دردم تویی ای خفته در درون من
با تو دوا شود دردهای این بدن
ماه و شکوفه و خورشید رفته اند
روح و دل و حیات نیز از این وطن
سرما زدست  به رنگ احساس و عاطفه
آتش فتاده در کلبه حقیر من
وقتی که اشک از دو چشم تو شد نگون
دیده چه آه کشید تیغ جفا مزن
دیگر نه رنگها و کوهها و سبزه زار
بی روی تو صفا ندارد این چمن
دیگر نه دره و دریا و آسمان
بی بوی تو رنگ می دهد به جان و تن
گفتی به چه حالی اکنون که بی توام
گفتم همه دست حسرت به سر زدن
گفتم به چه حالی اکنون که بی منی
گفتی که ناله است و شیون و شیون

باری نوید غصه می برد تورا و غم
آن بوسه که زنی بر نافه ختن

نوشم بده دمی زجام مرصعت

گشتم حرام شرابی دگر برین دهن

نوید