روز تانگوی سامورای از راه می‌رسد
یک قدم

------یک زندگی
در تقاطع خیابان اُکی کُرال که آفتاب چرکین می‌شود
اما قبل از آن

------باید شجاع باشی
در رو در روی انگشتران شیشه‌ای‌ی چشمک‌زن جا - کشان شهر معاصر
برای کش رفتن سارافون مادران نوجوان دلخواهشان
سیم‌های چهارچرخه‌ی زوار در رفته‌ای را داغ کنی
در بروی

------جا خالی دهی

            ------گلوله‌هایی را که پس‌انداز کرده بودند
برای زدن

------حرف آخر با دختران بد.

روز چاقوی قایم زیر جوراب نایلونی هم از راه می‌رسد
کشیدن چاقو و بنگ ‌زدن به هدف
درست از پشت سرت
وقتی چشمانت دارد همینطور غرق می‌شود در...
اما قبل از آن

  ------باید وروره جادوی رمئوی زیر سن قانونی را قورت دهی
که روی میز کنار تختش تاسی شش‌سویه دارد
با سرباز دل افتاده روی بی‌بی‌ی خشت
با دستش پیچیده دور کمر باریک معشوقه‌ات
چنان با او می‌رقصد انگار سوره‌ی رحمت می‌خواند در گوش کفش سرخ داغانش
روی اسب بی‌پالان ایستاده باشی در سیرک
شب پشتِ شب
خانم‌ها

 ------آقایان
دخترها

------پسران.

اسب بال دربیاورد تا ستاره‌ها بپرد هم از راه می‌رسد
اما قبل از آن باید

------انعکاس چهره‌ات را ببینی در حوضچه‌ی سبز که هفت سال در گریه بود درگیر افسانه‌ی قدیمی منتظر پری پری که یادش رفت سری به داستان بزند چرا که در رقص بود.

تن خواهد بود هم از راه می‌رسد نه سنگین نه اشباع شده
مثل آخرین علمی که ترا تا ته لذت می‌برد
اما قبل از آن باید زمان بپردازی
در مرز شهرهای بی‌نام
در حومه زنی یوگایی که کارما را بیرون می‌کشد از بدن
مثل آب‌کشیدن پارچه‌ای سفید
زهر را بالا می‌کشد از نی‌ی باریک به وقت غروب
و به راه می‌آوردش در آبی‌ی طاووسی‌ی راه گلویش.

فیگورهای قدیمی برمی‌گردند هم از راه می‌رسد
مثل برق از زیر چشم
بعضی‌ها می‌ریزند مثل ریتمی خالص آن‌سوی صدا
در مرکز تمرکز انرژی
اما لکنت بگیری روی براده‌های چوب
مثل طناب‌بازان کوفته‌ی پائین شهر.

مرگ از راه می‌رسد
در کفش سرخ داغان و حلقه‌های نقره‌ایبا شیرین‌ترین لبخند رندی که: ها!

                                                                              ----- عزیزم بیا برقصیم.

شعر از کریستینا ویتی
برگردان از زیبا کرباسی

می خوامت!
این خلاصه ی تموم ِ شعرای عاشقونه ی دنیاس!
تو این زمونه ی سِلف سرویس،
مجال ِ این نیس بِرَم تو عالم ِ هَپَروتُ
چشمات ُ به فانوسای یه بندرِ دورافتاده تشبیه کنم
که بی قرار ِ برگشتنِ ماهیگیراشه!
یا مثلاً بگم که دستات
مثِ کلبه ی امنی تو دل ِ یه جنگل ِ انبوه ِ،
واسه زندونی ِ فراری!
اگه تو این روزگارْ
فرصت ِ شنیدن ِ جواب سلامتُ داشته باشی
بایس کلات ُ بندازی هوا،
دیگه چه برسه به رد ًُ بدل کردن ِ دل قلوه
که این روزا کالای ممنوعن!

بذار در ِ گوشِت بگم:
میخوامت!
این خلاصه ی تموم ِ جُرمای عاشقونه ی دنیاس!

یغما گلرویی

میان من و مرگ، پرچین سبزی ست
که پیچک کهنه ای آن را می پوشاند.
هر بار که از کنار آن رد می شوم
برگ های انبوهش را کنار می زنم
تا مرگ را بهتر ببینم
ولی آفتاب چشم هایم را کور می کند.
پس دانه ی برگی را باز می کنم
و چون کف بینی کهنه کار
بر خطوط درهم آن خیره می شوم.
صدایی نمی آید
و من از خود می پرسم:
"چه کسی این پیچک را کاشته است؟"
و پیش از این که رهگذران دیگر
مرا انگشت نما کنند
گرد لباس خود را می سترم
و به راه خود می روم.

مجید نفیسی

22 سپتامبر 1992

گل گلدون من شکسته در باد
تو بیا تا دلم نکرده فریاد

گل شب بو دیگه شب بو نمی ده
کی گل شب بو را از شاخه چیده

گوشه آسمون پر رنگین کمون
من مثل تاریکی، تو مثل مهتاب

اگه باد از سر زلف تو نگذره
من می رم گم می شم تو جنگل خواب

گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب

گل هر آرزو، رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه دلم یه مرداب

آسمون آبی می شه
امّا گل خورشید
رو شاخه های بید
دلش می گیره

درّه مهتابی می شه
امّا گل مهتاب
از برکه های آب
بالا نمیره

تو که دست تکون می دی
به ستاره جون می دی
می شکفه گل از گل باغ

وقتی چشمات هم میاد
دو ستاره کم میاد
می سوزه شقایق از داغ

گل گلدون من ماه ایوون من
از تو تنها شدم چو ماهی از آب

گل هر آرزو، رفته از رنگ و بو
من شدم رودخونه دلم یه مرداب

شاعر: فرهاد شیبانی

آهنگساز: فریبرز لاچینی

صدای سیمین غانم (متولد تهران1308)

دانلود:

http://dc44.4shared.com/download/33728584/859358c6/Simin_Ghanem_-gol_goldon_man.mp3?tsid=20080714-014722-52754cba

یكی دلداده با دلدارطناز

بدشت اندرهمی شد دوش با دوش.

براه اندریكی شط خروشان

پدید آمد همه موج وهمه جوش:

پلنگ از بانگ رعدش خسته در كوه

 نهنگ از تاب موجش رفته از هوش.

گلی زیبا پدید آمد برآن آب،

فشرده  دیو  امواجش در آغوش!

بگفت آن شوخ: كاش این گل مرا بود،

 كه زینت دادمی از وی برو دوش!

درآب افكند عاشق خویشتن را

همان ناگشته یار از گفته  خاموش.

چو آن  گل را  پس از رنج  فراوان

 بچنگ  آورد از او شد طاقت هوش،

سوی یارش فكند و گفت و جانداد:

" بگیر این گل مكن مارا فراموش"

رشید یاسمی