نه در آغاز چنین رسمی بود

ونه فرجام ،چنان خواهد شد

که کسی جز تو، تو را دریابد

که در این راه رسیدن به خودت ، تنهایی

ظلمتی هست ، اگر

چشم از کوچه یاری ، بردار

و فراموش کن این ،کهنه خیال

نور فانوس رفیقی ، که تو را در یابد!

دست یاری ، که بکوبد در را

پرده از پنجره ها برگیرد ، قفل را بگشاید

کوله بارت بردار

دست تنهایی خود را تو بگیر

و از آئینه بپرس :

منزل روشن خورشید ، کجاست ؟

شوق دریا اگرت هست ، روان باید بود

ورنه ، در حسرت همراهی رودی ، به زمین

خواهی شد

مقصد از شوق رسیدن ، خالیست

راه ، سرشار امید

و بدان ، کین امروز

منتظر فردایی ست

که تو دیروز ، در امید وصالش بودی

بهترین لحظه راهی شدنت ، اکنون است

لحظه را در یابیم

باور روز ، برای گذر از شب ، کافیست

و از آغاز چنین رسمی بود

که سرانجام ، چنین خواهد شد

استاد كیوان شاهبداغی