می خواهم از مصطفی چمران بگویم اما نمی دانم در مورد این مرد بزرگ چه باید بنویسم
او که در تمام مراحل عمرش همیشه ممتاز بود
من و تو از کمترین داشته های خود(!) به خاطر خدا نمی توانیم بگذریم اما او بهترین ها را داشت و هرگز در دوراهی داشته ها و خدا در انتخاب خدا شک نکرد
استاد بهترین دانشگاههای آمریکا باشی و آنقدر مقام علمی ات بالا باشد که فعالیت های اسلامیت را تحمل کنند تا تو را نگه دارند و تو همه را ترک کنی تا معلم مدرسه ای کوچک در لبنان شوی
از همسرت (که آنقدر عاشقانه دوست داشتی که نامش را پروانه نهاده بودی ) و از چهار فرزندت (که عشق تو به آنها را تنها کسی می داند که با روح لطیف و قلب رقیق تو آشناست) جدا می شوی تا پدر چهارصد یتیم بمانی
از امنیت و آرامش و ثروت آمریکا می گذری تا زیر بمباران های دم به دم صور برای نجات فلسطین و لبنان بکوشی
از انجمن اسلامی دانشجویان ایرانی در آمریکا که خودت بنیان گذار آن بودی می گذری تا سازمان امل را بنیان گذار شوی برای نجات مردم بی گناه که کسی را جز خدا و مردان خدا ندارند.
می توانستی به راحتی زندگی کنی (یا مردگی؟) بدون رنج بدون درد حتی با کمک های مالی یا آموزشی در سرزمینی امن وجدانت را هم بفریبی تا آسوده بماند اما تو انتخاب کردی که شمع باشی تا بسوزی و روشنی بخشی تا اگر نتوانستی تمام تاریکی را از بین ببریاما با همان روشنی کوچک فرق ظلمت و نور را نشان دهی برای کسانیکه به دنبال نورند
اما چه فایده ما چشمان خود را بسته می داریم تا وجدانهامان آسوده بمانند
شاید بهترین تعبیر همان باشد که غاده گفت تو نسخه ی کوچی از امام علی علیه السلام هستی همان طور که خودت گفتی پیامبر می گوید هرجا من پا گذاشتم امتم می تواند بیاید هرکس به اندازه ی سعه ی خود
نمی شود از تو بگویم و اشک نریزم نمی شود از مردان بزرگ نگویم و اشک نریزم کاش دستانمان را بگیری که من معتقد و معترفم به مقام مردان خدا در نزد او
ای مرد بزرگ! ای زنده ی همیشه ی تاریخ! لحظه ی شهادتت لحظه ای که معشوق عاشقش را اجابت کرد بر تو مبارک.
مختصری از چهار سال آخر زندگی او در این دنیا به روایت همسرش
هر سال برایت می نویسم:
هنوز ناله های یا ابتای تو در مدینه ی دلهامان به گوش می رسد، ای معلم صبر زینب، در غیاب پدر مگر چه ظلمی دیدی که آن چنان ضجه می زدی؟؟؟
اگر بغض و کینه ات را، پهلوی شکسته ات را، قتل محسن کوچکت را،اگر شهادتت را کتمان کنند، با جهاد آخرینت چه می کنند؟
چرا وصیت کردی: شبانه ام غسل کن و پنهان به خاکم بسپار.
تا بپرسم چرا؟ و تو در جواب، هدایت، در دستانم بگذاری؛ که این است راه...؟
ای که خشمت خشم خدا و خشنودیت خشنودی خداست، شیعه تاابدهدایتش را وامدار توست، وامدار جهاد آخرینت...
اما ...اما ای مهربانترین مادر نگفتی چه آتشی می گیرد قلب هامان هرگاه یادمان بیفتد مزار غریبت -حتی این روزها هم- یک زایر بیشترندارد.
خدایا به اشک های حسن و حسین علیهما السلام در فراق ریحانه ی رسولت، به لحظه ای که علی بر زمین افتاد و یارای ایستادن نداشت، به ناله های دخترکان فاطمه، به فاطمه ، به فاطمه ، به فاطمه ، بر این امت رحم کن...
اللهم عجل لفرج سیدنا و مولانا صاحب الزمان بحرمة سیدتنا ومولاتنا فاطمة الزهرا
-------------------------------------------
این وبلاگ تازه ساخته شده برای حضرت زهرا
یا فاطمة الزهرا سلام الله علیها
بهش سر بزنید و اگه صلاح دونستین بهش لینک بدین
التماس دعای فرج
به امید ظهور
بسم رب المهدی ارواحنا الفداه
سلام بر مهدی فاطمه سلام بر منتظران حضرتش
24 اردیبهشت ماه سالروز لغو امتیاز تنباکوست، 116 سال پیش مردم سرزمین من با یک فتوای یک خطی مرجع عالیقدر زمانشان آیت الله میرزا حسن شیرازی با استعمار انگلیس مبارزه کردند و اجازه ندادند ایران بازار مصرف یک اجنبی استعمارگر باشد.
اما امروز
طبق فتوای مراجع زمانمان و در راس همه ولی فقیه شیعیان جهان خرید کالاهای صهیونیستی یا شرکت های حامی صهیونیزم جایز نیست.
) http://www.khamenei.ir/FA/Treatise/unitDetail.jsp?uid=12 )
با یک عزم ملی نگذاریم ایرانمان بازار این کالاها باشد ... چرا ما تهیه کننده ی گلوله هایی باشیم که سینه ی خواهران و برادران مسلمانمان را نشانه گرفته اند؟
لیست کالاها رو در لینک زیر می توانید ببینید:
http://www .inminds.co.uk/boycott-brands.html
بعضی هاشون خیلی آشنا هستند نه؟ کوکاکولا، فانتا،اسپریت، نوکیا، نستله، تیمبرلند، اینتل، اَُرئال و
...
!!!!!!!!!!!؟؟؟؟؟؟؟؟
و فرموده اند انتظار برترین اعمال است تا بیاموزند که انتظار تنها احساس نیست بلکه از جنس عمل است و همواره دو گروهند که هل من ناصر می گویند ما با اعمالمان کدامین را یاری می دهیم؟
التماس دعای فرج
به امید ظهور
بسم رب المهدی ارواحنا الفداه
سلام بر مهدی فاطمه سلام بر منتظران حضرتش
« طرح 120 روز انس با قرآن کریم تا روز میلاد مهدی موعود (عج) نذر موعود(عج) »
دوستانی که قبلا در طرح شرکت داشتند که مطلع هستند برای کسانی که با این طرح نا آشنا هستند توضیح می دم:
دو ساله که این طرح در اینترنت اجرا میشه و به این نحو هست که از 120 روز مانده به نیمه ی شعبان هر کس هر روز یک حزب از قرآن کریم را می خواند به نیت شادی دل مولا و تعجیل در ظهورش و آماده شدن دل هامان و لایق شدنمان برای ظهور و روز بعد حزب بعد همین طور تا 120روز بعد (این کار روزی یک ربع وقت میگیره)
در این طرح علاوه بر اینکه در هر روز یک یا چند بار ختم گروهی می شد خود شخص هم بعد از 120 روز یک بار قرآن کریم رو ختم می کرد و روز آخر یا همان روز 120 ام روز نیمه ی شعبان بود و خیلی کار زیبایی بود
این انس 120 روزه با قرآن آن هم به نیت تعجیل در ظهور عالی بود و هزاران برکت داشت
پارسال همه خیلی برای تبلیغ در نت(در کلوپ های دیگر و در وبلاگ ها و سایتها) و خارج از نت (خانواده و فامیل و هم کلاسی ها و دوستان و آشنایان )کمک کردند و نتیجه ی کار هم خیلی زیبا شد
نمی دونم امسال هم کمک می کنید یا نه؟ هرچه تعداد بیشتر باشه تعداد ختم های روزانه بیشتر میشه و ان شاء الله برکت آن بیشتر
امسال این طرح از روز چهارشنبه 12 اردیبهشت ماه شروع میشه
برای شرکت در طرح به این ادرس ایمیل بزنید بزارین تا حزب مربوط به شما برایتان مشخص و جدول حزب ها برایتان ارسال شود.
ضمنا پاسخ ایمیل شما حداکثر بعد از دو روز داده میشه در صورتیکه پاسخ ایمیلتان بعد از این مدت به دستتان نرسید حتما در سایت کلوپ یا وبلاگ پیگیری کنید
آدرس بحث در سایت کلوپ
http://www.cloob.com/club.php?id=997#&postone&656729
آدرس طرح در وبلاگ:
http://www.mongee.blogsky.com/?PostID=55
التماس دعای فرج
به امید ظهور
السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا علیه السلام
نام: علی (ع) لقب: رضا، رضی كنیه: ابوالحسن
نام پدر: موسی بن جعفر (ع) نام مادر: نجمه خاتون (س)
تاریخ ولادت: 11 ذیقعده سال 148 هج. – مدینه مدت امامت: 20 سال
تاریخ شهادت: 29 صفر سال 203 هج. – مشهد ( در سن 55 سالگی )
قاتل: مأمون الرشید « ملعون » ( از خلفای عباسی ) محل دفن: مشهد – ایران
گوشه ای از سجایا و مکارم اخلاقی ثامن الحجج علیه السلام
شیخ صدوق روایت کرده از ابراهیم ابن عباس که گفت: هرگز ندیدم که حضرت ابوالحسن الرضا علیه السلام کسی را به کلام خویش جفا کند. ندیدم که هرگز کلام کسی را قطع کند تا فارغ شود از کلام خود و رد نکرد حاجت احدی را، که مقدور او بود برآوردنش. هیچ گاهی در حضور کسی که که با او نشسته بود پا دراز نفرمود. در مجلس مقابل جلیس خود تکیه نمی فرمود. هیچ وقت ندیدم او را که به یکی از موالی و غلامان خود بد بگوید و فحش دهد. هیچ گاه ندیدم که آب دهان خود را دور افکند. هیچ گاه ندیدم که در خنده ی خود قهقهه کند بلکه خنده ی او تبسم بود. چون خلوت می نمود و خوان طعام نزد او می نهادند ممالیک خود را تمام سر سفره می طلبید حتی دربان و میرآخور او با آنها طعام میل می فرمود. عادت آن جناب آن بود که شبها را تا به صبح بیدار بود. روزه بسیار می گرفت. روزه ی سه روز از هر ماه، که پنج شنبه ی اول ماه چهارشنبه ی میان ماه و پنج شنبه ی اخر ماه از او فوت نشد . می فرمود روزه ی این سه روز مقابل روزه ی دهر است. آن حضرت بسیار احسان می کرد و صدقه می داد در پنهانی. بیشتر صدقات او در شبهای تار بود.
از ابراهیم ابن عباس روایت شده که گفت: ندیدم هرگز حضرت رضا علیه السلام را که از او چیزی بپرسند و نداند.. ندیدم از او داناتر به احوالی که در زمان پیش تا زمان او گذشته است مامون او را امتحان می نمود به هر سوالی و او جواب می گفت. همه سخن و جواب او و مثل ها که می آورد همه از قرآن منتزع بود. او در هر سه روز قرآن را ختم می کرد. می گفت: اگر خواهم در کمتر از سه روز ختم می کنم؛ اما هر گز به ایه ی نمی گذرم مگر آنکه فکر می کنم در آن و تفکر می کنم که در چه چیز فرود آمده و در کدام وقت نازل شده. ازین روی به هر سه روز ختم می کنم.
احادیث و سخنان حضرت علی بن موسی الرضا (علیه السلام)
امام رضا علیه السلام فرمود: مبادا اعمال نیك را به اتكاى دوستى آل محمد علیهم السلام رها كنید و مبادا دوستى آل محمد علیهم السلام را به اتكاى اعمال صالح از دست بدهید زیرا هیچ كدام از ایـن دو , به تنهایى پذیرفته نمى شود
بحار الانوار,ج 78,ص 348
امام رضا علیه السلام فرمود : پنج صفت است كه در هر كس نباشد امید چیزى از دنیا و آخرت به او نداشته باشید: كسى كه درنهادش اعتماد نبینى و كسى كه در سرشتـش كرم نیابـى و كسـى كه در آفرینشـش استـوارى نبینى و كسى كه در نفسش نجابت نیابى و كسى كه از خدایش ترسناك نباشد
تحف العقـول, ص 446 وبحارالانوار,ج 78,ص 339
امام رضا علیه السلام فرمود
هر كـس به رزق و روزى كم از خدا راضى باشد، خداوند از عمل كم او راضى خواهد بود
بحـارالانـوار,ج 78,ص 357
امام رضا علیه السلام فرمود: با سلطان و زمامـدار با تـرس و احتیاط همراهى كن وبا دوست با تواضع و فرو تنی و با دشمـن بـا احتیـاط و اجتناب و بـا مـردم بـا روى خـوش
بحارالانوار,ج78,ص 356
امام رضا علیه السلام فرمود: به دیدن یكدیگر روید تا یكدیگر را دوست داشته باشیدو دست یكدیگر رابفشارید و به هم خشم نگیرید
بحارالانوار,ج78,ص 347
امام رضا علیه السلام فرمود: بر شما باد به میانه روى در فقـر و ثروت -ونیكى كردن چه كم و چه زیاد -زیرا خـداوند متعال در روز قیامت یك نصفه خرما را چنان بزرگ نمایـد كه ماننـد كـوه احد باشد -
بحارالانوار, ج 78,ص 346
امام رضا علیه السلام فرمود: بعد از انجام و اجبات، كارى بهتر از ایجاد خـوشحالى براى مومن، نزد خداوند بزرگ نیست
بحارالانوار, ج 78,ص 347
امام رضا علیه السلام فرمود: هر كس اندوه و مشكلى را از مومنى بر طرف نماید خداوند در روز قیامت انـدوه را از قلبش بر طرف سازد
اصول كافى, ج 3, ص 268
امام رضا علیه السلام فرمود:به خداوند خوشبین باش، زیرا هركه به خدا خوشبین باشد، خدا با گمان خـوش او همراه است و هركه به رزق و روزى اندك خشنود باشد، خـداوند به كردار اندك او خشنود باشد و هر كه به اندك از روزى حلال خشنود باشـد، بارش سبك و خانـواده اش در نعمت باشد و خـداوند او را به دنیا و دوایـش بینا سازد و او را از دنیا به سلامت به دارالسلام بهشت می رساند
تحف العقول,ص 449
امام رضا علیه السلام فرمود
به راستـى كه بـدترین مردم كسى است كه یارى اش را (از مردم) باز دارد و تنها بخورد و افراد تحت امرش را بزند
تحف العقول,ص 448
از امام رضا علیه السلام از حقیقت تـوكل سـوال شـد، فرمـود: این كه جز خدا از كسـى نترسى
تحف العقول,ص 445
حضـرت رضا علیه السلام همیشه به اصحاب خـود مـى فـرمود: بر شما باد اسلحه پیامبران پرسیدند : اسلحه پیـامبـران چیست؟
فـرمـود: دعا
اصـول كـافـى , ج 4,ص 214
امام رضا علیه السلام فرمود پیوند خـویشـاوندى را بر قرار كنید گر چه با جرعه آبى باشد وبهترین پیوند خـویشـاونـدى، خـود دارى از آزار خـویشـاونـدان است
تحف العقول,ص 445
امام رضا علیه السلام فرمودعقل شخص مسلمـان تمـام نیست, مگر ایـن كه ده خصلت را دارا بـاشـد از او امید خیر باشد از بدى او در امان باشند خیر اندك دیگرى را بسیار شمارد خیر بسیار خود را اندك شمارد هـر چه حـاجت از او خـواهنـد دلتنگ نشـود در عمر خود از دانش طلبى خسته نشود فقـر در راه خـدایـش از تـوانگـرى محبـوبتـر بـاشــد خـوارى در راه خـدایـش از عزت بـا دشمنـش محبـوبتـر بـاشــد گمنـامـى را از پـر نـامـى خـواهـانتـر بـاشـد سپس فـرمـود: دهمى چیست و چیست دهمى ؟ به او گفته شـد: چیست؟ فـرمـود: كسی را ننگـرد جز ایـن كه بگـویـد او از مـن بهتـر و پـرهیز كـارتـــر است
تحف العقول، ص 443
امام رضا علیه السلام فرمود دوستى با مردم، نیمى از عقل و خرد ورزی است
تحف العقول، ص 443
امام رضا علیه السلام فرمود از اخلاق پیـامبـران, نظافت و پـاكیزگــى است
تحف العقول, ص 442
امام رضا علیه السلام فرمود
پنهان كننده كار نیك (پاداشش) برابر هفتاد حسنه است و آشكار كننده كار بد سـر افكنـده است و پنهان كننـده كـار بـد آمـرزیـده است
اصول كافى,ج 4,ص 160
امام رضا علیه السلام فرمود
مـومـن ، مـومـن واقعى نیست، مگـر آن كه سه خصلت در او بـاشــد سنتـى از پـروردگـارش و سنتـى از پیـامبـرش و سنتـى از امـامـش اما سنت پروردگارش، پـوشاندن راز خود است اما سنت پیغمبرش ، مدارا و نرم رفتارى با مردم است اما سنت امامـش، پس صبر كردن در زمان تنگدستـى و پریشان حالى است
اصـول كـافـى, ج 3,ص 339 و تحف العقـــول, ص 442
از حضـرت امـام رضا علیه السلام: دربـاره خـوشـى در دنیـا سـوال شـد، فـرمـــــود وسعت منزل وزیادى دوستان
بحارالانوار, ج 76,ص 152
امام رضا علیه السلام فرمود: بخیل را آسایشى نیست و حسود راخوشى و لذتى نیست و پادشاهان را وفایى نیست و دروغگو را مروت و مردانگى نیست
تحف العقول,ص 450
امام رضا علیه السلام می فرمایند :
هرکس در غریبی به زیارت من بیاید من سه جا به بازدید او می آیم
1- شب اول قبر 2- هنگام حساب 3- پل صراط
من و جدایی ازین خاندان؟ خدا نکند...
قسمتی از وصیت نامه ی شهید ناصرالدین باغانی(قسمت اول)
بسم رب الشهدا و الصدیقین
...
اما شهادت چیست؟
آنگاه که دو دلداه به هم می رسند و بنده ی خاکی به جمال زیبای حق نظر می افکند و محو تماشای رخ یار می شود آن هنگام را جز شهادت چه نام دیگر می توان نهاد؟
آن هنگام که رزمنده ای مجاهد، به سوی دشمن حق می رود و ملائک به تماشای رزم او می نشیند و شیطان ناله برمی دارد و پا به فرار می گذارد و ناکهان غنچه ای می شکفد آن هنگام را جز شهادت چه نام می توانیم داد؟
شهادت خلوت عاشق و معشوق است شهادت تفسیر بردار نیست ای آنانی که در زندان تن اسیرید به تفسیر شهادت ننشینید که از درک قصه ی شهادت عاجزید، فقط شهید می تواند شهادت را درک کند .
شهید کسی نیست که ناگهان به خون بغلطد و نام شهید به خود بگیرد شهید در این دنیا قبل از آنکه به خون بتپد شهید است و شما همچنان که در این دنیا نمی توانید بشناسید و بفهمید بعد از وصلشان هم هرگز نمی توانید درکشان کنید .
شهید را شهید درک می کند اگر شهید باشید شهید را می شناسید وگرنه آیینه ی زنگار گرفته ، چیزی را منعکس نمی کند که نمی کند.
برخیزید و فکری به حال خود کنید که شهید به وصل خود رسیده است و غصه ندارد و شهدا به حال شما غصه می خورند و ازین در عجب اند که چرا به فکر خود نیستید به خود آیید .
زندان تن را بشکنید و تا سرکوی یار پرواز کنید و بدانید که برای همین ساخته شده اید نه برای ماندن در قفس، این منزل ویران را رها کنید و به ملک سلیمان درآیید.
ادامه دارد...
اعظم الله اجورنا بمصابنا بالحسین علیه السلام و جعلنا و ایاکم من الطالبین بثاره مع ولیه الامام المهدی من آل محمد علیهم السلام
بزرگ نماید خدا مزدهای ما را به سوگواری بر حسین علیه السلام و بگرداند ما را و شما را از خونخواهان او با ولی خود امام مهدی از آل محمد علیهم السلام
جاماندگان
قسمت سوم
طرماح را می شناسی؟
او شیفته ی امام بود از شوق رسیدن به امام حسین در پوست خود نمی گنجید به امام هم رسید اما...
طبرى (تاریخ طبرى ، ج 7، ص 304.) مى گوید:
چهار تن به نام عمروبن خالد، سعد، مجمع و نافع بن هلال به همراهى طرماح بن عدى از كوفه حركت كرده بودند كه در منزل ((عذیب الهجانات )) با حسین بن على علیهما السلام مواجه گردیدند و در ضمن گفتگو با آن حضرت عرضه داشتند: یابن رسول اللّه ! ((طرماح )) در طول راه این اشعار را زیاد تكرار مى كرد و به جاى ((هدى )) براى شتران آنها را مى خواند:
((شترمن !از زجر و فشارم ناراحت نباش و پیش از صبح وهرچه زودترمراحركت بده .
بهترین سوارت را بهترین مسافرت را، تا به مردى برسانى كه آقایى و كرامت در سرشت و نژاد اوست .
آقاست و آزاد مرد است و داراى سعه صدر كه خداوند او را براى انجام بهترین امور به اینجا رسانده است .خدایش تا آخر دنیا نگهدارش باد))
چون اشعار طرماح كه حاكى از اشتیاق فراوان او به درك حضور امام علیه السلام بود در حضور آن حضرت خوانده شد، امام علیه السلام در پاسخ آنان چنین فرمود:
((اما وَاللّه اِنِّى لاَرْجُو اَنْ یَكُونَ خَیْراً ...؛)) به خدا سوگند! امیدوارم اراده و خواست خدا درباره ما خیر باشد خواه كشته شویم یا پیروز گردیم )).
آنگاه امام علیه السلام از این مسافران عقیده و طرز تفكر مردم كوفه را سؤ ال نمود، عرضه داشتند یابن رسول اللّه ! امّا بزرگان و سران قبایل كوفه به عالى ترین و سنگین ترین رشوه از سوى ابن زیاد نایل گردیده اند و اما افراد دیگر، قلبشان با شما و شمشیرشان بر علیه شماست . سپس جریان كشته شدن قیس بن مسهر صیداوى (پیك امام ) را به آن حضرت اطلاع دادند. امام با شنیدن این خبر تاءسف بار، این آیه را خواند :
((فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهْ ...؛)) گروهى از مؤ منان به پیمان خود (شهادت در راه خدا) وفا نمودند و گروه دیگر در انتظار، به سر مى برند و عهد و پیمان خویش را تغییر نداده اند)). آنگاه امام علیه السلام چنین دعا نمود
اَللّهُمَّ اجْعَلْ لَنا ولَهُمُ الْجَنَّة ...؛)) خدایا! بهشت را براى ما و آنان قرار بده و ما و آنان را در پایگاه رحمتت به مرغوبترین ثوابهاى ذخیره شده ات نایل بگردان )).
سپس ((طرماح )) سخن آغاز نمود و چنین گفت :
یابن رسول اللّه ! من به هنگام خروج از كوفه در كنار این شهر، گروه زیادى را دیدم كه اجتماع كرده بودند چون انگیزه این اجتماع را سؤ ال كردم گفتند: این مردم براى مقابله با حسین بن على و جنگ با او آماده مى شوند، یابن رسول اللّه ! تو رابه خدا سوگند كه از این سفر برگرد؛ زیرا من مطمئن نیستم حتى یك نفر از مردم كوفه به كمك و یارى شما بشتابد و اگر تنها این گروه را كه من دیدم در جنگ با تو شركت كنند، در شكست تو كافى است در صورتى كه هر روز و هرساعت كه مى گذرد بر نیروى انسانى و تسلیحات جنگى آنان افزوده مى شود.
طرماح ، چنین پیشنهاد كرد: یابن رسول اللّه ! من فكر مى كنم كه شما و من نیز در ركاب شما به سوى ((احبا)) كه منطقه سكونت قبیله ما ((طى )) و دامنه كوههاى سربه فلك كشیده است حركت كنیم ؛ زیرا این منطقه آنچنان از امنیت برخوردار و از تعرض دشمن به دور است كه در طول تاریخ ، قبیله ما در مقابل سلاطین ((عسان )) و همه سفید و سیاه مقاومت نموده و به جهت وضع جغرافیایى ویژه اى كه دارد هیچ دشمنى به این نقطه دست نیافته است ؛ گذشته از موقعیت جغرافیایى ، اگر شما ده روز در این نقطه توقف كنید، تمام افراد قبیله ((طى ))، سواره و با پاى پیاده به یارى شما خواهند شتافت و من خودم تعهد مى كنم كه بیست هزار نفر شمشیر به دست و شجاع از قبیله ام را به یارى تو برانگیزم كه در پیشاپیش شما با دشمن بجنگند تا هدف و برنامه شما روشن گردد.
امام در پاسخ و پیشنهاد طرماح فرمود: خدا به تو و به افراد قبیله ات جزاى خیر بدهد.
سپس چنین فرموداِنَّ بَیْنَنا وَبَیْنَ الْقَوْمِ عَهْداً وَمِیثاقاً ...؛)) در میان ما و مردم كوفه عهد و پیمانى بسته شده است و در اثر این پیمان امكان برگشت براى ما نیست تا ببینم عاقبت كار به كجا بینجامد)).
چون طرماح تصمیم قاطع امام را دید، اجازه خواست تا از حضور آن حضرت مرخص شود و آذوقه اى كه براى فرزندانش تهیه كرده است در كوفه به آنان برساند و هرچه سریعتر براى یارى امام به او، لاحق گردد. امام نیز به او اجازه داد.
طرماح با عجله به خانواده اش سر زد و در مراجعت قبل از رسیدن به كربلا از شهادت امام علیه السلام و یارانش مطلع گردید.
........................................................................
طرماح نرو
حالا که به حسین رسیدی رهایش نکن
طرماح نرو
تو دیگر حسین را نمیبینی
...
جاماندگان
قسمت دوم
عبیداللّه بن حر را می شناسی؟
عبیداللّه بن حر از هواداران عثمان بود و پس از كشته شدن وى به نزد معاویه رفت و در جنگ صفین در صف لشكریان او با على - علیه السلام مى جنگید. در تاریخ از غارتگریها و راهزنیهاى عبیداللّه مطالب فراوان نقل گردیده است (به تاریخ طبرى ، ج 7، ص 168 و جمهره ابن حزم ، ص 385 مراجعه شود)
اما ... حسین از هدایت او هم ناامید نبود او را به خود رها نکرد که حسین به حقیقت مصباح الهدی است اما چه سود که او خود نخواست نجات یابد نخواست هدایت شود
امام با او ملاقات کرد اما او ...
خود عبیداللّه جریان این ملاقات را چنین توصیف مى كند كه : چون چشمم به آن حضرت افتاد، دیدم من در دوران عمرم زیباتر و چشم پر كن تر از او ندیده ام ولى در عین حال به هیچكس مانند او دلم نسوخته است و هیچگاه نمى توانم آن منظره را فراموش كنم كه وقتى آن حضرت حركت مى كرد چند كودك نیز دور او را گرفته بودند.
((ابن حر)) مى گوید: چون به قیافه امام تماشا كردم ، دیدم رنگ محاسنش شدیدا مشكى است پرسیدم كه رنگ طبیعى است یا از خضاب استفاده كرده اید؟ امام پاسخ داد اى ابن حر! پیرى من زودرس بود. و از این گفتار امام فهمیدم كه رنگ خضاب است .
به هرحال ، پس از تعارفات و سخنان معمولى كه در میان عبیداللّه و آن حضرت رد و بدل شد امام خطاب به وى چنین فرمود:
((یَا ابْنَ الْحُرِّ اِنَّ اَهْلَ مِصْرِكُمْ؛)) پسر حر! مردم شهر شما (كوفه ) به من نامه نوشته اند كه همه آنان بر نصرت و یارى من اتحاد نموده و پیمان بسته اند و از من درخواست كرده اند كه به شهرشان بیایم ولى حقیقت امر برخلاف آن است كه آنان به من نگاشته اند و تو در دوران عمرت گناهان زیادى را مرتكب شده و خطاهاى فراوانى از تو سرزده است آیا مى خواهى توبه كنى و از آن خطاها و گناهها پاك گردى ؟)).
عبیداللّه گفت : مثلاً چگونه توبه كنم ؟
امام فرمودتَنْصُرُ ابْنَ بِنْتِ نَبِیِّكَ وتُقاتِلُ مَعَهُ؛)) فرزند دختر پیامبرت را یارى كرده و در ركاب وى با دشمنان او بجنگى )).
عبیداللّه گفت : به خدا سوگند! من مى دانم كه هركس از فرمان تو پیروى كند، به سعادت و خوشبختى ابدى نایل شده است ولى من احتمال نمى دهم كه یارى من به حال تو سودى داشته باشد؛ زیرا در كوفه كسى را ندیدم كه مصمم به یارى و پشتیبانى شما باشد و به خدا سوگندت مى دهم كه از این امر معافم بدارى ؛ زیرا من از مرگ سخت گریزانم ولى اینك اسب معروف خود ((ملحقه )) را به حضورت تقدیم مى كنم اسبى كه تا حال به وسیله آن دشمنى را تعقیب نكرده ام جز اینكه به اورسیده ام و هیچ دشمنى با داشتن این اسب مرا تعقیب ننموده است مگر اینكه از چنگال او نجات یافته ام .
امام علیه السلام در پاسخ وى چنین فرمود:
((اَمَّا اِذا رَغِبْتَ بِنَفْسِكَ عَنّا ...؛)) حال كه در راه ما از نثار جان امتناع مى ورزى ما نیز نه به تو نیاز داریم و نه به اسب تو زیرا من از افراد گمراه براى خود نیرو نمى گیرم )).
آنگاه امام این جمله را نیز اضافه نمود:
((همان گونه كه تو بر من نصیحت نمودى من نیز نصیحتى به تو مى كنم كه تا مى توانى خود را به جاى دوردستى برسان تا صداى استغاثه ما را نشنوى و جنگ ما را نبینى ؛ زیرا به خدا سوگند! اگر صداى استغاثه ما به گوش كسى برسد و به یارى ما نشتابد خدا او را در آتش جهنم قرار خواهد داد)).
عبیداللّه از این سخنان پندآمیز امام پند نگرفت و به سپاه وى نپیوست ولى تا آخر عمر از این جریان اظهار ندامت و پشیمانى مى نمود و براى از دست دادن چنین سعادتى ابراز تاءسف و تاءثر مى كرد.
.....................................
چرا نفهمیدی حسین کشتی نجات است تو خواستی غرق بمانی چون از مرگ سخت گریزانی!
ایاک نعبد و ایاک نستعین اهدنا الصراط المستقیم صراط الذین انعمت علیهم غیر المغضوب علیهم و لا الضالین
