عشق واژه ای مالامال از احساس ، احساس نا معلوم ، با مقصدی مبهم ؛ با یاری که نه تو میدانی فقط از آن تو هست یا نیست (!)،و نه او تو را بنام یک عاشق پذیرفته است.
عشق، ملعبه ی دست بزرگان، همچو مجسمه ایست که بدستان کودکی با جنس خمیر ساخته شده ،در دستان تو هر لحظه به شکلی در آمده وسرنوشتش مچاله شدن در دستان معصوم یک کودک نیست بلکه بدست دجالی چون توست که فریبنده می سازدش و بی رحمانه هر دم میشکند احساس دیگر را.
عشقی که تو می شناسی ، عشق نیست؛ یا اینکه عشقی نیست تا تو آنرا بشناسی...*************... چه باید گفت ، شاید من هم برای دیگری توئی باشم....!

هیچ به سپیدی پشت پرده ی لبانت نگاهی انداخته ای: رنگی که همیشه پنهان است... و گوشه ی دهانت را همیشه طاق نا محسوس بر بسته... هیچ اندیشیده ای! اندوهی که نا خواسته با من و توست
و (گاهی به ظاهر خنده ای بر لب ) خنده های بی احساس که می توان قعر اندوه را از دروغیِ( ها هایش) فهمید
و اشکهای پنهان که حتی کس به غمزه هم ندیده است همیشه پشت شیشه ی زمستان پنجره ی چشمان من..... نه نه ! من و توست.

...وشکوه تنهایی را بر تابلوی زندگیم حک خواهم کرد
ونخواهم گفت که تو زردی پاییزی، نه من به پاییز خواهم گفت که رنگ احساسم از توست
به هیچ بهاری نخواهم رسید لیکن به کاروانی که از بهار میگذرد خواهم گفت:
پاییز نفس نفس زیر پای کسانی چون تو جان میدهد هر دم مهلتی ده تا با زمستان دمی دیگر همسایه باشیم .