به نام خدا

امام علی(ع) به مردیكه ازآن حضرت درخواست پند اندرز نمود (در نكوهش خوهای نا شایسته ) فرمود:

1-مباش كسیكه بی عمل و كردار به آخرت امیدوار است وبه امید دراز توبه وبازگشت را پس می اندازد درباره دنیا گفتارش گفتار پارسیان ورفتارش رفتار خواستاران است اگر از دنیا به او داده شود  سیر نگردد

و اگر به او نرسد قناعت نكند .

2-ناتوان است ازسپاسگزاری آنچه به او داده شده است  ومی جوید زیادی را در آنچه نرسیده  باز می دارد وخود دست برنمی دارد  فرمان می دهد به آنچه خود به جا نمی آورد  نیكوكاران را دوست دارد و كردارشان را انجام نمی دهد  گنهكاران دشمن دارد وخود یكی از آنها است  از جهت زیادی گناهان از مرگ كراهت داشته بدش می آید  و ایستادگی می كند آنچه سبب كراهت مرگ شده

3- اگر بیمار گردد پشیمان گردد وچون تندرستی یابد آسوده وغافل ماند هرگاه آسایش بیند  خودپسند شود  وچون گرفتار گردد ناامید و پژمرده شود  اگر بلا وسختی برایش پیش آید  با نگرانی دعا وزاری نماید  وچون راحتی و خوشی به او دست دهد  آزروی غرور وفریب  دوری گزیند  نفس بر او مسلط است  به انچه گمان دارد  ومسلط نیست  به آنچه  باور دارد

4- بر دیگری به گناه  به كمتر از گناه خود می ترسد ( گناه او را بزرگ می شمارد ) وپاداش  بیشتر از كردارش را برای خودش امیدوار است  چون به توانگری رسد شاد شده  ودر فتنه وگمراهی افتد  وچون تنگدست گردد نا امید شده وسستی نماید  واگر طاعت و بنگی نماید كوتاهی نماید (درست انجام ندهد ) وچون درخواست كند ( از خدا طلب حاجت كند ) اصرار و كوشش دارد  اگر به او شهوت و خواهشی رو آورد  نا فرمانی پیش گرفته توبه وبازگشت پشت سر اندازد  و اگر به اندوهی برسد  از دستورهای دین ( صبر، بردباری،پناه به خدا بردن هنگام سختی ) دوری گزیند

5- عبرت و پند گرفتن از دیگران را بیان می كند  وخود عبرت نمی گیرد  ودراندرز دادن می كوشد وخود پند پذیر نیست ، واو به گفتار می نازد ، و عمل كردارش اندك است  در آنچه  (دنیا و كالای  آن) فانی ونابود گردد  كوشش می نماید ودر آنچه( آخرت وآنچه در آن است) بافی وجاوید است سهل انگاری می كند ، غنیمت و سود ( اطاعت وبندگی ) به نظرش  غرامت و تاوان می آید ( زیان پندارد ) و غرامت وتاوان (معصیت ونافرمانی )  ( از مرگ ترسان است وپیش از آینكه فرصت از دست برود ( به اعمال نیك نمی شتابد)( معصیتی را كه خودش انجام می دهد و آن  را كوچك  می شمارد  وهمین معصیت را برای دیگری بزرگ می شمارد )( عبادات خود را زیاد می پندارد  و عبادات دیگران را  اندك می شمارد پس به مردم سخت گیر است وبه خود سهل انگار).

6- بیهوده گویی با توانگران را بیشتر دوست دارد  از یا د خدا با تنگدستان ، برای سود خود به ضرر دیگری حكم می كند ( اگر چه نادرست باشد) و برای سود دیگری به زیان خود حكم نمی كند ( اگر چه درست باشد ) دیگری را راهنمایی می نمایید و خود را گمراه می سازد پس از او پیروی می كنند  وخود معصیت می نماید (حق خود را ) تمام می گیرد و ( حق دیگری) را تمام نمی دهد  از مردم می ترسد نه در راه پروردگارش ( از ترس آنها كاری را انجام می دهد كه  خدا پسند نیست ) ودر كار  مردم از پروردگارش  نمی ترسد ( به آنها زیان می رساند واز آنها بیمی ندارد ).

نهج البلاغه حكمت 142

برا ی ظهور اقا امام زمان صلوات

نظر شما در مورد حدیث بالا چیست؟