جواب خدا

نمی دونم نگاه كردن به آیینه منو خوشحال میكنه یا ناراحت؟ از طرفی به خودم كه نگاه

 می كنم و میبینم با سختی و تلاش به اینجا رسیدم، خوشحال میشم و از طرفی موهای سفیدمو كه میبینم....نمی دونم شاید بخاطر سختی های زندگی و غصه باشه، یا شاید ارثی ؟اما نه! ما تو خانواد مون اینجوری ندااشتیم ، حتما مال اینه كه دیگه افتادیم تو سرازیری و داریم پیر میشیم.

ای ای ای،  چه دورانی داشتیم ، كودكیمون به بازی توی كوچه ها گذشت. با هر چیزی كه دم دستمون بود سر خودمون رو گرم میكردیم، یادمه اكثر تابستونا مجبور بودیم بیخیال بازی بشیم و بریم یه جایی كار كنیم.

اون زمان زندگی كردن خیلی سخت بود ، پدرم یه كارگر ساده كارخونه بود كه درآمد چندانی نداشت، ولی خداراشكر آدم فهمیده ای بود و به درس ما اهمیت زیادی میداد، ولی دستش تنگ بود.

اون موقع سالهای خوبی نبود ، جنگ جهانی بود و توی كشور، اوضاع حسابی بهم ریخته بود.

زمونه، زمونه ی قحطی و گرسنگی بود. نه آردی ، نه گندمی و نه نونی ، گرسنگی بیداد میكرد.بابام هم خیلی واسه چرخوندن زندگی ما تلاش میكرد ، یادم میاد توی محله ما یكنفر بود معروف به رجب طماع ، پدرم شنیده بود كه رجب ، یه مقدار آرد واسه فروش داره، یه روز دست منو گرفت و رفتیم در خونه رجب.

رجب تا چشمش به بابام افتاد گفت: چیه، تو هم اومدی آرد بخری؟

بابام گفت : اگه داری 10 كیلو آرد بهم بده ، خیلی وقته كه نون نداریم.

رجب نیشخندی زد و گفت: پول داری كه بخری، گرونه هااااااا؟؟؟

بابام گفت : كیلویی چنده مگه؟5 ریال كه بیشتر نیست!!

رجب خنده ای كرد و گفت: 5 ریال؟ برو بالاتر!

بابام گفت : 6 ریال؟

رجب گفت: برو بالاتر

بابام گفت:7 ریال؟

رجب گفت: برو بالاتر......... و این بالا رفتن ، به 10 ریال رسید.

بابام كه داشت سكته میكرد گفت: آخه مرد انصاف هم خوب چیزیه، 10 ریال واسه یك كیلو آرد؟؟چه خبره!!

رجب گفت: هیچی خبری نیست ، فقط قحطی شده، اگه میخوای بخر وگرنه بفرما!!

بابام دست منو گرفت و از خونه رجب زدیم بیرون، چند قدم كه رفتیم بابا م  ایستاد.

توی زندگیم فقط یكبار اشكهای بابامو دیدم كه بی صدا، واسه زندگی خانوادش سرازیر شد.

برگشت و هر چی پول داشت داد تا آرد خرید.

ما به سختی بزرگ شدیم ، ولی خدارو شكر قدرشو دونستیم و راه درست رو انتخاب كردیم،هیچ وقت زحمات پدرم و فداكاریهای مادرم رو فراموش نمی كنم، اگر من الان اینجا ایستادم  بخاطر اونا و لطف خداست!!

زنگ تلفن افكار مرد رو بهم ریخت.

_الو آقای دكتر، ببخشید یه مورد اورژانسی دارید باید عمل بشه!

دكتر خودشو سریع به اتاق عمل رسوند، مورد یه پیر مرد بود كه دیابت داشت و پای راستش سیاه شده بود.

به توصیه دكتر عظیمی كه خودش هم اونجا ناظر بود، انگشتهای پا،  می بایست قطع میشد.

كار عمل شروع شد ، دكتر عظیمی وقتی وضعیت پای بیمار رو دید گفت: باید از بالاتر قطع بشه

10 دقیقه بعد، با بررسی كه انجام شد ، قرار شد بازم از بالاتر قطع بشه و پای پیرمرد از زانو قطع شد.

روز بعد از عمل دكتر واسه ویزیت بیمار به اتاقش رفت، چهره پیرمرد رو كه دید شك كرد، پروندشو نگاه كرد .

بدنش یخ زد و اشك از چشمانش سرازیر شد و ایمانش به خدا بیشتر!!

رجب نجات پور معروف به : رجب طماع

عمـــــــــــــــــــــــــــــــــــاد

عطسه

تو كه آدم خوبی هستی، خیرت به همه میرسه ،دست همه رو میگیری،مسلمون هم كه هستی،پس چرا فكر میكنی كه همه كارها خودبخود انجام میشه ؟ چرا میگی كه این طبیعته كه داره جلو میره ؟ بابا جان همه كارها رو حساب و كتابه، این دنیا صاحب داره، مدیر داره، یكمی مقید باش، آخه تو مسلمونی چرا اعتقادت و توكلت به خدا كم رنگ شده؟چرا نمازوروزه رو ترك كردی؟چرا دیگه خمس و زكات نمی دی؟

ولی مگه این حرفا تو گوش آقا سیامك میرفت؟نخیر!! مثل این بود كه داری با دیوار حرف میزنی.

خدا رحمت كنه پدرش رو ، آدم خیلی خوب و زحمتكشی بود،یه مسلمون شریف و مردم دار،همیشه خیرش به همه میرسید، این كارخونه هم كه به سیامك خان ارث رسیده بود از قبل زحمات اون خدابیامرز بود.

ولی سیامك از زمانی كه توی اون حادثه كوچیك ودر اثر دیر رسیدن آمبولانس ، پدرش رو از دست داده بود ، از همه چیز برگشته بود ، با خودش و خدای خودش قهر كرده بود.

ولی هنوز خصلت مردانگی رو كه از پدرش به ارث برده بود با خودش داشت، شریف و مردم داربود، ولی به كارخدا زیاد اعتقادی نداشت، بگذریم!!

یه روزی تو همین روزا بود كه خبرآوردن كه كارخونه در اثر عدم خرید یكی از مشتریهای عمده ، در آستانه ورشكستگی و نابودی قرار گرفته، با این خبر انگار دنیا رو سر سیامك خان خراب شده بود، تمام زندگیش داشت نابود میشد، تو این احوال بود كه یه تماس از خونه غصه هاشو كامل كرد كه : چه نشستی كه پسرت  با یه ماشین تصادف كرده و بردنش بیمارستان!!

چه جور رسیدن سیامك به بیمارستان بماند.در اتاق عمل خیلی شلوغ بود، و دادو بیدادهای حراست و پرستار بخش توی اشك و گریه و زاری فامیل و دوست و آشنا گم شده بود، كی محل میزاشت به حرف اونا،

هركسی از ناراحتی یه گوشه ای غش افتاده بود.

گوشهای سیامك هیچ حرف و صدایی رو نمیشنید ، فقط مرتب می پرسید: پسرم ، پسرم ، پسرم چی شده ؟كجاست؟زنده هست؟ گوشهای سیامك بالاخره با كشیده ی پرستار بخش باز شد و بهش گفت:پسرت حالش خوب نیست ، خونریزی داخلی كرده ، همه دكترا دارند تلاش خودشون رو  می كنن ، حتی دكتر رضوی هم اومده، ولی بچه كوچیكه و عملش خیلی سخته، فقط باید دعا كرد ، دعا  دعا  دعا  دعا......

اما سیامك كه اهل این حرفا نبود ، فقط تنها امیدش به دكتر رضوی بود، كه بهترین دكتر شهر بود.

گریه ی زیادی، باعث شده بود كه  نفسها كم بیاد و تبدیل به هق هق بشه، تو همین آرامش نسبی بود كه سروصدای یه زن حواس سیامك رو به خودش جلب كرد.

آخه خانم جان از كجا بیارم این همه پول رو، پدر بیچارش كه یه كارگر ساده بیشتر نیست، اونم از صبح تا شب جون میكنه تا بتونه فقط شكم من و پنج تا دیگه رو سیر كنه، بخدا نداریم وگرنه چی واجب تر از پای دخترم!!

سیامك با شنیدن این حرفها جلوتر رفت و از پرستار پرسید: چی شده خانم؟ مشكل این خانم چیه؟

پرستار گفت: پای دخترش شكسته و باید عملش كنن وبعد گچ گرفته بشه ، ولی واسه این كار باید دویست هزار تومن پرداخت كنه،اما میبینید كه ، نداره!!

سیامك گفت: شما كاراشو انجام بدید ، من  همه هزینه هاشو میدم.

زن بیچاره كه این وسط هاج و واج مونده بود گفت: نه آقا ، درسته كه نداریم، ولی گدا نیستیم، نمی تونم قبول كنم و .....

سیامك كه اصرار های زن رو دید گفت: من این پول رو بصورت وام به شما میدم و شما هر ماه 5هزار تومن واریز كنید به حساب كمك به بیماران كلیوی.

و پول رو داد به پرستار و رفت بسمت اتاق عمل

همونطور كه داشت از اون زن دور میشد، شنید كه : خدا خیرت بده، خدااز بزرگی كمت نكنه ، خدا به زندگیت بركت بده، خدا زن و بچه هاتو واست نگه داره، نگه داره، نگه داره، نگه داره..........

چه حرفهای قشنگی ، چقدر تو اون لحظات آرامش می داد به دل پر التهاب سیامك،  انگا راون حرفها آرومش كرده بود و یه نور امید كوچیكی ته دلش روشن كرده بود.

5ساعت استرس، 5ساعت نگرانی،5ساعت دلشوره و التهاب، بالاخره در اتاق عمل باز شد و همه به سمت دكتر هجوم بردن، تنها حرفی كه دكتر زد این بود: فقط اینو بگم كه من توی این عمل كاره ای نبودم، پسرت نیم ساعت مرده بود، هیچ علائم حیاتی نداشت، نمی دونم دعای خیر كی بود كه تونست برش گردونه، آقای محبی برو خدارو شكر كن ، فقط خواست خدا بود!!

و صدای اون زن دوباره تو گوشش پیچید: خدا زن و بچه هاتو واست نگه داره ، نگه داره ..................

یه چند سالی از اون ماجرا میگذره ، الان حاج آقا محبی  علاوه بر اون شركت و غیره، یه چند تایی درمانگاه و مدرسه و مسجد رو هم ادره میكنه!!  خدا خیرت بده!!!!

بله دیگه ، شاكر كردن لازمه زندگیه، اگه خدا بخواد ، حتی یه زندگی ازدست رفته هم ، می تونه دوباره به آدم برگرده، این یه نعمت بزرگه كه هزینش فقط شكرگذاریه!!

من خودم مدتها بود تو این فكر بودم كه چرا مردم ، بعد از هر عطسه میگن: خداراشكر یا الحمدلله؟؟    واسه چی اینو میگن ؟ مگه عطسه كردن چیز خاصی داره؟؟

پی قضیه رو گرفتم و درموردش تحقیق كردم و متوجه شدم كه: عطسه كردن باعث میشه كلی از میكروب ها و ویروس ها از بدن خارج بشه!

ولی مهمتر از اون اینكه، انسان با هر بار عطسه كردن دچار یك سكته قلبی میشه!!

بله چی فكر كردید!!!

ما با هربار عطسه كردن  به اندازه چند هزارم ثانیه دچار ایست قلبی میشیم وبعداز عطسه دوباره قلب ما شروع به زدن میكنه، یعنی درحقیقت دوباره زنده میشیم!!

پس واسه همینه كه میگن، باید بعد از هر بار عطسه كردن خدارو شكر كرد ، شكر كرد بخاطر اینكه به ما دوباره زندگی میبخشه و ما می تونیم به حیات خودمون ادامه بدیم!

باور ندارید؟؟؟  بفرمایید خودتون تحقیق كنید!!

بهر حال خوبه كه همیشه انسان ، سپاس و قدردانی رو نه تنها از خدا ، بلكه از هر كس كه كار یا خدمتی براش انجام میده ، داشته باشه!

دامهای شیــــــــــــــطان

(قسمت چهارم)

             ببخشید كه  یكمی قسمت چهارمشو دیر نوشتم.

روزی حضرت محمد( ص) شیطان را در مسجدالحرام دید، پیش او رفت و به او گفت: ای ملعون چرا ناراحتی؟ شیطان گفت: از دست تو و امت تو ناراحتم حضرت فرمود:چرا از من ناراحتی؟ شیطان گفت: چون من اینهمه تلاش می كنم كه مردم را گمراه كنم ولی تو در قیامت از آنها شفاعت می كنی و تمام زحمات مرا به هدر می دهی، به همین خاطر با تو دشمنم حضرت فرمود : از امتم چرا ناراحتی؟

شیطان گفت: امت تو خصوصیاتی دارند كه امتهای دیگر ندارند.

اول اینكه  وقتی به هم میرسند سلام میكنن كه (سلام) اسم خداست و من از این اسم     می ترسم.

دوم اینكهوقتی همدیگر را میبینند به یكدیگر (دست ) می دهند و تا دستهایشان از هم در نیامده گناهانشان بخشیده می شود.

سوم اینكه وقتی میخواهند غذا بخورند( بسم ا...)می گویند و من دیگر نمی توانم غذا بخورم و گرسنه می مانم.

چهارم اینكه بعد از غذا خوردن (الحمدا...)می گویند.

پنجم اینكه وقتی اسم تو می آید بلند بلند (صلوات ) می فرستند و آنقدر ثواب آن زیاد است كه من فرار میكنم.

ششم اینكه وقتی میخواهند كاری بكنند(ان شاءا...) می گویند و من دیگر نمی توانم در آن كار دخالت كنم و آنها را برهم زنم.

هفتم اینكه صدقه می دهند ،هم گناهانشان آمرزیده می شود و هم هفتاد نوع بلا از خود دور می كنند  و به همین دلیل حضرت نبی اكرم (ص)فرمودند: وقتی ا نسان دستش را در جیبش می كند تا صدقه بدهد ، هفتاد شیطان دست اورا می گیرند تا او را منصرف نمایند.

هشتم آنكه آنان قرآن می خوانند و در خانه ای كه (قرآن)خوانده می شود دیگر جایی برای من نمی ماند چون در آن خانه ملائكه رفت و آمد می كنند.

نهم اینكه مرا زیاد لعنت می كنند و با هر بار(لعنت) یك زخم بر بدنم می افتد و تا زمانی كه آن شخص را به گمراهی نكشم ،آنها خوب نمی شوند.

( یخورده دیگه صبر كنید تموم میشه،فقط یه قسمت دیگه مونده.)

برداشت نویسنده:

اونقدر واضح و روشنه كه من چیزی نمی تونم بگم ، فقط اینو بگم كه،خدا همیشه منتظر یهبهانست.......

(عمــــــــــــاد)

همه چیز مثل هم نیست

چقدر خوبه وقتی آدم واسه روز تعطیلش برنامه ریزی داشته باشه ، یه برنامه خوب و مفرح و دسته جمعی!!

یك روز گرم تابستون به اتفاق خانواده دایی رضا، راه افتادیم بسمت رودخونه، به هوای گذروندن یك روز تعطیل خوب.

چون قرار بود كه نهار رو كنار رودخونه بخوریم ، قبل از حركت همه چیز رو چك كردم كه مبادا چیزی رو فراموش كنیم ، آخه قرار بود نهار كباب مرغ بزنیم!

از دور رودخونه مثل یه راه پر پیچ و خم بود، كه فرش شده بود از ستاره های درخشان و تا انتها ادامه داشت.

پیدا كردن یه جای خوب و عالی در تخصص دایی رضا بود ، كه میگفت تمام اونجارو مثل كف دستش میشناسه!

بعد از بررسی های كارشناسانه دایی و گذشتن از یه مسیر صعب العبور و چند بار پیاده شدن و هول دادن ماشین، كه تو شنهای كنار رودخونه گیر كرده بود، بالاخره به مكان نچندان خوب دایی رضا رسیدیم ، زیر انداز قرمز پهن شد و چادر نارنجی برپا.

نگاهم كه به رودخونه افتاد انگار داشت باهام حرف میزد و میگفت : بدو بیا بپر تو آب شنا كن ، تو این هوای گرم میچسبه!!

سفارشات ایمنی دایی رضا واسه ی  شنا كردن توی رودخونه ،همراه بود با یه پس گردنی كه : دایی جان! تا جایی دور بشید كه پاهاتون به كف رودخونه میرسه، هیچ وقت از تیوپ همراهتون جدا نشید، برخلاف جهت جریا ن آب شنا نكنید و به آهستگی به سمت كناره شنا كنید و....

تو همین اوضاع و احوال بود كه یك گروه خانواده، كنار چادر ما فرود اومدن، بنظر میرسید بعضی هاشون مال اینطرفا نبودن، هنوز كامل ننشسته بودن كه،  دو سه تا از پسراشون پریدن توی آب.

یكی از همراهاشون كه بنظر میرسید مرد با تجربه ای باشه  داد زد: كامران ، سیاوش ، فرید حواستون باشه زیاداز ساحل دور نشید، جلوتر رودخونه عمیق میشه ها !!

كامران گفت: نترس عمو حسین، ما خودمون سالهاست استخر میریم ، شنا بلدیم.

ولی آب استخر كجا و جریان رودخونه كجا!!!!

چند دقیقه ای نگذشته بود كه وسوسه ی شیطان كار دست آقا كامران داد و پاشو گذاشت جایی كه نباید میگذاشت و وارد جریان تند رودخونه شد، البته این عمل همراه با مسخره كردن دیگران و متهم كردن اونا به ترسو بودن بود.

جریا ن رودخونه هم بدون اینكه از كامران خان كسب اجازه كنه، اونو سوار بر خودش كرد و برد!!

مرگ جلو چشمان كامران ظاهر شد و تمام زندگیش اومد جلوی چشمش، بعد از چند بار آب خوردن  داد زد: كمك، كمك، آب داره منو میبره!! و شروع كرد به شنا كردن بر خلاف جهت رودخونه!

سیاوش و فرید از ترس شوكه شده بودن وفقط كامران رو كه داشت از اونها دورتر و دورتر میشد نگاه میكردن

كامران داد زد: سیاوش داداش كمكم كن....

سیاوش هم غیرتی شد و بطرف كامران شنا كرد

من كمی خیالم راحت شد چون با خودم  گفتم :حتما سیاوش شناگر خوبیه و كامران رو نجات میده

ولی ای دل غافل!! هنر شنای استخر، بكار سیاوش نیومد و سیاوش رو هم آب برد!

حالا مشكل دوتا شده بود

از اونطرف كنار ساحل غوغایی برپا شده بودو هر كس هرچی توان داشت تو گلوش انداخته بود و جیغ میزد، خانواده ما هم جوگیر شده بودن و تو رسم همسایه گری با اونا میدویدن و جیغ میزدن، مونده بودم بخندم یا بترسم.

من فكر كنم خانواده كامران و سیاوش خان همینطور كه داشتن میدویدن، تو فكر گرفتن مسجد و خرید خرماو دعوت فامیل بودن

ولی خداراشكر، چراكه ازخواست خدا، یه قایق ماهی گیری كه همون نزدیكی ها بود ، متوجه ماجرا شد و سریع خودشو به كامران و سیاوش رسوند و اونارو نجات داد

تا حالا نجات كسی رو از مرگ، به چشمم ندیده بودم ، خیلی لذتبخش بود.

همه قلبشون تو دستشون، دویدن به سمت قایق كه ببینن اونا زندن یا مرده؟!!

كه یهو قایقران داد زد:  فقط پدر یا مادرش با دوتا شورت بیاد جلو!!!!!!!!

بله ، جریان تند آب كار خودشو كرده بود !

و صدای عمو حسین تو فضا پیچیده بود كه: عجب غلطی كردم آوردمتون اینجا ، من كه گفتم شنای رودخونه با استخر فرق میكنه.....

همه از اینكه اون دوتا جوون نجات پیدا كرده بودن خوشحال بودیم و با اشتها برگشتیم كه كبابهارو درست كنیم

ولی با تعجب دیدیم كه خبری از مرغها نیست، هر چی گشتیم كمتر پیدا كردیم!

فقط دیدم كه دورتر از چادر، چندتا سگ دارن دمشون رو تكون میدن و با زبونشون دور دهنشون رو پاك میكنن!

عجب روزی بود!!   ( عمـــــــــــــاد)