سلام هموطن

این را نه برای تو شاید برای تسکین خاطر خودم می نویسم اما می خواهم بدانی در بعضی دلها، بعضی سرها و برخی مکانها در این سرزمین چه می گذرد.

پدرم 4سال است که سرطان دارد و در طول این چهار سال تحت شیمی درمانی بوده و هست. می خواهم از آنچه در این چند سال در مطب ها و بخش شیمی درمانی بیمارستانها دیده ام بنویسم.

از اینجا شروع میکنم که سرطان در کشورمان غوغا میکند انگار برخلاف عقیده پزشکان متخصص این بیماری سرایت میکند! شاید باورت نشود اگر بگویم، تنها پزشک فوق تخصص آنکولوژی (پدرم) روزی بیش از 30 یا 40 بیمار را ویزیت میکند که همه مبتلا به سرطان هستند، فکر میکنید چند پزشک متخصص سرطان در کشور داریم! حال حساب کنید روزی چند نفر مبتلا به سرطان در کشور به پزشک مراجعه می کنند؟!؟!!

باید بگویم این بیماری مختص مردم شهری یا روستایی نیست! از دهات دور افتاده گرفته تا شهری تحصیل کرده از هر قشری به نحوی با این بیماری دست به گریبانند.

زن و مرد هم برای این بیماری محدودیت ایجاد نکرده، حتی محدوده سنی خاصی هم نمی توان برایش تعریف کرد. از دختری 15-16 ساله در بین بیماران دیده ام تا پیرمرد 70-80ساله.

(چرا؟! چرا این بیماری در کشور ما رو به افزایش است آن هم با این روند تصاعدی!)

از اوضاع و احوال روحی جسمی  شخص بیمار برایت می نویسم تا هر گاه دست به دعا برداشتی فراموشش نکنی. شیمی درمانی؛ وقتی قطره های سرم شروع به جریان در رگهای مریض می کنند با همان چند قطره اول رنگ از چهره اش می رود و چند روز بعد از قطرات پایانی سرم ...! شاید دیده یا شنیده باشی که چطور موهایشان می ریزد! ضعف جسمانی، بی اشتهایی، تهوع، گاهاَ درد شدید و ... از عوارض شیمی درمانی است.

حال اگر افسردگی بیمار پس از اطلاع از نوع بیماریش را کنار بگذاریم، از شایع ترین عوارض شیمی درمانی افسردگی است و چیزی که این افسردگی را چندین برابر می کند هزینه های این درمان است. هزینه شیمی درمانی پدرم را برایت مثال میزنم قبل از عید هر دو هفته یکبار دو میلیون تومان! بله دو میلیون تومان آن هم هر دو هفته یکبار! خدارا شکر که ما از نظر مالی مشکل زیادی نداشتیم! اما ما نداشتیم!!!! آیا با این شرایط کشورمان همه بیماران می توانند همچین هزینه ای را برای درمان تامین کنند؟!؟!؟ البته که نه! من کسانی را دیده ام که حقوق ماهیانه ش صد هزار تومان بود ولی هزینه درمان ماهیانه ش یک میلیون تومان! مرد میانسالی توصیه دکتر برای تغییر درمان (به خاطر عدم تاثیر درمان قبلی) را قبول نکرد چون هزینه درمان جدید را کمیته امداد تامین نمی کرد!

و خیلی های دیگر که مرگ را به الاجبار قبول میکنند.

همه آنچه در بالا را گفتم را به تورم و تحریم بعد از عید اضافه کنید و تنها لحظه ای خود را نه به جای مریض بلکه به جای کسانی بگذارید که شخص بیمار یکی از عزیزانشان است...

هموطن می خواهم بدانی و به فکر باشی! به فکر کمک!  به فکر راه حل!

مشکل چیست؟! کجاست؟ که سرطان در سرزمینمان جولان می کند؟!؟!!!

آب هست، خاک هست

   گِلی ساخته و آدمی خواهم ساخت

       و حوّائی که دگر فریب شیطان نخورد

     و خدائی خواهم بود، بی دین و رسول

   دوزخ و دیر خرابات نخواهم داشت

آدم و حوّا بی هبوط

  فردوس برین

                     و عشقی جاودان......

و من خدا را دیدم،میان گندمزار؛

          که نسیمی آرام نوازش میکرد او را

           جسم مغرورم در همان آن خشکید

                    روح نافرمانم افتاد زمین

                           و خرد محدود بشری که آن لحظه نگنجید در آن

        زمین و زمان و کائنات،

                    همه در یک آن چرخید

           و من مست

                 از دیدن و ندیدن،

                        از فهم و وهم

           و شاید از ترس

                                   دور شدم از گندمزار

بیر گون اوچوب گدجم

     بو دونیادان کوچوب گدجم

         طبیعته قوشولوب

                            دورنالارلا پرواز ادجم ......

هنگام غروب

به چمنزار برو

آن هنگاه که روشنایی روز،آرام آرام

جای خود را به تاریکی شب می دهد

به چمنزار برو

آن هنگام که صدای جیرجیرکها

گوش تو را نوازش می دهد

و نسیم خنکی تن گرمت را فرا می گیرد

همچنانکه قدم برمیداری

چشم های براق یک روباه

قطره های ریز باران

بوی علفهای خیس

و صدای بهم خوردن برگ درختها ازنسیم

همه چیزی با تو سخن می گوید

سخنی از جنس سکوت،

 آنجاست که

غریبگی روح تو با جسمت آشکار می شود؛

به چمنزار برو

                  به چمنزار برو

آه سینه سرخ بخوان!که راز ابدیت در آواز نهفته است.

کاش چون تو رها از بندها و زنجیرها بودم.

کاش چون تو بسان روحی بر فراز دره ها به پرواز در می آمدم.

طعم روشنایی را می چشیدم چون شرابی که از جام های اثیری بنوشند.

کاش چون تو معصوم خشنود و مسرور بودم.

آینده را به هیچ می انگاشتم و گذشته رابه فراموشی می سپردم.

کاش در زیبایی وقار و لطافت بسان تو بودم.

با بال هایی که باد آنها را گشوده تا شبنم زینتشان بخشد.

کاش چون تو اندیشه ای مواج در اوج آسمان بودم.

تا نغمه هایم را میان جنگل و آسمان بپراکنم.

آه سینه سرخ بخوان و پریشانی ام را پایان بخش.

به آوازی که در صدای توست گوش فرا می دهم.

آوازی که در گوش جانم نجوا می کند!

(جبران خلیل خبران)