متن آهنگ زیبای "آخرین زمان" از شاهین... قسمت دوم (رنگ آبی و سبز)

  فوق العاده ست...

"یه آینه از لجن پر از چهره های طاعونی         یه سر بچه شاه  کنده شده توی دستای خونی

بدنهای بی سر و گردن و هق هق فواره            شلاق داغ و چماغ و بند و استفراغ خونی

یه ستاره آویزون به داره دوباره               یه خورشید که خاموش می شه با حکمی آسمونی

زنهایی که آویزونن از سینه هاشون به سقف                 مردهایی با بیضه های بریده شده توی جوونی

بوی حشیش و شیشه پخشه توی حاشیه های شهر                  صدای زجه زنجیر آدمهای زندونی

و رهبری که خطبه می خونه از دنیایی بهتر                    و مردمی خیره به آسمون با صورتهای استخونی

کمر ها خمیده،رنگ صورتهاشون پریده                  پدری گریونه،کی سینه ی دخترش رو دریده

تموم محله های شهر جل جدها شدن               مسیح در نام پدر آدمهارو به صلیب کشیده

نفس ها حبس تو سینه از ترس شقه شدن             کسی اینجا کسی  رو جز جلاد آزاد ندیده

دائما خط بطلانم ،بیبین زبون سرخ رو               سرم سبز و مثل سرو ببین تنم سفیده

بیبین معجونی از کوه و عقاب و آهن و سنگم            این آخرین زمانه،زمان آخرم رسیده

"توی شهر ما ،ولوا رو دارن     توی شهر ما خنجر می کارن"

تو وجودت نجس می کنه زمین و هوا رو              صورتت سیاه می کنه تموم آینه ها رو

بکشم مثل تو وسط بازم پای خدا رو ؟                   به گه می کشی تو شعر و کلمه ها رو

تو کوتاهی با قد خودت می سنجی آدم هارو               با خطکش شکستت می گیری فاصله ها رو

که از چاله به چاه می بری قافله ها رو               عفونت لزیجی که می سوزونه لبهارو

خشم حمق بی عمقی که داره می کنه ما رو               نماد موش و دم و سوراخ و دستی که جا رو

تا تو خلصه ای،نعشه از قدرتی و می خندی               منم اونکه می خواد جر بده چرت قصه ها رو

این یه سیل که آروم نمی شه چشاتو وا کن               بیبین رد میلیونیه خاشاک و خا رو

بگیر و ببندو بزن و بکش،بدر و بدزد                   بیبین می شه بازم پاک کنی حافظه ها رو ؟

تنها رسم و تو و تبار تو سهراب کشی               زمین چطور از یاد ببره خون ندا رو  ؟

تا وقتی خون تو رگهامونه نعرمون بلنده                تا کی می شه آخه خفه کنی  حنجره ها رو ؟

که از هر قطره خون،یک زن و هر کلمه یه مرد          جاریه ،ساریه،کاریه ، بگو آقا رو

که مملکت با کفر می مونه اما نه با ستم            این اول کاره بشین بشمر حادثه ها رو !!

یک خارجی میره مسجد می بینه غذا می دن، میگه مگه اینجا نماز نمی خونن؟  میگن اگه نماز می خوای برو دانشگاه تهران ، می گه مگه اونجا دانشجو ها درس نمی خونن؟ مگن اگه منظورت روشن فکر ها و دانشمنداست برو اوین، میگه مگه اونجا دزدهارو زندونی نمی کنن!!؟؟ می گن زهکی ! پس مملکت رو کی اداره کنه !!؟

همجنس باز نداریم ولی اعدام به جرم همجنس بازی داریم. زندانی سیاسی نداریم ولی اعدام سیاسی داریم. فساد نداریم ولی افشاگری داریم. خدا نداشتن سلاح اتمی را به خیر کند!!!

این قرن قرن 21 است.قرنی که در آن آگاهی، دیکتاتوری ها را می بلعد.اولین شوک آگاهی شما مردم آزاده پس از 30 سال  که ریشتر بالایی داشت و زانوهای حاکمان این سرزمین را به لرزه در آورد روز بعد از انتخابات بود.روزی که یک شروع به سوی تشکیل یک جنبش بود.کم کم گروههای مختلفی که اکثرا نام "جنبش" را برای خود انتخاب کردند در حال شکل گیری هستند،اما واقعیت اینست که "جنبش" چیزی فراتر و سازمان دهی تر از این اتفاقات است، اما این میتواند شروعی برای یک جنبش قوی مردمی باشد..این اتفاقات اخیر بسیاری از تابو های حکومتی را شکست و پاک کرد و ترس را بر  روی پیشانی حاکمان حک کرد، تا جایی که میلیاردها دلار و شمش طلا که مهر بانک مرکزی روی آنها زده شده بود ،می خواستند از کشور خارج کنند،در حالی که توسط پلیس ترکیه در خاک ترکیه ضبط شد و  خبر گزاری ترکیه و رادیو تهران رسما این قضیه را اعلام کردند، آقایان آن را تکذیب کردند.آیا این حرکت چیزی غیر از نشانه های فراهم کردن فرار اضطراری با پولهای این ملت بود ؟به نظر من این جریانات یک حرکت مردمی ایجاد کرده است ،مردمی که خلاء یک رهبر را برای ایجاد یک جنبش احساس میکردند.اما این خلاء خیلی زود حل شد ،این حرکت کم کم سرعتش به حدی زیاد شده که کسانی که خود را رهبران آن می دانند دارند از آگاهی یکباره ی مردم جا می مانند و امروزه اکثر کسانی که در مراسمات مختلف به خیابانها می آیند و فریادهای اعتراض آمیز سر می دهند به خاطر اعتقادات و باورهای شخصیشان و ایمان به آزادی است.حال با هر رنگی ! نباید یادمان برود که ،گذشته از بسیاری از جوانب دیگر، ما باید خواهان یک حکومت سکولار باشیم و رسیدن به این مهم نیز نیاز به رهبرانی سکولار و دمکرات دارد.امروز در سرزمین من ، هم زبانان من ،ملیت من را ، به اتهامات مختلف به راحتی حکم اعدام میدهند و اعدام میکنند. ما کرد ها سالهای طولانی است که به دنبال آزادیمان کوهها و دشت های بسیاری را در نوردیده ایم و همچنان ادامه میدهیم، و امروز ما هم صدا باکسانی هستیم که به دنبال آزادی،برابری و حق انتخاب برای زنان و مردان هستند ،نه کسانی که هفته ی بسیج بسیجی می شوند و فردایش مردمی ... آری درستش این است یا بسیجی یا مردمی..

ما به دنبال آرمانهای هیچ فرد دیکتاتوری نیستیم،آرمانهای ما بر مبنای آرمانهای کسانی هست که جانشان را برای آزادی ملتشان هدیه می کنند..

زنده باد آزادی

نه" به خشونت "نه" به اعدام

صلح ، خواب کودک است

صلح ، خواب مادر

گفتگوی عاشقان در سایه سار درختان

صلح همین است

صلح لحظه ای است که دیگر

توقف اتومبیلی در خیابان

هراس بر نمی انگیزد

و زمانیست که کوبیدن بر در

 نشانه دیدار یک دوست "1"

 آغاز ، رویا و افسانه ای شیرین است ، چون با زندگی شروع می شود.

 و انسان را آفرید به نظاره اش نشست و برای آفرینش این موجود به خود آفرین گفت " "2"

 "در ازل کلمه بود ، کلمه با خدا بود ، کلمه خود خدا بود پس کلمه انسان شد » "3"

 انسان موجودی الهی و مقدس شد چرا که از روح لایزالی در آن دمیده شده بود و حق حیات در زندگی یافت ; « هر کس حق دارد از زندگی و آزادی و امنیت شخص خویش برخوردار باشد» "4"

و این سو تر خدایگان زر و زور چوبه دار بر افراشتند تا خالص طناب و مرگ شوند و گام به گام تا به امروز زندگی و مرگ ، روشنی و تاریکی ، فریاد و سکوت و رهایی و اسارت  همزاد و هم گام  همه صفحات تاریخ را ورق زدند .

و باز در هزاره سوم مرگ و اعدام ادامه دارد ، اعدام یک سناریوست و این سناریو بازیگر نقش اول می خواهد ، بازیگرش «انسان » است ، اشرف مخلوقات ، شاهکار آفرینش از جنس من و شما و عده ای که خود را مالک جان او می دانند و سناریو را نوشته اند ، آگاهانه دور میزی می نشینند ، خیلی ساده به سیگارشان پوک میزنند ، چایشان را می نوشند و آگاهانه کاغذی را امضا میکنند تا حق حیات را از انسانی سلب کنند، به همین سادگی .

تصمیم گرفته می شود جوانکی نحیف ، سفید ، سیاه ، زرد ، شرقی .... را کشان کشان به سوی چوبه دار می برند ، گویی جای کسی را تنگ کرده باشد . آگاهانه طنابی بر گردنش می آویزند و دست و پا زدن او را آگاهانه می نگرند به همین زشتی و سادگی .

چه تهوع آور است لبخندی که بر لبانشان می نشیند .

چه ترسناک است سکوت بهتی را که پس از شنیدن خبر اعدام یا کشته شدن یک انسان میشنویم و باز هم سکوت میکنیم و چه زشت و نفرت انگیز است قرنی که در آن هنوز چوبه دار خواب از چشمان مادری نگران می رباید .

از آغاز خشونت ، خشونت آفریده است و مرگ ، مرگ آفریده است . و گفتگو صلح و دوستی و برادری به ارمغان آوریده است .

از ابتدا در سرزمینی که باروت بوی غالب است ، بوی بنفشه مشام کسی را نوازش نداده ، آسمانی که در آن نسیر گلوله شنیده می شود عرصه پرواز کبوتر نخواهد شد . سنگی که سنگر می شود ، هیچ گاه پایه و ستون خانه ای نخواهد شد به همین سادگی .

گلوله خشونت می آفریند و خشونت مرگ و تک صدایی و زندان را بر جامعه تحمیل می کند

اعدام و خشونت آغازی برای زایش مجدد خشونتی دیگر است به همین سادگی .

کاش این هفته ، این چند ماه ، این چند سال همه اش یک خواب باشد .

کاش اعدام یک خواب یک کابوس گذرا باشد .

آقای کیارستمی عزیز!

در تمام سالهایی که برایم همچون یک   فیلمسازمحترم عزیز و دوست داشتنی بودی، هیچگاه به خودم اجازه ندادم که حتی نامه ای شخصی برایت بنویسم. هروقت می خواستم حرف ها و دلتنگی هایم را به زبان بیاورم، به جایش ترجیح می دادم شنونده حرف های نغز و تاثیر گذار و آرامش بخش شما باشم. اما گفتگوی اخیر شما با یک رسانه خارجی مرا در چنان بهت و حیرتی فرو برد که برای نخستین بار برای نوشتن این نامه سرگشاده دست به قلم بردم.

همه چیز از آن شب لعنتی شروع شد. شبی که در جشنواره ابو ظبی بازویم را گرفتی و به کناری کشیدی و گفتی که فیلمم (کسی از گربه های ایرانی خبر نداره)را دوست نداری. ناراحت نشدم، اما تعجب کردم.!.همین فیلم را برای اول بار نه در ابوظبی، بلکه چندین ماه پیش در خانه خودم در تهران دیده بودی. و گفته بودی دوستش داری.حیرت آور بود که شخصیتی چون شما در عرض چند ماه چنین فراخ، تغییر عقیده دهد. با این همه، همچون همیشه نظرت برایم مهم بود و از شما تشکر کردم. اما ادامه دادی. حرف هایی زدی که باور نمی کردم هیچگاه از زبان شما بشنوم. از من و سینما و رویکرد من به مسائل اجتماعی شروع کردی و بعد به جعفر پناهی پرداختی و همه ی ما ها را حسابی نواختی. با کلماتی ناپسند که هیچگاه باور نمی کردم از زبان مودب و با حیای شما بیان شود، فیلمسازی ما ها را به سخیف ترین عمل ها تشبیه کردی و از نحوه پرداختن فیلمسازانی چون من و دیگران به رخداد های اجتماعی، انتقاد کردی. به این حرف ها هم اکتفا نکردی. من را و دیگرانی که صدای مردم را در زیرزمین و پستو و خانه و کوچه و خیابان شهرمان شنیده بودیم، به دروغ گویی در فیلم هایمان متهم کردی.

گفتی زمانی که تماشاگران برای فیلمی دست بزنند و هورا بکشند مرگ آن فیلمساز فرا رسیده است.  (.آیا هنگامی که در پایان نمایش فیلمهای -زیر درختان زیتون - و- طعمگیلاس - در جشنواره کن تما شاگران دست زدند و هورا کشیدند- مرگفیلمسازی کیا رستمی فرا رسیده بود ؟ )- پس از نمایش فیلم من در آن سالن عظیم، تنها کسی که روی صندلی نشسته بود و دست نمی زد و  شایدعصبانی بود شما بودی.

استاد عزیز و گرامی من! تعاریف شخصی شما از سینما برای من و همه سینما دوستان محترم بوده است. اما این باعث نمی شود به شما حق دهیم با منش یک جانبه و محدود، در دنیای هنر تعیین تکلیف کنی و سینمایی که همچون آثار خودت خاموش و بی صدا و بی ارتباط با دغدغه های اجتماعی نباشد را بی ارزش بدانی.

من جایزه ام را از نَفَس گرم تماشاگران فیلم هایم می گیرم. آن کف زدن ها و تشویق ها در ابوظبی، برایم ارزشمند تر از آن جایزه نقدی بود که همان تماشاگران به من دادند. بر عکس شما، من به تاثیر گذاری عاطفی بر مخاطب معتقدم وسبک و سیاق من است.

وقتی آن شب مرا به کناری کشیدی، فکر کردم به قصد دلجویی آمدی. پس همان لحظه سعی کردم توضیح دهم تا بدانی که معتقدم جایزه ندادن و جایزه نگرفتن نیاز به هیچ توضیحی ندارد. کاش همان جا دم فرو می بستی تا اسطوره ای که همه این سالها از شما در ذهنم ساخته بودم با این صدای مهیب شکسته نمی شد.

آقای کیارستمی عزیز!!

شما برای پاک کردن دامنت ازسکوت و محافظه کاری،صحیح نیست وجه پر ارزش تعهد اجتماعی فیلم های ما را نوعی اتهام جلوه دهی و به خاطر این ویژگی خطیری که ما داریم و شما نداری، سرزنش مان کنی.

در تمام این سال ها با کمترین تاثیر پذیری از سیاست و جامعه فیلم ساختی، که صد البته حق شما بود و انتخاب شما. سکوت هم حق شما بود، هرچند اگر لب به انتقاد از ستمگری حاکمان و اوضاع نابه سامان اجتماعی هم می گشودی، حاشیه امنیت ات از تمامی ما بیشتر بود. اگر به خاطر جفاهایی که به من و جعفر و فیلمسازان دیگر شده فقط جشنواره ها و نهاد های مردمی دنیا از ما حمایت می کنند، در مقابل تلنگری احتمالی از سوی حکومت به شما، سازمان ملل در پشت شما می ایستد. با این حال همان طور که گفتم سکوت حق شماست. اما آنچه حق شما نیست، بیان حرف هایی است که تیتر روزنامه های حامی دولت ایران می شود و رژیم ایران را خشنود می کند. بر چه اساس به خود اجازه می دهی تلاش فیلمسازان برای همراهی با مردم ستمدیده و شرافتمند را با کلمات ناپسند به مسخره بگیری و بد تر از آن هم زبان با دیکتاتور های دینی به نهی از منکر روی آوری؟ چه باعث شده تا حرف هایی که پیش از این تنها از زبان مسولان حکومتی سینما و روزنامه نویسان کیهان شنیده بودیم را این بار از زبان شما بشنویم؟

پیش تر گفته بودی ایران بهترین جای دنیا برای فیلمسازی است.شاید برای فیلمسازی چون شما و فیلم هایی که می سازی چنین باشد. اما خوب می دانی که دل همه فیلمسازانی که دغدغه سینمای مستقل و اندیشمند را دارند و ایران امروز و جامعه ایرانی نیز دغدغه شان است از وضعیت پادگانی سینما خون است. چطور می توانی کشوری را که سخت ترین سانسور ها را در فیلمسازی اعمال می کند، بهترین جای دنیا برای فیلمسازی بدانی؟ در شرایطی که سینماگران ما یکی پس از دیگری ممنوع الخروج می شوند و بعضی از آنها مثل جعفر پناهی امکان فیلمسازی در یک پروژه بزرگ بین المللی را به همین دلیل از دست می دهند، به عوض اینکه از آنها دفاع و پشتیبانی کنی، آنها را مذ مت می کنی که چرا در ایران- به قول شما بهترین جای دنیا برای فیلمسازی- فیلم نمی سازند؟ حتما مزاح کرده ای. اما من هیچ نشانی از لطیفه گویی و طعنه و کنایه در حرف هایت ندیدم. اگر واقعا به حرفت باور داری، چراتازه ترین فیلمت را در ایالت توسکانی ایتالیا، در پنج هزار کیلومتری تهران ساخته ای؟

به طعنه گفته ای : ".. اگر بهمن قبادی فکر می‌کند درخارج از ایران شرایط بهتری برای ساخت فیلم دارد به او تبریک می‌گویم... آنچه از ایرانی‌هایی که کشور را ترک کرده‌اند مشاهده کرده‌ام، پیامد چندان مثبتی نبوده است. .." من هیچگاه به خواست و اختیار خودم از ایران خارج نشدم. مرا از کشورم بیرون کردند. همه در ها را برای ساختن فیلم به روی من بستند. با وجود همه این مشکلات، در همان روز ها که شما در ایتالیا تدارک فیلم تازه ات را می دیدی، من آخرین فیلمم را در قلب تهران ساختم. دلم نمی خواهد حرف هایت را به فرافکنی تعبیر کنم.

من اگر مثل هر وطن دوست دیگری سنگ کشورم را به سینه می زنم و دغدغه جامعه ام را دارم، اگر برای جامعه ام فیلم می سازم، برای این است که جامعه مرا فیلمساز کرده است. من هیچگاه موافق ترک وطن نیستم، چه برسد که به گفته شما با فیلمم جوانان را تشویق به ترک وطن کنم. فیلم مرا به زودی همه ی مخطبان ایرانی داخل کشور به رایگان خواهند دید و خود در این باره قضاوت خواهند کرد.

گفته ای: "... جایی که شب ها میتوانم آرام بخوابم، خانه ام است..." چطور می توانی در شرایطی که همه ی دنیا می دانند هرروز چه بر سر جوانان ایران می آید، آسوده بخوابی؟ چطور میتوانی درحالی که مردم ایران خواب خوش ندارند و در بیم آینده ای تاریک برای فرزندانشان به سر می برند، شبها آرام بخوابی؟ چه می دانی فیلمسازی با ترس و هراس و بدون مجوز یعنی چه؟ چه می دانی زندانی شدن به خاطر موفقیت فیلمت در کن و بازجویی شدن به خاطر حرف هایی که در خارج از کشور زدی یعنی چه؟ من این ها را با گوشت و پوستم حس کرده ام و به همین دلیل است که مثل شما خواب راحت ندارم. برای همین است که جامعه ایران، امروز برایم مهمتر از سینما است. برای کمک به هموطنانم که در رنج و بی عدالتی به سر می برند  حتی حاضرم سینما را رها کنم و وظیفه ام را در قبالشان انجام دهم. دلم برای آپارتمان یک خوابه کوچک ام که زمانی در آن شبها راحت می خوابیدم و  روز ها پذیرای دوستان و همکارانم بودم تنگ شده. مدت ها است که دیگر در آنجا خواب راحت نداشتم. اما شما راحت بخواب. حتما می توانی.

گفته ای:"... می خواهم هم چنان در کشور خودم و به زبان مادری ام فیلم بسازم..." شما را هیچوقت به خاطر کرد بودن و به خاطر سنی بودن محکوم به سکوت نکرده بودند. اما در همان کشوری که کشور من هم هست، هیچگاه اجازه ندادند به زبان مادری ام فیلم بسازم و یکی از دلایل توقیف فیلم هایم هم همین بوده است.

من هم مثل شما می خواهم در کشور خودم و به زبان مادری ام فیلم بسازم. من هم عاشق کشور و خانه ام هستم. اماهمه این ها از من دریغ شده چون سکوت نکرده ام. و شما همه این ها را داری - به قیمت حرف نزدن و سکوت. کاش می گذاشتی همه چیز به همین وضع باقی بماند. شما به راه خودت می رفتی با داشته هایت و با خواب آرامی که - در خانه ات در ته آن بن بست-  حاصل می شد، و ما هم به راه خودمان می رفتیم، با همصدایی با مردمی که سرنوشت شان برای ما از سینما مهمتر است و با داشته هایی که از ما دریغ کرده اند و می کنند. دیگر چه نیازی بود به همصدا شدن با کسانی که مردم را سرکوب می کنند؟

آقای کیارستمی عزیز! در این روز های حساس و سرنوشت ساز چه بخواهی چه نخواهی، چه درست چه نادرست، تنها معیار شرف و عزت و افتخار، همراهی با مردم و همراهی نکردن با مخالفان مردم است. شما با حرف ها یت، ما را از اعتراض در کردن جشنواره ها و پیوستن به مردم وفیلمسازی درباره مشکلات اجتماعی و سیاسی نهی کرده ای. مردم سکوت هنرمندان را فراموش نخواهند کرد. مردم بهترین داوران اند.

به دنیا آمدم که تو را بشناسم ، آزادی

شهید احسان فتاحیان :

واپسین شعاع آفتاب شبانگاهی، نشان دهنده ی راهی ست که خواهان در نوشتن آنم

خش خش برگ ها زیر قدم هایم، میگوید : بگذار تا فرو افتی، آنگاه راه آزادی را باز خواهی یافت.

هرگز از مرگ نهراسیده ام , حتی اکنون که آن را در قریب ترین فضا و صمیمانه ترین زمان , در کنار خویش حس میکنم. آن را میبویم و بازش میشناسم , چراکه آشنایی ست دیرینه به این ملت و سرزمین. نه با مرگ که با دلایل مرگ سر صحبت دارم , اکنون که " تاوان " دگردیسی یافته و به طلب حق و آزادی ترجمه اش نموده اند , آیا میتوان باکی از عاقبت و سرانجام داشت؟ " ما " ای که از سوی "آنان " به مرگ محکوم شده ایم در طلب یافتن روزنه ای به سوی یک جهان بهتر و عاری از حق کشی در تلاش بوده ایم , آیا آنان نیز به کرده ی خود واقف اند؟...

حال علی رغم این که در آخرین ملاقاتم در داخل زندان با دادستان صادر کننده کیفر خواست, وی به غیر قانونی بودن اجرای حکم در هنگامه ی اکنون اذعان داشت, اما برای دومین بار قصد اجرای حکم را دارند. نا گفته پیداست که اینچنین پافشاری کردن بر اجرای حکم به هر نحو ممکن , نتیجه ی فشارهای محافل امنیتی و سیاسی خارج از قوه ی قضائیه است ...

اما سخن آخر: اگر به گمان زورورزان و حاکمان, مرگ من موجب حذف مسئله ای به نام مسئله کردستان خواهد شد باید گفت زهی خیال باطل . نه مردن من و نه هزاران چون من مرهمی بر این درد بی درمان نخواهد بود و چه بسا آتش آنرا شعله ورتر خواهد نمود. بی گمان " هر مرگ اشارتی است به حیاتی دیگر".