آشنای دیرینه روزهای من!

دخترک تو سالیان سال در دستان تو بهار را بویید و بالید.

در چشمان تو دریا را دید و جاری شد.

در قامت تو ایستاد و ایستاده شد.

امروز به هر مقصد و مقصودی که رسیده ام از طراوت بی ریای مهر تو بوده است

هیچ زمان مپندار که این دل بی عشق ناب تو تپیده باشد بزرگ مرد زندگی ام

آرامم.آرام باش

من صبوری را می دانم .

من انتظار را می شناسم .

تجربه های ملموس تازه را در ادراک تمام کهنگی های باطل لمس کرده ام

خنده های آشکار وقتی که گریه حق من است

و گریه های پنهانی وقتی که تمام شادی ها از من گریزانند.

زن بودن را مثل بوییدن عطر یاس در هوا .ساده فهمیده ام.

سلام آسمان .سلام بهار. سلام خواستنی ترین و قدیمی ترین بهانه ی من!

ایجاز سخن گفتهای بریده بریده ی مرا بپذیر که من راهی ندارم جز سادگی و بیقراری.

شب گریه های بهاری ام دوباره آغاز شده اند.مثل همیشه بی دلیل.

باز تن تب دارم به باران های بهاری حساسیت داده!باز بوی شکوفه های سیب اشک به چشمم نشانده که میدانم شکوفه ها می میرند. می ریزند.

مرا چون بهارهای گذشته دیوانه مخوان.دیوانه ی من!

تن کویری و تفتان من در یک ماه داغ به این سرزمین بی نشان آمده .محتاج سردی پاییزم.

من میتوانم فریاد بزنم آی بهار سرمست و مغرور زمستان از تو زیبا تر است.

دیوانه ام مخوان دیوانه ی من !

بهارت مبارک

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی

ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم 

روزای خاکستریه گذشته رو رنگشون کردم!    

آسمونشو آبی زمینشو سبز با یه رودخونه پر از ماهیهای قرمز که همشون دارن سر بالا شنا میکنن!

حالا تو یه سرگشته ای و من یه برگشته.

دنبال سایمم نگرد.

چون سایم تو یه روز ابری گم شد و دیگه پیدا نشد!