مدتی است كه آرامش با تمام زیبائیهایش از وجودم رخت بربسته و تردید و اضطراب قدرتمندانه و پیروز فرمانروایی می كند و گهگاه چنان مرا در خود می فشارد كه نفس كشیدن را برایم سخت تر می سازد و من تنها می توانم در خلوت تنهایی خود با اشكهایم مرهمی برای زخمهای روحم باشم.
روزهاست كه منتظرم اسب شاهزاده خیالم بیاید و مرا بر بال خود سوار كند و از این سنگلاخ بجای مانده از عصر تهی از انسانیت فرسنگها دور كند. چندی است كه با تمام قوا تلاش بر آن دارم كه این حباب تنهایی كه سالهاست بر وجودم سایه افكنده است را در هم بشكنم ولی هیچ دست یاریگری مرا مدد نیست.
آه خدایا به حرفم گوش كن، به دردم گوش كن ، در این دنیایی طاعون زده غریبم، یاریم كن.تنهایم، پناهم ده. اسیرم، رهایم كن. آه ای نوح كشتیبان به فریادم رس كه بی تو چگونه می توانم در این دریای متلاطم زندگی به ساحل نجات رسم ؟!
دلم مجروح است و زخمم چاك و آنرا زنگار مرهم است. خدایا كمكم كن كه من جز تو هیچكس را ندارم ...

من پر از شعرم ، پرم از شعر ناب
من پر از نورم ، پرم از آفتاب
من پر از مهرم ، پر از آیینه ام
عشق می كارد كسی درسینه ام
من پر از ابر ، شبنم چشمه سار
من پر از باران ، پرم از آبشار
من پر از جنگل ، پر از افرا و سرو
من پر از آواز زیبای تذرو
من پر از باغم ، بهارم ، بودنم
من پرم از رنگ و بوی اطلسی
من پرم از های و هوی زندگی
من پرم ، پر ، من پر از آكندگی
من كویرم ، من به خشكی زاده ام
دل به سودای شقایق داده ام
دل به سودای شقایق داده ام
من پرم از چشم ، پر از دیدنم
من نسیم مژده روییدنم
من خود بادم ، خود آزادی ام
من خود آبم ، خود آبادی ام
لحظه ای دارم پر از دریا و موج
لحظه ای دارم پر از پرواز و اوج
لحظه ای دارم پر از غوغای رود
لحظه ای دارم پر از شعر و سرود
لحظه ای دارم پر از فرزانگی
لحظه ای دارم پر از دیوانگی
لحظه ای دارم شرابی ، شوخ ، شاد
لحظه ای دارم كه دور از من مباد
لحظه ای كه آرزوی لحظه هاست
لحظه ای كه هرچه می بینیم خداست
لحظه ای كه من رها هستم ز من
من جدای از تن و از خویشتن
این تویی این من ، ضمیری بیش نیست
من دراین جا جلوه ای از خویش نیست
با دل سودایی سرگشته ام
من به دنبال خدا می گشته ام
درزمین ، درآسمان ، دركهكشان
لیك او نزدیك تر از جسم و جان
او به فصلی خودش را می نمود
اوبه دست خود افق را می گشود
او به ما از نور خود تابیده بود
عطر خود را بین ما پاشیده بود
او بهار آورد بعد از فصل سرد
او نشاط آورد بعد از رنج و درد
سبزه و گل را به ما تقدیم كرد
عشق را دربین ما تقسیم كرد
غرق خود بودم ، به خود پرداختم
من خدا را دیدم و نشناختم
من نگاه سبز او را دیده ام
ازلب او باده ها نوشیده ام
گوش ما گاهی صدایی می شنود
باز غفلت آن صدا را می ربود
لحظه ها گاهی خدایی می شوند
باعث این آشنایی می شوند
درخلوص و خلوت پنهانی ام
من پر از موسیقی روحانی ام
ای خدای لحظه های دلپذیر
شادی این لحظه را از ما مگیر
می شود سالك به بالا پرگشود
دربهار از ساحل زاینده رود

خدایا
به من زیستنی عطا کن که درلحظه مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم ...
و مردنی عطا کن که بر بیهودگی اش سوگوار نباشم ...
بگذار آن را من خود انتخاب کنم اما آنچنان که تو دوست داری ...
ای خدایی که همه دلها به نام تو آغاز می شود و همه عشقها از نگاه تو سرچشمه می گیرد !
ای خدایی که واژه ها را آفریدی و به درختان توفیق دادی که مداد بشوند
به کاغذها همنشینی با شعر ها را عطا فرمودی !
ای خدایی که برای خوشبختی دریاها باران را دمادم فرو فرستادی و به خاطر
گل روی خورشید به کوه ها گفتی هرگز راه نروند !
یک روز دروازه های ابدیت رابه روی من بازکن ،‌ بگذار دمی درکوچه های بهشت بیاسایم !
ای خدایی که سراغت را از شمعها می توان گرفت و ستاره ها به شوق تو می درخشند !
ای خدایی که همه آلاله ها تو را می خوانند و همه جاده ها دوست دارند
به تو ختم شوند !
روح مرا مثل پر پروانه ها زیباکن و مرا درمیان گرگهای نفس و گناه تنها مگذار !
ای خدایی که از تمام باغها زیباتری و زیبایی آفرینه ها را دوست داری !
ای خدایی که گلها را همسایه دائمی من قرار دادی تا روزهای خوشبوی ازل را فراموش نکنم !
ای خدایی که هر روز و هر شب پشت پلکهایم می آیی و چشمهایم را با خود
به ملکوت می بری !
دلم را مالامال از عشق آینه ها کن و ابرهای مسافر را به سوی باغچه ام بفرست !
آمین
دکتر علی شریعتی

آروم چشمانم را باز كردم. احساس عجیبی بود. گویی همه اطرافیانم به طرز عجیبی به من چشم دوخته اند. سكوت!
همجا ساكت بود و هیچ صدایی شنیده نمی شد. دیگر نمی توانستم صدایی بشنوم. وای چه حس عجیبی! چه شده است؟! مادرم را می‌شناسم. می‌خواهم داد بزنم: مادر! ولی چه فایده دیگر نمی‌توانم بشنوم. گوشهایم دیگر نمی شنود. دیگر نمی توانم صدای زیبای گنجشكهایی كه سحرگاه شلوغ و پلوغ میكنند بشنوم.
خدایا! چرا با من چنین كردی؟ دیگر نمی‌توانم شبانگاه قبل از خواب به نوای دلنشین گیتار كه تارهای آن با انگشتان خودم می‌لرزید گوش كنم! چه تارهای سردی. فقط می‌لرزند و فایده ای ندارند. هیچ صدایی! سكوت! سكوت و سكوت.

خسته و افسرده دفتر مشقی در دست گرفته و در كنار خیابانی نشسته. قلمی كه از سرمای هوا و نگاه های عابران جرات نوشتن نداره. پسرك فقیر سعی می‌كنه تا با این شرایط سخت چند جمله ای روی كاغذ بنویسه.
ناگهان چشمش به دختركی میوفته كه با والدینش عبور می‌كنند. یك پیراشكی داغ تو دست اونه. وای باید خیلی خوشمزه باشه. یاد بابا و مامان خودش میوفته. وای امروز چقدر پول جمع كردم. زیاد نیست. خداكنه شب منو كتك نزنند. خدایا آیا مامان و بابای اون دخترك هم اونو كتك می‌زنن؟؟!
چند دقیقه می‌گذره. ی آقایی میاد و دستی رو صورت پسرك میكشه و یك 100 تومانی میده بهش.
مرسی (با لبخند همراه با گریه). پسرك تو دلش میگه ای كاش این آقاهه بابای من بود. چه دسته گرمی. دوست دارم بازم صورتمو گرم كنه. ولی فقط سرمای سنگی كه بهش تكیه داده حس میشه.
دیگه هوا تاریك شده. چشماش نمی‌بینه كه چیزی بنویسه. گرسنه. لقمه نون و پنیری كه قسمتیس رو صبحانه و قسمتیش رو نهار خورده در میاره تا بقیه اون رو هم شام بخوره. خدایا آیا فردا هم چیزی دارم بخورم؟؟!