بِسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ
أَ لَمْ نَشرَحْ لَك صدْرَك (1)
وَ وَضعْنَا عَنك وِزْرَك (2)
الَّذِى أَنقَض ظهْرَك (3)
وَ رَفَعْنَا لَك ذِكْرَك (4)
إِنَّ مَعَ الْعُسرِ یُسراً(6)
فَإِذَا فَرَغْت فَانصب (7)
وَ إِلى رَبِّك فَارْغَب (8)
به نام خداى رحمان و رحیم .
آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم (1).
و بار سنگین را از تو بر نداشتیم ؟ (2).
همان بارى كه پشتت را مى شكست (3).
و نامت را بلند آوازه كردیم (4).
از این به بعد هم دل خوشدار كه بعد از هر دشوارى گشایشى است (5).
بلكه با هر دشوارى دو گشایش است (6).
پس هرگاه از كار روزانه ات فراغت یافتى
به نماز و شكرانه پروردگارت بایست (7).
و به سوى پروردگارت تمایل كن (8).
رَواست بی تو از این زندگی کنار کشم
به دوش برده تن خویش تا مزار کشم
که گَر به صبح رسم سینه سینه جار کشم :
« غم زمانه خورم یا فراق یار کشم
به طاقتی که ندارم کدام بار کشم »
اگر چه کندن جان است دل نکندن ازو
نمی توان به خدا یک نفس بریدن ازو
نه جرأُتی که بگیرم دوباره دامن ازو
« نه قوتی که توانم کناره جستن ازو
نه قدرتی که به شوخی ش در کنار کشم »
چو می توان که غمش سیر خورد و با آن زیست
و یا به قحطی چشمش نشست و سیر گریست ،
کی ام که شکوِه کنم ــ هان ــ که تا نفس باقی ست
« ز دوستان به جفا ــ سیر گشت ــ مردی نیست
جفای دوست !؟ زنم ،گر نه مرد وار کشم »
سبو سبو نه فقط من پُرم از آن می اصل
که تاک، دایه ی ما هست و بوده نسل به نسل
اگر چه دردسرم داده عشق در این « فصل »
« شراب خورده ی ساقی ز جام صافی وصل
ضرورت است که دردسر خمار کشم »
نه من ! که هرکه به شیراز رفته مست آید
خدا پرست اگر رفته مِی پرست آید
تو را به شعر خودت هر که خوانده بِستاید :
« گلی چو روی تو گر در چمن بدست آید
کمینه دیده ی سعدی ش پیش خار کشم »
نمی دانی چه شبهایی سحر كردم بی آنكه یكدم مهربان باشند با هم
پلكهای من در خلوت خواب گوارایی
و آن گاهگه شبها كه خوابم برد
هرگز نشد
كاید بسویمهاله ای یا نیمتاجی گل, از روشنا گلگشت رؤیایی
در خوابهای من
این آبهای اهلی وحشت, تاچشم بیند كاروان هول و هذیان ست
این كیست ؟
گرگی محتضر !
زخمیش بر گردن با زخمه هایدم به دم كاه نفسهایش
افسانه های نوبت خود را در ساز این میرنده
تن غمناك می نالدوین كیست ؟
گفتاری ز گودال آمده بیرون
سرشار و سیر از لاشه ی مدفون بی اعتنا با مننگاهش
پوز خود بر خاك می مالد
آنگه دو دست مرده ی پی كرده از آرنج از روبرو می آیدو رگباری از سیلی
من می گریزم سوی درهایی كه می بینم بازست ،
اما پنجه ای خونین كهپیدا نیست از كیست تا می رسم
در را برویم كیپ می بندد
آنگاه زالی جغد و جادو می رسداز راه
قهقاه می خندد
وان بسته درها را نشانم می دهد.....
هئیهات سن سیز بو دونیادا بیر ده گولم قارا گیله م
اینانما كی سندن آیری گوله بیلم، قارا گیله م
اینانما كی آتام سنی، اؤزگه لره قانام سنی
سن سن منیم ایكی گؤزوم، ایكی گیله م، قارا گیله م
یئنه كؤنلوم یامان دوشوب سنی گؤرمك هوسینه
آز قالیرام حسرتیندن دوشم اؤلم، قارا گیله م
بیر كره ده ایللر بویو گول وئردیگین پنجره دن
باخ یوللارا گلن گئجه، شاید گلم، قارا گیله م
بیر گون منی قوناق چاغیر قوینوندا كی نار باغینا قورخما،
نه زنبیلیم واردی، نه ده سله م، قارا گیله م
آخ كی اگر الیم چاتسا بو فلگین یاخاسینا
اونو گرك آلما كیمی ایكی بؤلم، قارا گیله م
سندن آیری دوشن گوندن تویلاردا دا آغلامیشام
هئچ اولماییب گوزلریمین، یاشین سلیم، قارا گیله م
وفا جانی، هر دن - هردن بو دونیانین ایشلرینه
هئچ بیلمیرم كی آغلایام یا كی گولم، قارا گیله م.
از همه گر رها شوم ، از تو جدا نمیشوم
تا تو زمین سجدهای ، سر به هوا نمیشوم
من تو بگو فدا كنم ، تن تو بگو فدا كنم
گر همه را رها كنم ، تارك ما نمیشوم
گر نزنی سپیدهدم ، فلقنواز شبشكن
پنجه به تار شعر من ، عشقنوا نمیشوم
مهرتبار من تویی ، سبزقرار من تویی
دار و ندار من تویی ، اهل سخا نمیشوم
زمزمه كن بخوان مرا ، مقصد من به انتها
گرنكنی مرا فنا ، بر تو فنا نمیشوم
خیز و به دار خوان مرا ، در شب شاعرانهای
خانهخراب كن مرا ، ای خود آشیانهای
جذبه عطر بارشی ، جاری سبز رویشی
بر عطشم روانه شو ، گرچه به من روانهای
در فلق صداقتت گرچه افول میكنم
قصه فنا نمیكنم منجی جاودانهای
من كه هماره سجده را رو به ستاره كردهام
بوسه به خاك میزنم تا تو بر آستانهای
ضجه جغد كینه از سیطره شبانهها
باز بخوان سپیده را ، ای كه فلقترانهای
شاعر كوچك تهی پیش بلند شوكتت
خط زده هرچه آنه را تا تو كنار خانهای ، تا تو بر آستانهای
تاب تبت نمیكنم هرچه گریز میزنم
عارف بیكرانهام ، باز تو در میانهای
من زده ام ز دغدغه ، تن به تلاطم غزل
زورق آبی سكون ، كی بردم كرانهای
خیز و به دار خوان مرا...
خراب شود شهر خفتهی بخت من
كه بر سنگفرش آن
تو با دیگری نفس كشیدهای و
آب از آب تكان نخورده است
مگر ذوق شاعرانه ای
بیچاره چشمهای من
كه
دود سیگار شدی
برف یك روز گرم
سنگ گیج كهكشانی دور
بر سر شاعری كه سالهای سال
تو را به شعر نوشته است
از زمستان پریده ای
از آغوش من
شكوفه كردهای دست در دست دیگری
و من هنوز پاییزم
عشق من
چه ساده قسمت دیگران شدی....
بیراخ اؤره ییمی
قوی سئویر، سئوسین
گؤلور ، گؤلسون
گؤوه نیر ، گؤوه نسین
بیراخ
بو آغیر اؤره ك ایستیر بوشالسین
قارالیب . آغارسین
سؤنوب . یئنی دن یانسین
دورولسون
گولسون ، گولدورسون
بو اؤره ك ...
اؤره كلری سیندیرمایاجاق
گؤزلری یولدا قویمایاجاق
اللری یالنیز بیراخمایاجاق
بیراخ اؤره ییمی ...
یالنیزلیق
Keşke tanımasaydım seni
Omuzlarıma bu kadar yük binmezdi o zaman
Gözlerim ağlamayı bilmezdi
O kadar sık kalbim çarpmazdı böyle delicesine
Benim de ellerim sımsıcak olurdu mutlaka
Geceleri asla uykusuzluk çekmezdim sabaha kadar
Rüyalarım hatta tatlı hayallerim olurdu
Dugusuzca düşünmezdim yokluğunda günlerimi saatleri hep
Hiç üşümezdim böylesine ölü soğukluğunda
Hırsım takip etmezdi beni, kötü kader
Kan çağına dönmezdi gözlerimin ta içi
Kayan yıldızlardın bende farklı dilekler tutardım
Duyardım, anlardım yanımaşımda konuşulanı
Hayretim bu kadar artmazdı o zaman
Bende gülerdim zaman zaman
Deniz ve mehtap benim için önemli olurdu
Hele kara saplı bıçak dostum olmazdı sırtımda
Güneşsiz dunyamda kavrulmazdı ciğerim
Beynim ise böylesine hırçın ağlamazdı
Kar yüreğime damla damla vurmazdı
Göz yaşlarım ruhumu daraltmazdı, benliğimi sıkıştırmazdı
En tiz sesi ile çığlıklar atmazdı göğsüm
Simsiyah yankılar oluşturmazdı uykumda
Saçıma sakalıma bende bakardım
Delicesine bütün gücümle sigaramı çekmezdim
Yada keşke tanımasaydım seni
Keşke
Kara saplı dostum olmazdı
Kar yüreğimde damla damla vurmazdı göz yaşlarımı
...Dedim ya ulan keşke tanımasaydım seni
Sözmüzik murat göğebakan
