حالا تصویر را کمی جلوتر می بریم:

بازم جلوتر:

و حالا دیگر همه چیز پیداست، اگر باز هم چشمانتان دور بین است، روی تصویر کلیک فرمایید تا "همه چیز" را یینید!

اینجا جیرفت است! صدای ما را از لابلای خاطرات پرداخت پولهای زیاد برای خرید چند کیلو میوه ی جیرفتی می شنوید! شاید عکس آخری کمی مذاقتان را بیازارد اما ...

اگر دستتان به کسانی که مبالغ هنگفتی را صرف هزینه های سفر استانی می کنند می رسد، بگویید سری به اینجا هم بزنند. لابد اگر سر و کله ی بزرگان قوم اینجا ها پیدا شود، راه حل رفع مشکل را خواهند داد:

حشره کش تارومار!

هیچ اندیشه کرده اید که واژه نامانوس و غریب "آزادی اندیشه و بیان" چقدر زیبا و دلنشین است؟
هیچ گشته اید که این واژه را در عالم حقیقی نیز چونان شرابی که بر جان تشنه می نشیند درک نمایید؟
به نظر من آزادی اندیشه و بیان یعنی:
اول بیاندیشی!
سپس بیاندیشی!
آنگاه بیاندیشی!
و در نهایت، بیاندیشی و بیان کنی!
و بگویی بدون آنکه کسی راهت را مسدود سازد.
بیان بدون اندیشیدن، محکوم به زوال است و چون بخار بر خواسته از دهان، به فصل یخبندان،محو و نابود خواهد شد. بارزترین مکانی که در آن آزادی بیان بدون اندیشه، فراوان است و اتفاقاً در کشور ما هم استثنائاً هیچ محدودیتی ندارد، بخش های بستری بیماران روان پریش است.
اما در اندیشه بدون بیان، حکم کمی توفیر دارد. اندیشه ای که بیان نشود چون درخت یکساله ای ماند که طول عمری کوتاه دارد و عن قریب زوال می یابد.
جالب است، خدایی که نه دیده می شود نه حجم دارد و نه قلبی که به صدا درآید، نیز اندیشه خود به وحی منتشر ساخت تا جان تشنه موجودات از آنها کامروا شود و هر آن کس که میل دارد و علاقه، آنها را به دعوت واسطه ای به نام پیامبر فروخواند.
و جالبتر آن که خدا در بسط اندیشه اش هرگز استبداد نورزید و کسی را مجبور به پذیرش نکرد. دلیلش واضح است: خدا تنها وجودی است که به آفریده خود، یعنی انسان و فراخور او، عقل، ایمان دارد.
حالا شگفتا که منادیان ادیان الهی، پس از مرگ پیامبران، نتوانستند به عقل و آزادی تن در دهند. چرا؟
اینجا هم دلیل روشن است!
چون آنچه آنان می گویند یا نیاندیشیده اند! یا مبنای بیانش همه چیز هست جز آنچه خدا بیان داشت.
تصور کنید جامعه ای را که در آن آزادی اندیشه و بیان وجود ندارد.

من و آقا موسی پست قبل دوست مشترکی به نام شهریار داریم. از آنجا که شهریار در عنفوان جوانی خود را در خیل انقلابیون یافت و سپس به طرفه العین، خویشتن را در جبهه های حق علیه باطل مستقر دید، شهریار را برازنده ی نام یک رزمنده مسلمان ندانست و در کوتاه زمانی، دوستان خواسته یا نا خواسته وی را ابوذر لقب دادند. شهریار تمام طول عمر جنگ را در خطه ی جنوب و غرب به سر برد تا جنگ خاتمه یافت.در احوالاتش همین بس که رفقای جنگی اش به یاد می آورند شبی را که رزمندگان پشت میدان مین می مانند و شهریار به دلیل هیکل رشید و هرکولی که داشت روی سیم خاردارها می خوابد تا دیگران برای فتح خطوط دشمن از وی بگذرند.
در دوره ی پنجم مجلس شورا، از یکی از شهرهای بلاد اسلامی نماینده گردید و چهار سال در خدمت اسلام و مسلمین بود و هرگز یاد نداریم که چون برخی نمایندگان، نمدی برای کلاه خود جمع آورد و یا در احوال جناحین سیاسیین کلامی رانده باشد. القصه از آن پس یک بار دیگر هم از شهری دیگر کاندیدا شد و توفیق حضور در مجلس ششم را نیافت.
و اما این بار از سر تکلیف مجدداً از شهری دیگر کاندیدا گردید و با کمال شگفتی دریافت که در همین گام اول، به دلیل عدم التزام عملی به اسلام مردود و از دایره ی سایر مکلفین محذوف گردیده است. آقا موسی با شنیدن چنین خبری در جمع سایر دوستان رو به شهریار می کند و چنین نغز می گوید:
شهریار جان آن سال که تو روی سیم خاردار میدان مین خوابیدی، نه ما نه خودت و نه مسئولین درنیافتند که تو چقدر سبک سرو کم مایه از عقل و درایت بوده ای! بعد از چند سال، که مردم تو را نماینده خویش کردند، نیک معلوم بود که مردم هم نفهمیده اند. اما امسال که رد صلاحیت شدی، دانستم که مسئولین الحمدلله بعد از چندین و چند سال این را فهمیده اند اما تو خود به واقع درک نکرده ای!