندارم،
دلكم هم كه دلی بیش ندارد!
آخرش بر كه بسپارد؟!
دلم آخر، گر كه اول بار
به چشم عشق بیند او كسی را...
به رسم نوزادیش
مادرش میخواند!!
هر كه باشی تو،
هر كه هستی و خواهی گشت...
دلم را مادری كردی!
هر كه باشم، هر كه خواهم گشت...
دهان دلم،بوی گل تورا میدهد!
دل من نیست گذرگاه،
وقت عبور گاه و بیگاه.
دلكم نیست جای هر كس،
جای هر كس و ناكس!
گر سپردم به توام دل
بر دگری صد مهر باطل!
تو پرنده ی مهاجر
ای همیشه تو مسافر
ای تو عابر!
تو را كم خواستن،
كم تورا دوستت داشتن،
من نتوانم!
حدی میانه من نمیدانم...
من رفیق نیمه راهی نیستم،
پس رفیق نیمه ره هم من نمی خواهم!
سوگند تو را !
بر جان هر چه نرگس گریان !
كزین خاك عاشق خیز نالان
روییده است
از همین اغاز ره بر گردد!
رفتنت را چون كه میدانم ،
تلخین شربتی ست
كه روزی بایدت نوشم! |
hear to meeee 12 آذر 85 - 01:31 |
 از تنهایی یه میان مردم میگریزم و از مردم به تنهایی پناه میبرم. راست میگفت نیما " به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را !! " دوست داشتن یعنی
 دوست داشتن یعنی
گلی به دستت می دهم تا دروازه ای به گلستانی بگشائی  آینه های موازی دوست داشتنم را وسعت می دهند دوست داشتنی چرا نمی شوم در چشم ماهی ؟ عقربه که تند تر می چرخد دوست داشتنم گر می گیرد ازمن مرنج
تلاش کن دوستت بدارم صدای بارش باران نمی گذارد بگویم دوستت دارم از درخت دوست داشتن اگر می توانی پیچک تردید را جداکن درخت تنهائیم را با دوست داشتن تزیین کردم همه چیز گران و سخت شده دوست داشتن فقط ارزان است و ساده تا گل محمدی حسد نورزد دوست داشتنت را پنهان کردم حس دوست داشتن به قشنگی دوست داشتن نیست تا دوستش نداشتم ندانستم که دوستش دارم چون دوستت دارم سخت ترین کلام « دوستت دارم » گفتن است دلت می خواهد دوست بداری یا دوستت بدارند اگر می خواهی دوست بداری دوستت دارم
|
