تجلی خداوند در جهان

نخست دیده طلب كن ، پس آنگهی دیدار                از آن یار كند جلوه بر اولواالابصار

تو ار كه دیده نباشد ، كجا توانی دید                      به گاه عرض تجلی جمال چهره یار

اگرچه جمله ی پرتو ، فروغ حسن وی است         ولی چون دیده نباشد ، كجا شود نظار

تو را كه دیده نباشد چه حاصل از شاهد                 تو را كه گوش نباشد چه سود از گفتار

تو را كه دیده بود پر غبار ، نتوانی                       صفای چهره ی او دید با وجود غبار

اگر چه آینه داری برای حسن رخش                     دلی چه سود كه داری همیشه آینه تار

بیا به صیقل توحید آینه بزدای                             غبار شرك ، كه پاك گردد از زنگار

اگر نگار تو آیینه ای طلب دارد                           روان ، تو دیده ی دل را به پیش او می دار

آری :

بی دلی در همه احوال خدا با او بود                      او نمی دیدش و از دور خدایا می كرد

الهی ، به حرمت آن  نام که تو خوانی و به حرمت آن صفت که تو چنانی ، دریاب که می توانی.

الهی ، عمر خود به باد کردم و بر تن خو بیداد کردم ، گفتی و فرمان نکردم ، درماندم و درمان نکردم .

الهی ، عاجز ئ سرگردانم ، نه آنچه دارم دانم نه آنچه دانم دارم .

الهی ، اگر تو مرا خواستی ، من آن خواستم که تو خواستی .

الهی ، به بهشت و حور چه نازم ، مرا دیده ای ده که از هر نظری بهشتی سازم .

الهی ، در دل های ما جز تخم محبت مکار و بر جان های ما جز الطاف و مرحمت خمد منگار و بر کشت های ما جز باران رحمت خود مبار . به لطف ، ما را دستگیر و به کرم ، پای دار ، الهی حجاب ها از راه بردار و ما را به ما مگذار .

در هوای دوگانگی ، تازگی چهره ها پژمرد

بیایید از سایه روشن برویم، بر لب شبنم بایستیم

در برگ فرود آییم و اگر جا پایی دیدیم

مسافر كهن را از پی برویم ، برگردیم و نهراسیم

در ایوان آن روزگاران نوشابه جادو سركشیم

بر خیزیم و دعا كنیم : لب ما شیار عطر خاموشی باد