. 21 مرداد 87 - 19:46 |
|
..... 12 مرداد 87 - 22:30 |
به این شهر سوگند میخورم I swear to this city,
and you are living there,
and swear to the fathers and children who grew up there
that we created human in pain...
بخواب هلیا دیر است. دود دیدگانت را آزار میدهد. دیگر نگاه هیچکس بخار پنجرهات را پاک نخواهد کرد. دیگر هیچ کس از خیابان خالی کنار خانهٔ تو نخواهد گذشت. چشمان تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگها رویاهای عابری را که از آن سوی باغهای نارنج میگذرد پاره میکنند. شب از من خالی است هلیا. گلهای سرخ میخک مهمان رومیزی طلائیرنگ اتاق تو هستند. اما گلهای اطلسی، شیپورهای کوچک کودکان. عابر در جستجوی پارهەای یک رویا ذهن فرسودهاش را میکاود نادر ابراهیمی
Sleep Helia, it's late. The smoke is hurting your eyes. The glance of no one else will clean the haze from your window anymore. No one will pass again from the street besides your house. What do your eyes have to tell the night? The dogs tear the dreams of a passenger who is going from the other side of the orange gardens. The night is empty of me Helia. The red dianthus flowers are the guests of your rooms golden table cloth. But ,Petunia flowers are small bugles of children. The passenger is searching in his old mind for a piece of a dream. |