ای وای مادرم سرودۀ استاد شهریار

شبی تاریک در دشت تنها سفیر گلوله در جاده تنها نفیر باد در دور دست نور

ستاره ها به خاموشی می گراید

شبی تاریک می دانم بیداری و در بستر جوانیت پنهان اشکهایت را پاک می کنی

چقدر عمق چشمانه شیرینت را دوست دارم چقدر دوست دارم و می خواهم

چشمانت را

شب تیره ما را از هم جدا می کند و میان ما دشتی تاریک و هلناک دامن گستراند

تو را باور می کنم و همین باور در بارانی از گلوله ها جانم را نجات بخشیده است

در این نبرد مرگبار خوش حال و آرام چون می دانم هر چه که مرا پیش آید تو با

عشق اسقبالم خواهی کرد

از مرگ نمی حراسم بارها بس بسیار با او روبه رو شدم و اکنون، و اکنون نیز

گویی برابرم می رکسد

و می رکسد تو در انتظارم هستی همسرم در بستر جوانیت بیدار

برای همین می دانم که هیچ اتفاقی برایم نخواهد افتاد