انکه ما را با شما بیگانه کرد                   قصد دل سوزاندن پروانه کرد

انکه در ناباوری ما را شکست                تیر احساسش به قلب ما نشست

انکه از دیدار ما بیزار بود                     تکیه گاهش شانه دیوار بود

انکه پیش پای رفتن سنگ شد                 پای ما بر اوگرفت و لنگ شد

انکه مارا با فسون عشق کشت                رفت وبر تنهایی ما کرد پشت

انکه از چشمان ما خونابه ریخت            با نسیمی از کنار ما گریخت

انکه زیر پای خود مارا ندید                  بردل بیچاره مان خنجر کشید

اونه اگاه از دل ودنیای ماست                بیتفاوت از غم فردای ماست

او چه میفهمد که باغ غصه چیست          صاحب این شعر پر اوازه کیست

او چه میداند که مجنون مرد بود             نام قبرستان لیلی درد بود

او چه میداند کجا فرهاد مرد                  تا کجا شیرین من ناکام مرد

اونمیداند بهای سوز را                        گریه های هر شب وهر روز را

اونمیفهمد که مرگ شاعری                  میتواند حک شود بر خاطری

ای دریغ از انهمه مهر ووفا                  پیش ازین هم کس نمیشد یار ما

یاری امد با دلم یاری کند                     گر برایم میشود کاری کند

امد وباساز ما دمساز شد                     بر لب خشکیده مان اغاز شد

قلب ما بابودن او خو گرفت                 چشم نابینای ما هم سو گرفت

لیک اما این خوشی کوتاه بود           کمتر از حالم کسی اگاه بود

روزها بایادش از خاطر گذشت            از کنارم رفت ودیگر برنگشت

رفت وداغش در وجود لاله ماند           در دو دستش نامه ام مچاله ماند

دیگر از خوشباوریها خسته ام             چشم خود را روی دنیا بسته ام

خسته ام از انچه رفت ودل برید           التماس چشم خیسم راندید

خسته ام از انک عهدش را شکست       بر سر هر سفره ای رفت ونشست

خسته ام از انکه با ما تا نکرد              رفت ودیگر مثل ما پیدا نکرد

من که از هجران او غمگین شدم          بغض اورا در گلو سنگین شدم

میروم تا او بداند کیستم                      بعد ازینها هم بیادش نیستم

ا