دم به دم تنگ کنم دایره خلوت خویش
تا بدانجا که دهم دل به دل صحبت خویش
دوری و دوستی و حرف کم و رنجش کم
با چنین شیوه توان داشت نگه عزت خویش
زود رنجیدن اگر جرم من ساده دل است
جمع یاران ابدی باد و مرا عزلت خویش

                                          کاش   وقتی زندگی فرصت دهد

                                          گاهی   از پروانه  ها  یادی کنیم

                                          کاش  بخشی از زمان خویش را

                                          وقف  قسمت  کردن شادی  کنیم

                                          کاش  وقتی  آسمان  بارانی ست

                                          از  زلال   چشم  هایش تر شویم

                                          وقت  پاییز از هجوم   دست  باد

                                          کاش  مثل  پونه   ها  پرپرشویم

                                         کاش   وقتی   چشم    ها   ابریند

                                         به  خود آییم  وسپس  کاری کنیم

                                         از  نگاه   زرد  گلدان های  مان

                                         کاش  با  رغبت  پرستاری  کنیم

                                         کاش   دلتنگ   شقایق  ها  شویم

                                         به  نگاه  سرخ  شان عادت  کنیم

                                         کاش شب وقتی که تنها میشویم

                                         با  خدای  یاس  ها   خلوت  کنیم

نازنین آمد و دستــی به دل ما زد و رفت
پرده ی خلوت این غمکده بالا زد و رفت
کنج تنهایی ما را به خیالــــی خوش کرد
خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت
درد بی عشقی مــــا دید و دریغش آمد
آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت
خرمن سوخته ی ما به چه کارش می خورد
که چو برق آمد و در خشک و تر ما زد و رفت
رفت و از گریه ی توفانــــی ام اندیشه نکرد
چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت
بود ایــــــا که ز دیوانه ی خود یاد کند
آن که زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت
سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش
عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت