@عكسهای عشقم@ 11 فروردین 87 - 13:49 | ||||||||||||||||
" سهراب همیشه جاودانه "
خود سهراب میگوید : ... مادرم میداند كه من روز چهاردهم مهر به دنیا آمده ام. درست سر ساعت 12. مادرم صدای اذان را میشندیده است... (هنوز در سفرم - صفحه 9) پدر سهراب، اسدالله سپهری، كارمند اداره پست و تلگراف كاشان، اهل ذوق و هنر. وقتی سهراب خردسال بود، پدر به بیماری فلج مبتلا شد. ... كوچك بودم كه پدرم بیمار شد و تا پایان زندگی بیمار ماند. پدرم تلگرافچی بود. در طراحی دست داشت. خوش خط بود. تار مینواخت. او مرا به نقاشی عادت داد... (هنوز در سفرم - صفحه 10) درگذشت پدر در سال 1341 مادر سهراب، ماه جبین، اهل شعر و ادب كه در خرداد سال 1373 درگذشت. تنها برادر سهراب، منوچهر در سال 1369 درگذشت. خواهران سهراب : همایوندخت، پریدخت و پروانه. محل تولد سهراب باغ بزرگی در محله دروازه عطا بود. سهراب از محل تولدش چنین میگوید : ... خانه، بزرگ بود. باغ بود و همه جور درخت داشت. برای یادگرفتن، وسعت خوبی بود. خانه ما همسایه صحرا بود . تمام رویاهایم به بیابان راه داشت... (هنوز در سفرم - صفحه 10) سال 1312، ورود به دبستان خیام (مدرس) كاشان. ... مدرسه، خوابهای مرا قیچی كرده بود . نماز مرا شكسته بود . مدرسه، عروسك مرا رنجانده بود . روز ورود، یادم نخواهد رفت : مرا از میان بازیهایم ربودند و به كابوس مدرسه بردند . خودم را تنها دیدم و غریب ... از آن پس و هربار دلهره بود كه به جای من راهی مدرسه میشد.... (اتاق آبی - صفحه 33) ... در دبستان، ما را برای نماز به مسجد میبردند. روزی در مسجد بسته بود . بقال سر گذر گفت : نماز را روی بام مسجد بخوانید تا چند متر به خدا نزدیكتر باشید. مذهب شوخی سنگینی بود كه محیط با من كرد و من سالها مذهبی ماندم. بی آنكه خدایی داشته باشم ... (هنوز در سفرم) سهراب از معلم كلاس اولش چنین میگوید : ... آدمی بی رویا بود. پیدا بود كه زنجره را نمیفهمد. در پیش او خیالات من چروك میخورد... خرداد سال 1319 ، پایان دوره شش ساله ابتدایی. ... دبستان را كه تمام كردم، تابستان را در كارخانه ریسندگی كاشان كار گرفتم. یكی دو ماه كارگر كارخانه شدم . نمیدانم تابستان چه سالی، ملخ به شهر ما هجوم آورد . زیانها رساند . من مامور مبارزه با ملخ در یكی از آبادیها شدم. راستش، حتی برای كشتن یك ملخ نقشه نكشیدم. اگر محصول را میخوردند، پیدا بود كه گرسنه اند. وقتی میان مزارع راه میرفتم، سعی میكردم پا روی ملخها نگذارم.... (هنوز در سفرم) مهرماه همان سال، آغاز تحصیل در دوره متوسطه در دبیرستان پهلوی كاشان. ... در دبیرستان، نقاشی كار جدی تری شد. زنگ نقاشی، نقطه روشنی در تاریكی هفته بود... (هنوز در سفرم - صفحه 12) از دوستان این دوره : محمود فیلسوفی و احمد مدیحی سال 1320، سهراب و خانواده به خانه ای در محله سرپله كاشان نقل مكان كردند. سال 1322، پس از پایان دوره اول متوسطه، به تهران آمد و در دانشسرای مقدماتی شبانه روزی تهران ثبت نام كرد. ... در چنین شهری [كاشان]، ما به آگاهی نمیرسیدیم. اهل سنجش نمیشدیم. در حساسیت خود شناور بودیم. دل میباختیم. شیفته میشدیم و آنچه میاندوختیم، پیروزی تجربه بود. آمدم تهران و رفتم دانشسرای مقدماتی. به شهر بزرگی آمده بودم. اما امكان رشد چندان نبود... (هنوز در سفرم- صفحه 12) سال 1324 دوره دوساله دانشسرای مقدماتی به پایان رسید و سهراب به كاشان بازگشت. ... دوران دگرگونی آغاز میشد. سال 1945 بود. فراغت در كف بود. فرصت تامل به دست آمده بود. زمینه برای تكانهای دلپذیر فراهم میشد... (هنوز در سفرم) آذرماه سال 1325 به پیشنهاد مشفق كاشانی (عباس كی منش متولد 1304) در اداره فرهنگ (آموزش و پرورش) كاشان استخدام شد. ... شعرهای مشفق را خوانده بودم ولی خودش را ندیده بودم. مشفق دست مرا گرفت و به راه نوشتن كشید. الفبای شاعری را او به من آموخت... (هنوز در سفرم) سال 1326 و در سن نوزده سالگی، منظومه ای عاشقانه و لطیف از سهراب، با نام "در كنار چمن یا آرامگاه عشق" در 26 صفحه منتشر شد. ...دل به كف عشق هر آنكس سپرد جان به در از وادی محنت نبرد زندگی افسانه محنت فزاست زندگی یك بی سر و ته ماجراست غیر غم و محنت و اندوه و رنج نیست در این كهنه سرای سپنج... مشفق كاشانی مقدمه كوتاهی در این كتاب نوشته است. سهراب بعدها، هیچگاه از این سروده ها یاد نمیكرد. سال 1327، هنگامی كه سهراب در تپه های اطراف قمصر مشغول نقاشی بود، با منصور شیبانی كه در آن سالها دانشجوی نقاشی دانشكده هنرهای زیبا بود، آشنا شد. این برخورد، سهراب را دگرگون كرد. ... آنروز، شیبانی چیرها گفت. از هنر حرفها زد. ون گوگ را نشان داد. من در گیجی دلپذیری بودم. هرچه میشنیدم، تازه بود و هرچه میدیدم غرابت داشت. شب كه به خانه بر میگشتم، من آدمی دیگر بودم. طعم یك استحاله را تا انتهای خواب در دهان داشتم... (هنوز در سفرم) شهریور ماه همان سال، استعفا از اداره فرهنگ كاشان. مهرماه، به همراه خانواده جهت تحصیل در دانشكده هنرهای زیبا در رشته نقاشی به تهران میاید. در خلال این سالها، سهراب بارها به دیدار نمیا یوشیج میرفت. در سال 1330 مجموعه شعر "مرگ رنگ" منتشر گردید. برخی از اشعار موجود در این مجموعه بعدها با تغییراتی در "هشت كتاب" تجدید چاپ شد. بخشهایی حذف شده از " مرگ رنگ " : ... جهان آسوده خوابیده است، فروبسته است وحشت در به روی هر تكان، هر بانگ چنان كه من به روی خویش ... سال 1332، پایان دوره نقاشی دانشكده هنرهای زیبا و دریافت مدرك لیسانس و دریافت مدال درجه اول فرهنگ از شاه. ... در كاخ مرمر شاه از او پرسید : به نظر شما نقاشی های این اتاق خوب است ؟ سهراب جواب داد : خیر قربان و شاه زیر لب گفت : خودم حدس میزدم. ... (مرغ مهاجر صفحه 67) اواخر سال 1332، دومین مجموعه شعر سهراب با عنوان "زندگی خوابها" با طراحی جلد خود او و با كاغذی ارزان قیمت در 63 صفحه منتشر شد. تا سال 1336، چندین شعر سهراب و ترجمه هایی از اشعار شاعران خارجی در نشریات آن زمان به چاپ رسید. در مردادماه 1336 از راه زمینی به پاریس و لندن جهت نام نویسی در مدرسه هنرهای زیبای پاریس در رشته لیتوگرافی سفر میكند. فروردین ماه سال 1337، شركت در نخستین بی ینال تهران خرداد همان سال شركت در بی ینال ونیز و پس از دو ماه اقامت در ایتالیا به ایران باز میگردد. در سال 1339، ضمن شركت در دومین بی ینال تهران، موفق به دریافت جایزه اول هنرهای زیبا گردید. در همین سال، شخصی علاقه مند به نقاشیهای سهراب، همه تابلوهایش را یكجا خرید تا مقدمات سفر سهراب به ژاپن فراهم شود. مرداد این سال، سهراب به توكیو سفر میكند و درآنجا فنون حكاكی روی چوب را میاموزد. سهراب در یادداشتهای سفر ژاپن چنین مینویسد : ... از پدرم نامه ای داشتم. در آن اشاره ای به حال خودش و دیگر پیوندان و آنگاه سخن از زیبایی خانه نو و ایوان پهن آن و روزهای روشن و آفتابی تهران و سرانجام آرزوی پیشرفت من در هنر. و اندوهی چه گران رو كرد : نكند چشم و چراغ خانواده خود شده باشم... در آخرین روزهای اسفند سال 1339 به دهلی سفر میكند. پس از اقامتی دوهفته ای در هند به تهران باز میگردد. در اواخر این سال، سهراب و خانواده اش به خانه ای در خیابان گیشا، خیابان بیست و چهارم نقل مكان میكند. در همین سال در ساخت یك فیلم كوتاه تبلیغاتی انیمیشن، با فروغ فرخزاد همكاری نمود. تیرماه سال 1341، فوت پدر سهراب ... وقتی كه پدرم مرد، نوشتم : پاسبانها همه شاعر بودند. حضور فاجعه، آنی دنیا را تلطیف كرده بود. فاجعه آن طرف سكه بود وگرنه من میدانستم و میدانم كه پاسبانها شاعر نیستند. در تاریكی آنقدر مانده ام كه از روشنی حرف بزنم ... تا سال 1343 تعدادی از آثار نقاشی سهراب در كشورهای ایران، فرانسه، سوئیس، فلسطین و برزیل به نمایش درآمد. فروردین سال 1343، سفر به هند و دیدار از دهلی و كشمیر و در راه بازگشت در پاكستان، بازدید از لاهور و پیشاور و در افغانستان، بازدید از كابل. در آبانماه این سال، پس از بازگشت به ایران طراحی صحنه یك نمایش به كارگردانی خانم خجسته كیا را انجام داد. منظومه "صدای پای آب" در تابستان همین سال در روستای چنار آفریده میشود. تا سال 1348 ضمن سفر به كشورهای آلمان، انگلیس، فرانسه، هلند، ایتالیا و اتریش، آثار نقاشی او در نمایشگاههای متعددی به نمایش درآمد. سال 1349، سفر به آمریكا و اقامت در لانگ آیلند و پس از 7 ماه اقامت در نیویورك، به ایران باز میگردد. سال 1351 برگذاری نمایشگاههای متعدد در پاریس و ایران. تا سال 1357، چندین نمایشگاه از آثار نقاشی سهراب در سوئیس، مصر و یونان برگذار گردید. سال 1358، آغاز ناراحتی جسمی و آشكار شدن علائم سرطان خون. دیماه همان سال جهت درمان به انگلستان سفر میكند و اسفندماه به ایران باز میگردد. سال 1359... اول اردیبهشت... ساعت 6 بعد ازظهر، بیمارستان پارس تهران ... فردای آن روز با همراهی چند تن از اقوام و دوستش محمود فیلسوفی، صحن امامزاده سلطان علی، روستای مشهد اردهال واقع در اطراف كاشان مییزبان ابدی سهراب گردید. آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجر فیروزه ای رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته ای از هنرمند معاصر، رضا مافی با قطعه شعری از سهراب جایگزین شد: به سراغ من اگر میایید نرم و آهسته بیایید مبادا كه ترك بردارد چینی نازك تنهایی من ... كاشان تنها جایی است كه به من آرامش میدهد و میدانم كه سرانجام در آنجا ماندگار خواهم شد... و سهراب .... ماندگار شد ....
| ||||||||||||||||
ســهراب سپــهری( مَردِ آرزوهــــــــــا ) 1 اسفند 86 - 13:41 | |||||||
| |||||||
::::.سلامی دوباره.:::: 16 بهمن 86 - 13:27 |
به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد به جویبار كه در من جاری بود به ابرها كه فكرهای طویلم بودند ...می آیم می آیم می آیم با گیسویم : ادامه بوهای زیر خاك با چشمهایم : تجربه های غلیظ تاریكی با بوته ها كه چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار می آیم می آیم می آیم و آستانه پر از عشق می شود و من در آستانه به آنها كه دوست می دارند و دختری كه هنوز آنجا در آستانه پرعشق ایستاده سلامی دوباره خواهم داد»
|
"."."دلتنگی"."." 12 دی 86 - 12:36 |
هیچ كس اشكی برای ما نریخت هر كه با ما بود از ما گریخت چند روزیست حالم دید نیست حال من از این و آن پرسید نیست گاه بر روی زمین زل میزنم گاه بر حافظ تفعل میزنم حافظ فالم را گرفت یك غزل آمد كه حالم را گرفت گفت: ما زیاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آنچه می پنداشتیم!
شاخه با ریشه ی خود حس غریبی دارد، باغ امسال چه پاییز عجیبی دارد، غنچه شوقی به شكوفا شدنش نیست دگر با خبر گشته كه دنیا چه فریبی دارد
%%%%%%%%%%%%%%
بزرگترین افسوس آدمی این است كه حس میكند میخواهد، اما نمیتواند و به یاد می آورد زمانی را كه میتوانست، اما نخواست
%%%%%%%%%%%%%%
|
ღ♥ღ●•▪·ღ♥ღ●•▪·چه زود گذشت!!ღ♥ღ●•▪·ღ♥ღ●•▪· 29 آبان 86 - 13:02 |
وقتی بارون ریز ریز روی برگها میشینه نمیدونم چرا یهو هوس میكنم زیر بارون راه برم و آواز بخونم. نمیدونم چرا وقتی از كنار جدول توی پیاده رو رد میشم یهو دلم غنج میزنه واسه این كه قدم های كج و معوجم رو تقدیم جدول كنم. نمیدونم چرا وقتی یه گربه رو می بینم كه داره از كنار دیوار رد می شه یهو دست و دلم می لرزه كه دنبالش كنم و بترسونمش. وای واقعاً نمیدونم چرا این قدر بی تابم واسه لی لی بازی كردن، واسه كشیدن گیس دختر همسایه، واسه آبنبات خریدن از پیرمرد سركوچه. واقعاً چرا؟ همیشه دلم میخواست زود بزرگ بشم تو كودكی ادای مامانا رو در می آوردم حالا كه بزرگ شدم دلم لك زده واسه هوای كودكی، واسه راه رفتن زیر بارون و حس بوی خوب كاه گل. ولی نمیدونم چرا وقتی این حرفارو میزنم همه یه جورایی نگام میكنن. یعنی شماها دلتون نمیخواد روی جدول راه برید؟ آبنبات چوبی بخورید؟ دلتون واسه زخم های آرنج و زانوهاتون موقع بازی، تنگ نشده؟ یه ذره فكر كنید، شاید شما هم هوس كردید. تو رو خدا این جوری نگام نكنید. سرم جایی نخورده، تنها از شتابی كه برای زود بزرگ شدن به خرج دادم ناراحتم. با نگاتون منو دچار عذاب وجدان نكنید، آخه اگه من یه ذره بچگی كنم به نظرتون دنیا به آخر می رسه؟؟!!!!!! كافیه بهش فكر كنید مطمئن هستم شما هم هوس میكنید. آخ، آبنبات چوبی زیر بارون روی جدول فقط یه مزه میده، مزه شیرین كودكی كه تو بزرگسالی بهتر می شه تجربه اش كرد، دركش كرد و با تموم وجود فهمیدش. امتحان كن، پشیمون نمیشی به من اعتماد كن.
|
عشق من سهراب سپهری 1 مهر 86 - 15:37 |
من اناری را، میكنم دانه، به دل میگویم:
خوب بود این مردم، دانههای دلشان پیدا بود.
باید امشب بروم.
من كه از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت كردم حرفی از جنس زمان نشنیدم.
|
