بلاخره حکم آزادیم امضا شد!! یکسال سخت رو گذروندم ولی پشیمون نیستم چون تجربیات خوبی به دست آوردم و مهم تر از همه خودمو تو شرایط مختلف محک زدم و بهتر شناختم و تمرین بخشش رو به سخت ترین شیوه ممکن انجام دادم ( البته کمی تا حدودی دارم اغراق می کنم   ) ، مهم نیست که چه اتفاقاتی افتاد مهم اینه که درسهام رو از این جریانات فراموش نکنم و مهم تر از همه اینه که : این هم گذشت.

چهارشنبه صبح که رفتم سر کار با وجود همه اقداماتی که کرده بودم امیدی نداشتم که با رفتنم موافقت بشه و کار رو سپردم به خدا و دیدم که خدا چه کرد!

یه آبدارچی داریم که آدم جالبیه چند ماهی اومده تو بخش ما ، آدم جاافتاده ایه که کلاس زبان می ره ، کتاب پیامبر و دیوانه می خونه و از حق نگذریم از خیلی آدمهای تحصیلکرده واحدمون مودب تر و باکلاس تره !

صبح بهم گفت لیوانت رو پیدا نمی کنم ، براش توضیح دادم که چون می خوام جابجا بشم وسایلم رو بردم خونه.( روز قبل برای نشان دادن ایمان فعالم همه وسایلم حتی لیوان و قاشقم رو هم برده بودم ! )

رفت و تو یه لیوان آبی برام چای آورد .پرسیدم این لیوان کیه ؟ گفت لیوان خودمه ، تمییز برات شستمش ! میدونی یه وقتهایی فکر می کنم شعور ومحبت یه چیز ذاتیه و اکتسابی نیست. این آدم به قشنگ ترین شکل ممکن محبتش رو ابراز کرد و اون روز خوش طعم ترین چای های عمرم رو تو اون لیوان خوردم ، چای با چاشنی عشق بدون قید وشرط.

یکدفعه اومد تو اتاق نشست و گفت : میخوام چیزی رو برات تعریف کنم ، مشکلی که تو محل کار قبلی براش پیش اومده بود برام تعریف کرد و گفت وقتی مدیرش داد زده بهش گفته اگه تو پست داری و تحصیل کرده ای منهم پدری دارم که پادشاه هفت زمین و آسمانه.......

جا خوردم حس کردم خدا داره مستقیماً برام پیغام می فرسته ، و بعد گفت من مژده ای دارم که تو و پدر و مادرت رو خوشحال میکنه و بعداً بهت می گم . اینو بدون که تو برای این جهان ساخته نشدی و متعلق به دنیای دیگه ای هستی .

 اینها رو گفت و رفت و منو بهت زده به جا گذاشت ، راستش اشکام بی اختیار سرازیر شد. خدا رو خیلی نزدیک به خودم حس می کردم.

دیروز بدون اینکه چیزی از جریان جابجاییم بدونه بهم گفته بود که فردا ناهار مهمون منی! و مناسبتش رو هم نگفت . منهم فکر می کردم مثل همیشه با بچه ها قرار ناهار جمعی داریم . ظهر دیدم فقط برای من املت درست کرده ، نان تازه ، دلستر و خلاصه سنگ تموم گذاشته . باور نمی کنی با چه اشتهایی اون املت رو خوردم و منی که دلستر دوست ندارم حتی اون دلستر رو هم تا انتها خوردم و طعمش رو هم دوست داشتم !

هدیه ای که برای دخترش خریده بود رو نشونم داد روی پاکت یه متنی نوشته بود و زیرش امضا کرده بود با دیدن اسمش جا خوردم : کامل !!!

بعد از ظهر مژده آزادیم رسید و موقع خداحافظی بهش گفتم :ممنون امروز روزم رو ساختید.

اون روز و همه روزهای دیگه خیلی ها بهم محبت کردند ولی محبتهای این آدم ، منو یاد خدا می انداخت و اینکه خدا هوامو داره و به یادمه بدجوری خوشحالم می کرد.

کاش بشه منهم بتونم اینجوری روز یه آدمو بسازم و شادش کنم و براش نماینده عشق خدا باشم.

باشد که همه موجودات شاد باشند.

این اسم یه کتاب جیبیه از  " علیرضا میر اسدالله " !              

بادوستام تو کافه آنتراکت نشسته بودیم و می گفتیم و می خندیدیم  وشاید درست ترش این باشه که اونها می گفتند و می خندیدند و من گوش می کردم و لبخند میزدم ! از صبح نیت سکوت کرده بودم و تنها زمانهایی که ناچار بودم به حرف اومده بودم و اصلاً تو مد حرف زدن نبودم یا در واقع حرفی برای زدن نداشتم ، خودم رو با کتابهای کوچک تو کتابخانه سرگرم کرده بودم . مدازما و سم سلطان ! کتاب باحالی بود با یه دید انتقادی و طنز و در نهایت تلخ .

رسیدم به این داستانک : من گم شده ام !!!

انگار مه دورم  رو گرفت آدمها و حرفها برام گنگ و نامفهوم شده اند ، فقط این جمله تو ذهنم موج می زد : من گم شده ام.

 بقیه جملات رو درست یادم نیست ولی حدوداً این بود:  با اینکه پدر و مادرم هر روز مرا می بینند ،من گم شده ام...... اگر مرا یافتید به پدرم تحویل ندهید چرا که بابت چیزی که گم نکرده است به شما مژدگانی نمی دهد. اما من گم شده ام .................

حس کردم این ماجرای زندگی همه است ، ما خودمون رو گم کردیم . شبها که تمرین نگاه کردن تو آینه رو انجام می دم صورتم برام غریبه است . برای خودم جالبه صورتی که در روز بارها و بارها تو آینه می بینمش ، وقتی 5دقیقه فارغ از همه چیز بهش زل می زنم برام غریبه ، انگار که به صورتم نقاب زده باشم و تنها یه چیز آشنا ته چشمام موج میزنه که نمی دونم اون خودمه که گمش کردم ، کودک درونمه یا ...... نمی دونم چیه فقط اینو می دونم : من گم شده ام !!!

ذهن بر تمام پدیده‌ها مقدم است،                      

ذهن بیشترین اهمیت را داراست،

همه چیز ساخته ذهن است.

اگر کسی با ذهنی ناپاک،

گفتار و یا رفتاری داشته باشد

رنج، او را دنبال می‌كند؛

همان‌گونه كه چرخ‌های ارابه، گام‌های حیوان بسته به آن را دنبال می‌كند.

ذهن بر تمام پدیده‌ها مقدم است،

ذهن بیشترین اهمیت را داراست،

 همه چیز ساختة ذهن است.

اگر كسی با ذهنی پاك،

گفتار و یا رفتاری داشته باشد،

شادی او را دنبال می‌كند،

همان‌گونه كه سایه‌اش ازاوجدا نمی‌شود.