بخشش . . .  

سروده ای از: « کیوان » در مجموعه ی  (ترکه و تبر)

گفتم: از آنچه كنج لب یار نیز هست

گفتا: بهوش! مرغ گرفـتار  نیز هست

گفتم: وصال یار، به صبرم  حواله داد

گفتم سپیده، گفت: شب تار نیز هست

گفتم: رقیب، گفت: تحمل برای چیست ؟

گفتم: بنفشه، گفت: خس و خار نیز هست

گفتم: هوای بوسه، به دندان گزید لب

گفتم: وصال، گفت سر دار نیز هست

از یاس و ناامیدی «كیوان» چو گفتمش

خندید و گفت: بخشش دلدار نیز هست

اندازه ای دارد . . .

سروده ای از : مرتضی (کیوان) هاشمی

برگزیده شده از مجموعه ی : ترکه و تبر   

 نـگار نـازنیـنم!   نـاز هم  انـدازه ای دارد

 شراب از ساقی طناز هم اندازه ای دارد

 اگر دیوانه ای دیوانگی را حدی و مرزی است

 اگر پـروانـه ای ، پـرواز هم انـدازه ای دارد

 كبوترها چرا حالات شاهین را نمی فهمند؟

 نمـایـش در حـضور باز  هم انـدازه ای دارد

 اگر جادوگری محدوده ات تا باطل السحراست

اگـر پیـغمبری ، اعـجاز هـم انـدازه ای دارد

 كلام موجز «كیوان» شنیدم  با خودم گفتم

بگذار. . .

 سروده ای از : مرتضی کیوان هاشمی

 بـگذار ! تا بـرای خـودم  زنـدگی كنم !

 بـا حـال و با هـوای خودم زندگی كنم

 بگذار ! این تتـمه ی  نـا چـیز  عمـر را

 بـا درد بی دوای خـودم زنـدگی كـنم!

 خشتی ز خانه ام به بهشتی نمیدهم

 بگذار ! در ســرای  خودم زندگی كـنم

 یك عمر، پای احمد و محمود سوختم

 یك چند هم به پای خودم زندگی كنم

 كاری به مذهب و  به خدایت نداشتم

 بگذار !  با خـدای خـودم   زندگی كنم 

 بگذار جان هر كه عزیز است  پیش تو

 یك امشبی، برای خـودم زندگی كنم!

 «كیوان» و آسمان و صـفای ستارگان

 بـگذار ،با صـفای خـودم  زنـدگی كـنم  

 . . . .خوشم نمی آید

. غزلی از : مرتضی کیوان هاشمی

برگزیده شده از دفتر: « ترکه و تبر »

من از كرامتِ دونان ، خوشم نمی آید

من از محـبّتِ نادان ، خوشم نمی آید

از این مجسّمه،این كوهِ یخ،از این مرداب

من از طبیعتِ بی جان، خوشم نمی آید

به قولِ حافظ : اگر دستِ اهرمن باشد

من از نگینِ سلیمان ، خوشم نمی آید

مرا به باده در انظارِ خَلق دعوت كن !  

من از تخلّفِ پنهان ، خوشم نمی آید  

به پیشِ آیینه ها پُشتِ پات می بوسم

من از روابطِ پنهان ، خوشم نمی آید  

زیارتِ تو ، مرا  آرزوی  دیرین  است  

ولی زِ نخوتِ دربان، خوشم نمی آید

اگر بناست  ببارد  به روی  اقیانوس 

من از لطافتِ باران، خوشم نمی آید

ز بس كه خُدعه و نیرنگ دیده ام، دیگر

از این دو پای - از انسان - خوشم نمی آید

به حالِ خویش رهایم كنید ! دیگر من

چرا دروغ ؟ !  از ایران خوشم نمی آید

من از  نـژادِ  اهـــوراییــانِ  آزادم        

من از بهشتِ چو زندان، خوشم نمی آید

اگر  خدای  نفهمد زبانِ  پارسی ام    

از آن خدای، به قرآن ! خوشم نمی آید

اگر نه جای  محبت  بوَد ،  نه آزادی   

من از ستاره ی«كیوان «خوشم نمی آید

پی نوشت :

 بیت سوم اشاره به این شعر حافظ است:

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم

که گاه گاه براو  دست اهرمن باشد

تـــــرانــــــه . . .

غزلی از:  مرتضی «کیوان» هاشمی /  در جلد اول دفتر (ترکه و تبر)

بیا! دوباره غزلهای عاشقانه بخوانیم
بیا! برای دل خود، كمی ترانه بخوانیم

بیا! به یاد دل نازنین،   غزل بسراییم
به یاد شاعر خاموش بی نشانه بخوانیم

دلم هوای سفر كرده است، از تو چه پنهان
بیا!  ز كوچ  پرستو،  از آشیانه  بخوانیم

اگر چه سیل حوادث خراب كرده سرامان
مگو!  ز خانه خرابی،  بیا! ز خانه بخوانیم

غمین مباش!  كه دوران  جور  دیر نپاید
بیا! به وسعت تاریخ،  جاودانه  بخوانیم

مگو! ز تنگی دل، دیو یأس گوش به زنگ است
بپای خیز! برقصیم  و  شادمانه بخوانیم

بیا! ز سوز زمستان  و  برف هیچ نگوییم
بیا! ز رویش یك برگ و  یك جوانه بخوانیم

مگو! نمانده دگر شور و شوق شعر سرودن
بهار می رسد از ره،  به این بهانه  بخوانیم

کنون که گردش «کیوان» و زهره در کف ما نیست

بیار باده! که این بیت شاعرانه بخوانیم

 بیا! دوباره غزلهای عاشقانه بخوانیم
بیا! برای دل خود كمی ترانه بخوانیم

شاید . . .

غزلی از : مرتضی « کیوان » هاشمی

برده ای از همگان دین و دل از ما شاید

زده ای  بـا دگران  باده  و  تنها   شاید

همردیف   لب  لعل   تو  مسیحا  شاید

نكند  كار  دو چشمت  ید بیضا   شاید

در شبِ چارده  مهتاب  فریبا   شاید

دست خود را ببرد پیش تو بالا شاید

وعده هایت- همه امروز نه فردا شاید-

-تا ببینم كه چه پیش آید- و -حالا شاید-

من نگفتم كه تو بردی دلم   اما شاید

آن همه عشوه ی پنهانی و ایما شاید

غارت  دل  تو  نكردی  رخ زیبا  شاید

رهزن دل تو نیی نرگس شهلا شاید

تو گنهكار نیی   قامت رعنا    شاید

من خطا كار نیم این دل شیدا شاید

تو  بدهكار نیی   عالم بالا   شاید

تو  گرفتار  نیی   مردم دنیا  شاید

در  غم  هجر  گرفتارم  و  آیا  شاید

هست فریاد رسی؟ ساغر و مینا شاید

خبری  از  تو  نداریم   و الا    شاید

نكنم شكوه به »كیوان« و ثریا شاید

   پیمان شكن . . .   

غزلی از مرتضی «کیوان» هاشمی 

 
گفتم كه عقده های دل خویش وا كنم
لختـی شـكایت تو     بـه بـاد صـبا كنم

خود را به جای من بنشان و بگو به من
بی مهری تو را ،  ز چـه راهی دوا كنم

هـسـتـی خویـش نذر وفای تو كرده ام
كـامـم بـده   كـه نـذر خودم  را ادا كنم

از قـهـر   آفـریـده  خـدا     قـامـت  تـرا
من مانده ام  گله  ز تو ،  یا از خدا كنم

هرگز نخواستی كه به عهدت وفا كنی
هـرگـز مـبـاد   مـثـل تـو   تـرك وفـا كنم

شایسته تو نیست كه پیمان شكن شوی
از حـد جـفـا مـبـر ! كـه مـبـادا جـفـا كنم

روزی   در آرزوی   وصـــال  تـو  بـوده ام
كـاری مـكـن ! بـرای فـراقـت  دعـا كنم

مـگـذار اخـتـیـار مـن از كـف  بـرون رود
كاری مكن كه هستی خود را فنا كنم

حرمـت بدار ! عرصه از این تنگتر مكن
كاری مكن  دریده شوم من خطا كنم

بـا آنـكه از تـو  هـیـچ وفـایی ندیده ام
هرگز نخواستم كه تو را من رها كنم

كاری مكن تحمل «كیوان »به سر رسد
كـاری مـكن ! كـه راز تـو را بـرمـلا كـنـم