شوقِ سفر نداشتی                  قصدِ گذر نداشتی

من با تو زنده بودم                 اما خبر نداشتی

رفتی و توی قلبم                   یادتو جا گذاشتی

روی تموم حرفات                 یكدفه پا گذاشتی

بال و پرم بودی،خبر نداشتی

تاج سرم بودی،خبر ندشتی

سایه به سایه هر طرف كه بودم

همسفرم بودی،خبر نداشتی

بی تو كدوم ستاره                  پا به شبم بذاره

ابرِ كدوم آسمون          رو تشنگیم بباره

بی تو چی مونده بامن             جز یه صدای خسته

جز یه نگاهِ خاموش               جز یه دل شکسته

بال و پرم بودی،خبر نداشتی

تاج سرم بودی،خبر ندشتی

سایه به سایه هر طرف كه بودم

همسفرم بودی،خبر نداشتی

پر زدی و ندیدی                   بالِ سفر نداشتم

گفتی رها شو اما                   من دیگه پرنداشتم

كوه غمو رو شونه م               دیدی و برنداشتی

من با تو زنده بودم                 اما خبر نداشتی

                                          شاعر: اهورا ایمان

نازلی بهار خنده زده غم از ترانه پر زده

مهتاب خانوم مهربون به کوچه ما سر زده

نازلی ببین آروم آروم ستاره مون اومد پائین

یواشکی گفت تو گوشم از عاشقی خسته نشین

تو این حریر خونگی دل دل عاشق شدنه

فصل صداقت سحر با دستای سرد منه

باید تو شهر خاطره قدم قدم آفتابی شد

پشت غزل گریه ی شب غرق دلای آبی شد

دل که به این سادگیا به بغض شب دل نمیده

تا آسمون ابری نشه موجی به ساحل نمیده

نازلی بیا دستامونو تو خاک باغچه بکاریم

بهارمون که غنچه کرد عشقو به خونه بیاریم

حادثه طلوع توست پشت نگاه پنجره

می خوام کنارت بمونم تا عاشقی یادم نره