سلام امرور تولدم بود از همتون ممنونم که منو فراموش نکردین

همه ی اونایی که امروز به دنیا اومدین بهتون تبریک میگم

بخشی از عصبانیت هری مال خودم بود. هفت تا کتاب، هفت تا سوال (و یک مصاحبه)

کدوم یک رو به عنوان پسرت انتخاب میکنی، هری یا رون؟
هر دو تاشون رو انتخاب میکنم! من عاشق رون هستم. رون تو این سه کاراکتر اصلی، بی تجربه ترین هست، اما تو هفتمین قسمت بزرگ میشه و رشد میکنه. اون هرگز قدم های قویی بر نمیداره، اکثرا مردم اون رو به عنوان دوست هری نگاه میکنند. مادرش در واقع جای اون یه دختر میخواسته و در کتاب آخر اون مجبور میشه به ضعیف بودنش اعتراف بکنه. اما دقیقا همین مسئله هست که باعث میشه رون رو مرد بکنه. برای بقیه هم لحظاتی وجود داره که در حقیقت اونجا رشد میکنند و بزرگ میشن. برای هری این لحظه، زمانی هست که جلوی استاد قدیمیش، پروفسور لوپین به خاطر تصمیم ترک خانواده ش برخورد تندی نشون میده. و برای هرمیون هم زمانی هست که مجبور میشه بین هری و رون فقط یک نفر رو انتخاب کنه. هرمیون هیچ وقت از مسیرش منحرف نمیشه، اون همیشه روی کاری که باید به پایان برسونند تمرکز میکنه.

همه ی ویزلی ها مو قرمز هستند، مثل خودت توی عکس های قدیمی ت. چرا موهات رو بلوند کردی؟
من عاشق موی قرمز هستم. ولی موهای من در حالت عادی قرمز نیستند. در اصل واقعا مطمئن نیستم که رنگ واقعی موهام چی هست. هنوز تصمیمش رو نگرفته! بیش از حد خسته کننده و لوس و بی مزه هست.

به نظرت کتاب ها خیلی بهتر از فیلم هاش هستند؟
فکر کنم که وقتی در مدیومی مثل رسانه و تصویر کار میکنید، یک سری جزئیات رو از دست میدید. که این اتفاق بالاجبار میافته. و بدون استثنا کاراکترهایی که در فیلم وجود دارند بهتر از اونی هستند که من با خودم تصور میکردم. فیلم آخر (فیلم پنجم)، فیلم مورده علاقه ی من هست. زیرا سازندگان فیلم واقعا تو تصویرسازی نمادهای تاریک کتاب کاملا موفق عمل کرده اند.

خودت به کدوم کاراکتر بیشتر شبیه هستی؟
وقتی جوون تر بودم، بیشتر شبیه هرمیون بودم، البته اون خصوصیات اصلی خواهرهام رو داره. اما شباهت های زیادی بین خودم و هری پیدا کردم. بخشی از عصبانیت هری مال خودم هستم، هیمن جور نا امیدیش. که بیشتر در کتاب پنجم نمود پیدا کرد. تاریکترین کتاب این مجموعه که اون همه چیزش رو از دست میده و دیگه هیچ کس نیست که باورش کنه. بعد از اولین ازدواجم، در یک مقطع زمانی تو زندگیم حس میکردم همه چیز داره غلط از آب در میاد که با همه هم دعوا داشتم، احساس ضعف میکردم و نمیتونستم کنترل موقعیت رو به دست بگیرم. ولی بهم قدرت مبارزه کردن رو داد.

و مادری تو کتاب هست که شبیه تو باشه؟ تو از نوع مالی ویزلی نیستی.
خب، یه کمی، امیدوارم. چند سال پیش یه نفر نوشت: اون مالی ویزلی رو به عنوان مادری تنها در خانه تصویر کرده که مراقب بچه هایش هست. من واقعا دلخور شدم، چون تا یک سال پیشش من همین مادری بودم که همیشه تو خونه بودم و از بچم مراقبت میکردم و خیلی کم از خونه بیرون میومدم. این وضعیت چه چیزی کم داشت و چه چیزی مشکل تر از مراقبت و بزرگ کردن یک بچه هست؟ و چه چیزی از این مهمتر هست؟ مالی هفت تا بچه داشت! فکر کنم مالی یک زن بی نهایت بزرگ هست.

اون مرتکب یک قتل هم شد.
بله در کتاب هفتم اون بلاتریکس رو کشت. اون تنها زنی در جبهه آدم های خوب بود که اون رو کشت. من مالی و بلاتریکس رو در دو طرف مقابل هم برای مدت مدیدی می دیدم که هر کدوم یه جنس زنانه از عشق رو نمایش میدادند. عشق اصلی و محافظ مالی و عشق عقده وار و هرزه ی بلاتریکس. دو نوع انرژی زنانه در مقابل همدیگه. که نوشتنش خیلی جالب و رضایت بخش بود.

برای چی کوییدیچ انقدر جالب هست؟
چون اون یک ورزش واقعی زن ها هست. فوربال! (بازی قدیمی گلف) اونها شش هدف مختلف دارند. این بازی چند کاره ای هست. بازی ای که زن ها توش خیلی خوب هستند. اونها میدونن که یک هدف دیگه هم در زندگی وجود داره.

او از کتاب ها برای آموزش دادن استفاده نکرد، اما جی.کی.رولینگ آدم مذهبی هست. او نه تنها مفهوم مرگ را درک میکند بلکه هفت کتاب با فروشی وحشتناک در این مورد نوشته است. ترجمه آخرین جلد این مجموعه، هری پاتر و یادگاران مرگ، امشب در کتابفروشی ها هست. در کتابفروشی بریتانیایی واترسون، نشریه ها نا امیدانه نوشته اند که بعد از هری پاتر چه باید خواند؟ اما جوان رولینگ خودش اصلا نا امید نیست. با مویش که مدل جدید بلوند سفید شده، جین پوشیده با یک ژاکت مخمل سیاه، در یک اتاق هتل در زادگاهش ادینبورگ، برای خودش قهوه ای می ریزد.

هر روز برای آروم کردن خودم اینکارو میکنم. دیگه بعد از این چی میخواد بشه، خودم هم در موردش مطمئن نیستم. در حال کار بر روی یک کتاب جدید کودکان و یک کتاب برای بزرگسالان هستم. یک کدوم از اونها به طرفی میره که هری اونجوری شروع شد. ولی فعلا در حال لذت بردن از زمان استراحتم هستم و با خانواده م اوقاتم رو میگذرونم.

اینجا در هتل، مردی با دامن مردانه اسکلاتلندی از جلوی ما رد شد. شوهر تو هم از این جور چیزها می پوشه؟
اون چند جفت دامن مردانه داره، بله. و در مناسبت های مختلف اونها رو می پوشه.

و زیرش دیگه هیچ چیزی نمی پوشه؟
هیچ چیزی. این دامن های مردانه خیلی جالب هستند، ها ها!

دو هدیه برات آوردم. یکی از طرف Ien van Laanen که کاور کتاب هات رو اینجا در هلند طراحی کرده، اون نسخه های اصلیش رو برات فرستاده.
بی نهایت قشنگه! نسخه های هلندی رو خیلی دوست دارم، همین جور امریکایش رو.

دومی از طرف ناشر هلندی تو Jaco Groot هست.
Jaco بارها برای من چیزهای جالبی فرستاده، اون… اه، هیجان انگیزه! ولی این یکی خیلی ویژه تره.

۲

در این بخش رولینگ در مورد مصاحبه کردن ها، ریتا اسکیتر، سنگ جادو، دامبلدور، هری و اتفاقاتی که در آخرین فصل های کتاب در ایستگاه کینگزکراس افتاد، مفهوم مرگ و اعتقادات مذهبی و باورهایش در این زمینه و مسائل بسیار دیگری را بیان کرده است. بخش سوم این مصاحبه تا ساعاتی دیگر ترجمه خواهد شد.

از ده سال پیش تا الان به جز یک مصاحبه با یک روزنامه نگار هلندی، از مصاحبه دیگه ای سر باز زدی. در انگلیس هم چند تا مصاحبه بیشتر نداری. آیا از مصاحبه کردن نفرت داری؟
نه، به هیچ وجه. دلیل اصلی که من از مصاحبه کردن انصراف دادم این بود که واقعا آنچنان حرفی برای گفتن نداشتم.

تا حالا تصمیم گرفتی روزنامه نگار بشی؟ همیشه از نوشتن لذت می بری؟
در موردش فکر کرده بودم. ولی فکر میکنم به اندازه کافی باشعور بودم که درک کنم که طبع من برای اینکار ساخته نشده. طبع؟ بله، من همچین فکری میکنم. شما دائما در آخرین فرصت و با ضرب العجل باید کار کنید، باید تولید کنید. ولی نویسنده هست و فرصت و تنهایی های خودش. روزنامه نگاری لذت بخش تر از بعضی از مدل های نویسندگی هست. دو تا از بهترین دوست های من روزنامه نگار هستند.

در کتاب های تو، قشرهای مختلف به ملایمت نشون داده نمیشن. ریتا اسکیتر خیلی کثیف هست.
دوست های من معمولی هستند. یکی از دوست پسرهای سابق من روزنامه نگار مجله موسیقی بود. دیگران هم راجع به موضوع های جدی می نویسند. ریتا اسکیتر یک نمونه ی عمل آمده ی بریتانیایی هست، ما اینجا از این لجن ها (رولینگ از لفظ باتلاق استفاده کرده) زیاد داریم. اونها چرندیات زیادی راجع به من نوشته اند.

در اولین کتاب از مجموعه، دامبلدور سنگ جادو رو نابود میکنه، سنگ افسانه ای که به صاحبش زندگی ابدی و جاودانه میده. در آخرین کتاب هری با چیزی شبیه به اون یعنی سنگ رستاخیز مواجه میشه، سنگی که میتونه مرده ها رو زنده کنه. اون سنگ رو تو جنگل رها میکنه.
من از نمادگرایی سنگ استفاده کردم که نشون بدم که دامبلدور مرگ رو قبول کرده. یکبار او مرگ خودش رو درک میکنه که معنی زندگی میده، اون دیگه علاقه ای به سنگ جادو احساس نمیکنه. هری حتی بیشتر پیش میره. اون نه تنها یکی از این سنگ ها رو پس میزنه، بلکه دو سلاح نیرومندش، از سه یادگار در کتاب هفت رو رها میکنه و تنها شنل نامرئی رو برای خودش نگه میداره. این خیلی چیزها راجع به او به ما میگه، زیرا مثلا دامبلدور به هری میگه: جادوی واقعی شنل اون هست که نه تنها از صاحبش محافظت میکنه، بلکه بقیه رو هم حفظ میکنه. هری ابر چوبدستی رو نمیخواد، اون هرگز به دنبال قدرت نبوده. و سنگ رستاخیز هم رها میکنه، درست مثل دامبلدور، هری صلحش را با مرگ درست میکند.

و شما چی؟ آیا در پایان هر چیزی مرگ رو می بینی؟
نه. من یک زندگی معنوی قوی رو هدایت میکنم ولو اینکه ایده ی سازمان یافته و کاملا روشنی در موردش نداشته باشم. باور میکنم که بعد از اینکه می میرید، یه جورایی بعضی از قسمت های شما همچنان زنده باقی میمونه. من به فناناپذیر بودن روح اعتقاد دارم. ولی در این مورد ما باید تا شش ساعت اون رو محفوظ نگه بداریم. این چیزی هست که من رو خیلی درگیر خودش کرده.

در آخر هفتمین کتاب، هری گفتگوی طولانی با دامبلدور داره. که در اصل مرده اما سرحال تر و بهتر از همیشه به نظر میرسه، در یک فضای نورانی زیبا که هری فکر میکنه شبیه به ایستگاه کینگز کراس هست.
شما میتونید اون گفتگو رو در دو حالت تعبیر کنید. هری بی هوش هست و هر چیزی که دامبلدور بهش میگه، اون از قبل در عمق درون خودش اونها رو میدونسته. در اون حالت بی هوشی ذهنش به جلو سفر میکنه. در اونجا دامبلدور مظهر عقل هری هست. اون دامبلدور رو در سرش می بینه بنابراین میتونه به بینش خاصی برسه. یا هری به مکانی بین این دنیا و مرگ سفر کرده. که از اونجا دامبلدور و اون، همدیگه رو در مسیرهای متضاد هم ترک میکنند. هری همچنین میبینه که چه بلایی سر ولدمورت میاد. اون دقیقا نمیدونه که اون چیزی که اونجاست چی هست که روی کف دراز کشیده و اضطراب داره، ولی نمیخواد که لمسش کنه. هری احساس میکنه که اون اساسا یک موجود شرور و منحرفی هست. این تنها زمانی هست که هری به عنوان قهرمان آسیب پذیر، در حضورش می بیند که کسی در حال عذاب کشیدن و آزار دیدن است و نمیره بهش کمک کنه.

( –> ترجمه از اینجا تا پایان همین بخش دوم از سایت جادوگران است. <–)

رون و هری و هرمیون در حین جستجو به دنبال هورکراکس ها طوری در مورد دامبلدور حرف میزنن که انگار خداس. اونا فک میکنن پشت کلمات و حرکتای دامبلدور یه طرح بزرگتری خوابیده، وقتی چنین اتفاقی نمیافته از خواب و خیال بیرون میان.
اون یه شخصیت پیچیدس. من اونو به شکل خدا نمیبینم. من میخوام که خواننده نقش دامبلدورو در کل داستان مورد سوال قرار بده. همه ما قبول داریم که اون یه شخصیت مثل پدری مهربانو داره. و قطعا چنین چیزی هست. ولی در عین حال اون کسیه که با مردم مثل عروسک خیمه شب بازی رفتار میکنه، کسیه که راز های تاریکی از گذشتش رو به دوش میکشه و کسیه که هرگز به هری تمام حقیقت رو نمیگه. من امیدوارم که خواننده آخر کتاب بازم اونو دوست داشته باشه. ولی اونو همونطور که هست دوست داشته باشن همراه با خطاهاش. آیا دامبلدور خداس؟ نه البته اون دارای یه سری خصوصیات مشخص خداییه. اون بخشندس، و در آخر کتاب معلوم میشه که عادل و منصفه.

ولی هری یه جورایی شبیه عیسی مسیحه. اون باید بمیره تا بشریت رو از شر بدی ها نجات بده. تو اونو به شکل یه مسیح نشون دادی.
بله اون ویژگی های مشخصی مثل مسیح داره. من این کارو از روی قصد کردم. اون همون مردیه که از بین یه میلیون نفر انتخاب شده. و من میگم «مردی» چون در مورد زنا قضیه فرق میکنه که چه کسی قادره در مقابل زور وایسته و چه کسی قدرتو به نفع خودش قبضه میکنه. این چیزیه که هری رو دانای کل کرده.

چطور اون (هری) میتونه این جوری باشه؟
اون قهرمان اوله. هری خوبیه مطلقه. دامبلدور بهش میگه «تو انسان بهتری از من هستی» وقتی سنش بالاترم میره همچنان مرد بزرگی میمونه. چون یاد گرفته که متواضع باشه.

آیا خود شما مذهبی بار اومدید؟
من رسما تو کلیسای انگلستان بزرگ شدم، ولی من در واقع تو خونوادم بیشتر یه موجود عجیب و غریبی بودم. ما تو خونه در مورد مذهب حرف نمیزدیم. پدرم به هیچ چی اعتقاد نداشت همینطور خواهرم.
مادرم گه گاه به کلیسا سری میزد ولی بیشتر حول و حوش کریسمس. و من خیلی کنجکاو بودم. از وقتی 13 یا 14 سالم بود تنهایی به کلیسا میرفتم. چیزایی رو که اونجا میشنیدم از نظرم خیلی جالب میومدن و بهشون باور داشتم. وقتی به دانشگاه رفتم، نگاه انتقادیم بهش بیشتر شد. اون حالت از خود راضی بودن افراد مذهبی آزارم میداد، و همینطور کمتر و کمتر به کلیسا میرفتم. حالا در همون جایی هستم که شروع کردم: بله من باور دارم. و بله به کلیسا میرم. یه کلیسای پروتستان اینجا تو ادینبورگ. شوهرم هم یه پروتستانه ولی اون جزو یه گروه خیلی خشکه. گروهی که نمیتونن در حین مراسم بخونن یا حرف بزنن.

۳

و این هم آخرین بخش از مصاحبه جدید رولینگ با روزنامه هلندی. تمام سوال و جواب ها ترجمه شد! در این بخش مصاحبه، باز در مورد مسائل مذهبی، خیر و شر، تقدیر و سرنوشت، شباهت ولدمورت به هیتلر، رنگ چشم دنیل، خانواده ویزلی و پدر و مادر رولینگ صحبت میشه.

اینکه شما خودت به کلیسا میری تنها باعث میشه که نقد تندی که به کارهات توسط متعصبین شدید مذهبی میشه رو عجیب غریبتر بکنه.
تو این ده سال گذشته همیشه فوندمنتالیست هایی (معتقدین پروتستان) بودن که با کتاب های من مشکل داشتند. حقیقت اینه که پیش از این هم کارهای جادو و افسونگری هم وجود داشته، این افردا اونها رو هم خوار میشمرن. من به هیچ طریقی نمیخوام هیچ کاری با فوندمنتالیست ها بکنم. این منو می ترسونه. فوندمنتالیست های مسیحی بیشتر در ایالات متحده فعالیت میکنند. یه بار با همچین آدمی رو در رو شدم. در یک فروشگاه اسباب بازی با بچه هایم بودم و یه دختری که خیلی هم هیجان زده شده بود من رو شناخت. اتفاق بعدی که افتاد این بود که مردی اومد پیش من و گفت “شما همون زن پاتر نویس هستید؟” بعد از اینکه صورتش رو نزدیک من آورد با حالتی بسیار تهاجمی بهم گفت: “هر روز واست دعا میکنم.” باید بهش میگفتم که بهتره بره واسه خودش دعا کنه، ولی خشکم زده بود.

( –> ترجمه این سوال از سایت جادوگران است. <–)

کتاب تو در مورد نبرد بین خوبی و شره. هری خوبه. ولی آیا ولدمورت شر مطلقه؟ خب اونم قربانی شده.
بله اونم حقیقتا قربانی شده. اونم قربانیه، و این تصمیمیه که خودش گرفته. اون بالاجبار و تحت تاثیر یه شیفتگی احمقانه به این راه کشیده شده، در حالیکه در مورد هری این عشقه که به اون راه میبردش. من فکر میکنم شرایطی که در بطن اون کسی بزرگ شده نقش مهمی رو رو در پی ریزی وجود اون در ادامه زندگی داره. ولی ولدمورت شرو انتخاب میکنه. من سعی کردم تا این نکته رو در کتاب ها روشن کنم. من به اون شانس انتخاب دادم.

مسئله ای که همیشه مطرحه: همه چیز به همون راهی که براش مقدر شده پیش میره، یا شما هستید که راه تون رو انتخاب میکنید؟
من به اراده ی آزاد اعتقاد دارم. از اونهایی که، مثل خودمون، حداقل در یک موقعیت ویژه دارن زندگی میکنن. مثل شما، مثل من. مردمی که دارن تو جامعه غرب زندگی میکنن، مردمی که سرکوب نشدن، مردمی که آزاد هستند. ما میتونیم انتخاب کنیم. همه چیز اکثرا همون جور که شما دوست دارید پیش میره. کنترل زندگی تون دست خودتون هست. قدرت شما فوق العاده زیاد است. چیزهایی که درمورد پروفسور تریلانی، استاد ناقص درس پیشگویی نوشتم، خیلی مسائلی که من در مورد سرنوشت و تقدیر بهش فکر میکنم رو گفته. برای کاراکترش خیلی در طالع بینی ها تحقیق کردم. اون مسائل برام خیلی جالب بود، ولی من باورش نمی کنم.

مدتی برای حقوق بشر کار میکردی. متاثر از نظریاتت در مورد خیر و شر بود؟
در اصل این با همه چیز فرق داره. فرضیاتی راجع بهش داشتم و دلیل کارم برای فعالیت در مورد حقوق بشر بود. من یک دستیار پژوهش بودم و بیشتر برای افریقا کار میکردم. وقتی اون قدر احمق بودم که شغلم رو ول کردم و بعد از دوست پسرم رفتم به مسافرت. بدیهی است که ولدمورت یک نوع هیتلر است. اگر شما کتاب هایی راجع به انواع خود بزرگ بینی هیتلر و استالین بخوانید، جالب هست که می فهمید این آدم ها با اینکه این همه قدرت داشتن، تا چه اندازه خرافاتی بودند. این قسمتی از بدگمانییشان هست. تمایل به اینکه از اونچه واقعا هستند خودشون رو بزرگتر کنند. اونها عاشق صحبت در مورد تقدیر و سرنوشت هستند. میخواستم ولدمورت هم این ویژگی های جنون آمیز رو داشته باشه. اما در حقیقت اون پیشگویی در کتاب پنجم که در آخر کار به واقعیت پیوست به این دلیل بود که ولدمورت و هری انتخابشون این بود که این پیشگویی رو به حقیقت برسونند. نه برای اینکه سرنوشتشون این بود. در مکبث یه نظری هست که میگه: جادوگرها به مکبث میگن که چه اتفاقی قراره بیافته و اون خودش حرف اونها رو ادامه میده و باعث میشه اون اتفاق واقع بشه.

چه زمانی تصمیم گرفتی که برابری با نازی ها رو طراحی کنی؟ با ولدمورت که برای قانون “خون پاک ها” نزاع میکنه. و با دراکو مالفوی به عنوان سرباز جوانی که فقط در این موقعیت قرار گرفته؟
فورا به این فکر رسیدم. دقیقا مطمئن نیستم. فکر میکنم جنگ جهانی دوم تو ذهن ما لنگر انداخته، درسته؟ دراکو مالفوی در حقیقت خودش داوطلب این نوع پسر بودن شده. اون نمیخواست دامبلدور رو بکشه. اون نمی تونست. تا وقتی که مسائل خیالی هستند این مسئله درسته، اما به محض اینکه به واقعیت بپیونده همه چیز بیش از حد سخت میشه. اینکه من بهش اون موهای بلوند روشن رو دادم به این دلیل نبود که میخواستم اون رو بصورت یک نازی ترسناک بسازم. شما اونجوری که براتون جذاب تر هست ویژگی های کاراکترتون رو میسازید. به همین خاطر هست که من به قهرمانم موهای تیره، چشم های سبز و عینک دادم. من با مردی شبیه به اون ازدواج کرده ام.

در فیلمتون هری، دنیل رادکلیف، چشم های آبی داره.
اونها میتونستن بهش لنز سبز بدن که برای یه پسر جوان خیلی اذیت کننده هست. رنگ چشم های اون رو به صورت دیجیتالی تغییر دادن یا گذاشتن همون جوری که هست بمونه. خوشحالم که دومی رو انتخاب کردن.

در کتاب هات تصویر یک خانواده کامل رو کشیدی، به اسم خانواده ویزلی. آیا این شبیه خانواده ای هست که توش بزرگ شدی؟
نه، نه. به هیچ وجه شبیه نیست. فکر میکنم این آرزوی من در تمام زندگی بوده که همیشه همچین خانواده ای میخواستم. سرانجام یه دونه از اونها رو دارم، اگرچه با بچه هایی کمتر. پویایی یک خانواده بزرگ رو خیلی مخصوص یافتم. من عاشق کتاب های مربوط به کندی (سی و پنجمین رئیس جمهور محبوب امریکا) هستم که در مورد روابط عاشقانه و موفق خانوادگی اون هست. میدونم که در واقعیت این خیلی فکر رمانتیکی هست. یکی از دوست های من بچه بزرگ دوازدهم خانواده ش هست.

( –> ترجمه این دو سوال از سایت جادوگران است. <–)

مادرت در 45 سالگی فوت کرده. پدرت هنوز زندس، آیا هر از چند گاهی میبینیش؟
نه اینقدر زیاد نمیبینمش. خواهرمو خیلی بیشتر میبینم. البته با این وجود که اون هنوزم از دستم به خاطر کشتن دابی عصبانیه. همیشه بهم گفته بود که اگه دابی یا هاگریدو بکشم هرگز منو نمیبخشه. ولی هاگرید هرگز در خطر نبوده. از همون موقع که شروع به نوشتن کردم میدونستم که اون زنده میمونه. چون همیشه این تصویرو در ذهنم داشتم که هاگرید غول پیکر گریه کنان از میان جنگل بیرون میاد در حالیکه هری رو در میان بازوانش داره. پدر رون واقعا قرار بود در کتاب پنجم بمیره. من این کارو نکردم چون احساس میکردم آرتور ویزلی نقش بهترین پدرو در کتاب ها داره. نمیتونستم بزارم آرتور بمیره. واقعا نمیتونستم این کارو بکنم. اون پدریه که هر کس در آرزوی داشتنشه. بله منم همینطور.

همه پدر و مادرا در کتاب ها همچنان با همن. آیا هرگز به این فکر افتاده بودی که یه مادر مجردو مهربانو به تصویر بکشی؟ تو خودت وقتی نوشتن هری پاترو شروع کردی یکی از اونا بودی.
من یه طرحی داشتم که والدین هرمیون از هم جدا بشن. ولی خیلی عجیب به نظر میرسید. این قضیه به داستان نمیخورد. این یه داستان غم انگیز بود که هیچ جا جاش نبود. البته دین توماس از یه خونواده از هم پاشیده بود. ولی من خیلی از صحنه های زندگیشو حذف کردم. من در این دنیای گسترده که به وجود آوردم برای هر شخصیت داستان یه پیش زمینه نوشتم. ولی نتونستم از همشون استفاده کنم. حتی مجبور شدم دست به انتخاب بزنم. و بالاخره این داستان مربوط به دنیای کودکان بود