عاقبت این زخمهای كهنه سرباز می كنند

عالمی از اتش و خونابه برپا می كنند

روز روشن پیش چشم مردم از تالار عشق

بی صدا اینه می دزدند هاشا می كنند

روزها در خواب شب ها بی قرار

همچو دزدان بی مهابا غارت دل می كنند

زخمهای پشت از خنجر بیگانه است

كار هابیل است این كاری كه با ما می كنند

مردمان در خواب و او مشغول خطا

لیك او رندانه هاشا می كند

كی توانیم عاقبت هم دل شویم بی ادعا

روزها با ما و شب ها بی قراری می كنند

خاك كشور چون مقدس باد همچو كیمیا

همچنان بی ترس ازادانه غارت می كنند

ساحل خاموش می داند كه دریا زنده است

موجها ناگاه می ایند و غوغا می كنند

سفینه دل نشسته در گل
چراغ ساحل نمی درخشد
دراین سیاهی سپیده ای کو
که چشم حسرت در او نشانم
الا خدایا گره گشایا
به چاره جویی مرا مدد کن
بود که بر خود دری گشایم غم درون را برون کشانم
چنان سراپا شب سیه را به چنگ و دندان درآورم پوست
که صبح عریان ز خون نشیند بر آستانم در آسمانم

کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم
که گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم

خدایا می دانم که نادانم به ذره ای از علم بیکرانت دانایم کن.

خداوندا راه گم کرده ام ، هدایتم کن.
خدایا قلبم را از تمام کینه ها پاک کن که غیر از تو کسی را بر این کار قادر نیست.

خدایا به من یقینی ده که جز تو در هستی هیچ چیز نبینم.
خدایا به من دلی ده که جز مهر تو در آن هیچ مهری را راه نباشد.

خدایا به من قلبی ده که دوست داشته باشم هر آنچه آفریده توست.

خداوندا به من توفیقی ده که فقط یک روز بنده مخلص تو باشم که می دانم حتی ساعتی این چنین بودن بس خداوندادشوار است.