...دلم نمیخواهد ماه دگر شود و  اردیبهشت بیاید!

اردیبهشت بی حضور تو خش خش گام های پاییزی

را می طلبد!

...بگو باران نبارد!

   نخستین بار كه گرمای خورشید را با ستونهای بزرگ كاخ تچرا قسمت كردم و از پلكان پرشكوه تخت جمشید بالا رفتم و گل سرشتم را از خاك دشت مرغاب یافتم عاشق شدم...!عاشق خاكم پرچمم میهنم و هر آنچه كه نام ایران بر آن بود و آن هنگام بود كه دلم هوای جای جای این سرزمین مهر را كرد تا پرچم سه رنگ شیر و خورشید را به دست بگیرم و در این خاك اهورایی از چهلستون و بیستون تا صد ستون و دریای همیشگی پارسه بدوم و سرانجام هویتم را در كنار آرامگاه پدرم كورش به خاك فرو كنم و رو به جهانیان بانگ برآرم كه :

           عاقلان!دیوانه نیستم

به خدا سخت عاشقم

طنین صدایم از نقش رستم و ظهیرالدوله تا آرامگه نیما بگذرد و روحهای سرگردان شده از ایران را به گرد خود جمع كند و پس از عبور از جنگلهای سرسبز مازندران و غروب آفتاب معبد چغازنبیل بر سر مزار لسان الغیب حافظ شیرازی بنشیند و به یاد آرد كه (ماهمانیم كه بودیم.)و پیمان بندیم كه تا هنگامی كه جسممان را كه از دشت مرغاب برخاسته به هر جای این خاك بسپارند عاشق و نگاهبانش باشیم...........................................................