پرکن پیاله را
كه این آب آتشین
دیری است ره به حال خرابم نمی برد
این جامها
كه در پیم می شود تهی
دریای آتش است كه ریزم به كام خویش
گرداب می رباید و آبم نمی برد
من با سمند سركش و جادویی شراب
تا بیكران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره اندیشه های ژرف
تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی
تا كوچه باغ خاطره های گریز پا
تا شهر یادها
دیگر شرابم جز تا كنار بستر خوابم نمی برد
پر كن پیاله را
هان
ای عقاب عشق
از اوج قله های مه آلوده دور دست
پرواز كن
به دشت غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا كه شرابم نمی برد
آن بی ستاره ام كه عقابم نمی برد
در راه زندگی
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی
با این كه ناله میكشم از دل
كه آب ... آب ...
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد
پر كن پیاله را
         پرکن پیاله را

روز اول با خود گفتم

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز می گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کشت

باز زندان بان خود بودم

آن من دیوانه ی عاصی

در درونم های و هوی می کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو  میکرد

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه بیهوده گریانی؟

درمیان گریه می نالید

دوستش دارم نمی دانی؟

روزها رفتند و من دیگر

خود نمیدانم کدامینم

آن من سرسخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سر پیمان

می کشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم

افلاطون می گه: " اگه با دلت چیزی یا کسی رو دوست داری زیاد جدی نگیرش، چون ارزشی نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که دیدنه، اما اگه یه روز با عقلت کسی رو دوست داشتی ، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داری چیزی رو تجربه می کنی که اسمش عشق واقعیه

خداوندا

 اگر روزی بشر گردی

 ز حال ما خبر گردی

 پشیمان می شوی از قصه خلقت

 از این بودن از این بدعت

 خداوندا

نمی دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا

چه دشوار است

 چه زجری می کشد آنکس که انسان است

و  از احساس سرشار است

بار دگر نامه توباز شد

مستی ام از نامه ات آغاز شد

نام خدا زیور آن نامه بود

من چه بگویم که چه هنگامه بود

                   بوسه زدم سطر به سطر تورا

                   تا که ببویم همه عطر تو را

                   عطرتو در نامه چه ها می کند

                   غارت جان و دل ما می کند

                                              از غم خود جان مرا سوختی

                                              بار دگر حال مرا خواستی

                                              بی تو چه گویم که مرا حال نیست

                                              مرغ دلم بی تو سبکبال نیست

هر چه که خواندم دل تو تنگ بود

حال من و حال تو همرنگ بود

بی تو از این خانه دل شاد رفت

رفتی و باز آمدن از یاد رفت

                   هر که سر انگشت به در می زند

                   جان و دلم بهر تو پر می زند

                   بی تو مرا روز طلایی نبود

                   فاجعه بود اینکه جدایی نبود

                                              عکس تو و نامه تو دیدنیست

                                              بوسه ز نقش لب تو چیدنیست

                                              هر چه نوشتی همه بوی تو داشت

                                              بر دل من مژده ز سوی تو داشت

چهر تو چون باد بهاری بود

در دل من مهر تو جاری بود

نامه تو گر چه خوش و دلکش است

در دل هر واژه گل آتش است

                   حرف به حرف تو به هر نامه ای

                   خواندم و دیدم که چه هنگامه ای

                   هرالفش قد مرا راست کرد

                   با دل من هر چه دلش خواست کرد

                                              از ب تو بوسه گرفتم بسی

                                              نامه نبوسیده به جز من کسی

                                              پ چو نوشتی دل من پر گرفت

                                              آتش عشق تو به دل در گرفت

دال تو بر دل غم دوری نهاد

صاد تو دل را به صبوری نهاد

سور و سرورم همه از سین توست

سین اثر سینه بی کین توست

                   شین تو در خاطره شوق آورد

                   ذال تو ما را سر ذوق آورد

                   لام تو یادی است زلبهای تو

                   وان نمکین خنده ی زیبای تو

                                              نون تو از ناز حکایت کند

                                              های تو از هجر شکایت کند

                                              واو تو پیغام وصال آورد

                                              جان و دل خسته به حال آورد

ازسخنت بر تن من جان رسید

حیف که این نامه به پایان رسید

                                             بوسه به امضای تو بگذاشتم

                                             یاد زمانی که تورا داشتم.