شب رفتنت عزیزم هرگز از یادم نمیره

 واسه هرکسی که میگم قصه اش رو آتیش میگیره

دل من یه دریا خون بود چشم تو یه دنیا تردید

آخرین لحظه نگاهت غصه داشت باز ولی خندید

شب رفتنت یه ماهی تو خشکی رفت و جون داد

زلزله خیلی دلها رو اون شب از غصه تکون داد

غم ها اونشب شیشه های خونه رو زدن شکستن

پا به پام عکسهای نازت اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اینجا رفتی تو که مثل قصه هایی

گله ام از چه چیزی باشه نه بدی نه بی وفایی

شب رفتنت نوشتی شدی قربونیه تقدیر

نقره اشکهای من شد دور گردنت یه زنجیر

شب تلخ رفتن تو گلدونهامون اشکی بودن

قحطی سفیدی ها بود همه انگار مشکی بودن

شب رفتنت که گفتی دیگه انگار چاره ای نیست

دیدم اون بالاها انگار عکس هیچ ستاره ای نیست

شب رفتن تو یاسها دلم رو دلداری دادن

اونا عاشقن ولیکن تنها نیستن که زیادن

بارون اون شب دستهاش رو از سر چشمام بر نمی داشت

من تا می خواستم که ببارم هر کسی میدید نمی زاشت

سرنوشت ما یه میدون زندگی اما یه بازی

پیش اسم ما نوشتن حقته باید ببازی

شب رفتن تو خوندن همه واسه من لالایی

یکی می گفت که غریبی یکی می گفت بی وفایی

شب رفتن تو ابرها واسه گریه کم اوردن

اشناها برای زخم واشدم مرحم آوردن

شب رفتن تو تسبیح از دست گلدونها افتاد

قلب آرزوها م انگار واسه همیشه وایساد

شب رفتن تو غربت جای اونجا اینجا پیچید

دل تو بدون منظور رفت و خوشبختیم رو دزدید

شب رفتن تو دیدم یکی از قناری ها مرد

فرداش اما دست قسمت اون یکی رو هم با خودش برد

شب رفتن تو چشمات راست راستی چه برقی داشتن

این همه آدم چرا من پس با من چه فرقی داشتن

شب رفتنت پاشیدم همه اشکهام رو تو کوچه

قولت رو آروم گذاشتم پیش قرآن لب تاقچه

شب رفتنت دلم رفت پیش چشمهایی که خیسن

پیش شاعرها که دائم از مسافر می نویسن

شب رفتن تو دیدم تا که غم نیاد سراغت

هیچ زمون روشن نمیشه واسیه کسی چراغت

شب رفتن تو دیدم خیلیه غم های شاعر

رو شیشمون نوشتم میشینم با پات مسافر

برو تا همه بدونن سفر هم اینقدرا بد نیست

واسه گفتن تو اما هیچکی شاعری بلد نیست

##################################

1. بی تو مهتاب شبی از آن كوچه گذشتم
   همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم
   شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
   شدم آن عاشق دیوانه كه بودم
   در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید
   باغ صد خاطره خندید.عطر صد خاطره پیچید
   یادم آمد كه شبی با هم از آن كوچه گذشتیم
   پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم
   ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
   تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
   من همه محو تماشای نگاهت
   آسمان صاف و شب آرام
   بخت خندان و زمان رام
   خوشه ی ماه فروریخته در آب
   شاخه ها دست برآورده به مهتاب
   شب و صحرا و گل و سنگ
   همه دلداده به آوازه شباهنگ
   یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حزر كن
   لحظه ای چند بر این آب نظر كن
   آب آیینه ی عشق گذران است
   تو كه امروز نگاهت به نگاهی نگران است
   باش فردا كه دلت با دگران است
   تا فراموش كنی چیزی از این شهر سفر كن
   با تو گفتم كه جز راز عشق ندانم
   سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم
   روز اول كه دل به تمنای تو پر زد
   چون كبوتر بر لب بام تو نشستم
   تو به من سنگ زدی من نه رمیدم نه شكستم
   باز گفتم كه تو صیادی و من آهوی دشتم
   تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم
   اشكی از شاخه فرم ریخت
   مرغ شب ناله ی تلخی زده و بگریخت
   اشك در چشم تو لرزید
   ماه بر عشق تو خندید
   یادم آمد دگر از تو جوابی نشنیدم
   پای در دامن اندوه كشیدم و نه گسستم نه رمیدم
   رفت در ظلمت شب آن شب و شب های دگر هم
   نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
   نكنی دگر از آن كوچه گذر هم
   بی تو اما به چه حالی من از آن كوچه گذشتم !!!!!!!!!

دلم تنگ است این شبها

  یقین دارم تو میدانی 

  صدای غربت غم را 

   ز احساسم تو میخوانی

  شدم از درد تنهایی

گلی پژمرده و غمگین 

  ببار ای ابر دل چرکین

 که دردم را تو میدانی 

   هماره قلب بیمارم

 به یاد تو شود روشن 

   چه فرقی می کند باشم

  نباشم تو نمی دانی

امشب ای معشوقه ظالم تو یار کیستی

دوش بودی تو یار من امشب تو یار کیستی

در شبی تاریک گفتی میروی ای بی وفا

هان بگو ای فصل پاییزم بهار کیستی

دیدن رویم تو زیبا چشم من را خسته کرد

جان دلدارت بگو چشم انتظار کیستی

رسم عشاق جهان اموختی قلب مرا

عاشقی یکرنگی است برگو نگار کیستی

گفته بودی بامنی اما سفر کردی به غیر

یار صد رنگم بگو تو گلعزار کیستی

می کشد هجران تو اخر مرا شوریده حال

بر بدان دادی مرا اینسان خمار کیستی

بردلم اتش زدی با اتش تو دلخوشم

اتشت هم مال من دیگر به کار کیستی

ساختم با خون دل اما شکستی در دمی

با دگر هرگز نسازم بی قرار کیستی