شاگردی از استادش پرسید:" عشق چست؟"

استاد در جواب گفت:"به گندم زار برو و پر خوشه ترین

شاخه را بیاور. اما در هنگام عبور از گندم زار، به یاد داشته

باش که نمی توانی به عقب برگردی تا خوشه ای بچینی!

شاگرد به گندم زار رفت و پس از مدتی طولانی برگشت.

استاد پرسید: "چه آوردی؟"

 و شاگرد با حسرت جواب داد:

"هیچ! هر چه جلو میرفتم، خوشه های پر پشت تر میدیدم و به

امید پیدا کردن پرپشت ترین، تا انتهای گندم زار رفتم ."

استاد گفت: "عشق یعنی همین!"

شاگرد پرسید: "پس ازدواج چیست؟"

استاد به سخن آمد که:" به جنگل برو و بلندترین درخت را بیاور.

اما به یاد داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی!" 

شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت. استاد

پرسید  که شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:

"به جنگل رفتم و اولین درخت بلندی را که دیدم، انتخاب کردم.

ترسیدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."

استاد باز گفت: "ازدواج هم یعنی همین!!"

زیاد وقت ندارم که تمام بحث های کلوب رو بخونم. ولی بعضی از بحث های کلوپ رو می خونم، برای خودم متاسف میشم. خیلی از ماها دنبال آزادی، دموکراسی، جامعه مدنی و یک فضای باز سیاسی و ... هستیم. اعتقاد داریم این مملکت با وضع فعلی ما همخوانی نداره و ظرفیت پروش استعداد ها وباروری اونها نداره. خلاصه هزاران بار سر منبر می بریم از هزار تا چیز سلمبه قلمبه حرف می زنیم.

از جنایت امریکا، خیانت شریعتی، افکار اسلامی و عالیه شریعتی ، حکومت آخوندی، وضعیت نابسامان فرهنگی اجتماع و اگزیستانسیالیسم و...

البته منظور من مخالفت با انتقاد نیست. چگونه انتقاد کردن و با چه پشتوانه فکری انتقاد کردن مساله من است.

کلوپ آینه عقاید ماست. در مطالعه بحث و کامنتهای مربوط میشه این واقعیت رو لمس کرد که اکثر پاسخ ها از روی شتاب و احساساته.  بعضی از پاسخ ها در حالی داده می شود که آن فرد فقط بحث اصلی را مطالعه کرده و بقیه پاسخ ها رو نگاه نکرده. از لقمان حکیم پرسیدند ادب از که آموختی ....

من امیدوارم بتونم یاد بگیرم در مورد افکار و عقاید دیگران تفکر کنم و درست به آنها بیاندیشم و اگر مخالف بودم مخالفتمو با متانت مطرح کنم و مخالفتم به نرمی پاسخ داده بشه و من هم روی آن پاسخ معقولانه و منصفانه فکر کنم.

به نظر من کلوپ آینه ,عقاید ماست.

در افسانه ها آمده است که ((ققنس)) مرغی است خوشرنگ و خوش آواز که منقار او سیصد و شصت سوراخ دارد و بر کوه بلندی در مقابل باد نشیند و صداهای عجیب از منقار او بر آید. گفته اند که هزار سال عمر کند و چون سال هزارم به سر آید عمرش به آخر رسد، آنگاه هیزم فراوانی گرد آورد و بر بالای آن نشیمن گیرد و سرودن آغاز کند و مست گردد و بال بر هم زند، بدانگونه که آتشی از بال او بجهد و در هیزم افتد و اودر آتش خود بسوزد، و از خاکسترش تخمی حادث گردد و از آن ققنسی دیگر پدید آید. گفته اند که او را جفت نیست و موسیقی را از آواز او دریافته اند.

بین افسانه ققنس و سرگذشت ایران تشابهی می توان دید. ایران نیز چون آن مرغ شگفت بی همتا بارها در آتش خود سوخته است و باز از خاکستر خویش زائیده شده. در این چند سال، من همواره من این احساس را داشته ام که ایران بار دیگر یکی از آن دورانهای (( زایندگی در مرگ)) را می گذارند و در میان درد می شکفد.

در زندگی ملت نیز دورانهای سترون و دورانهای زاینده است،  تفاوت و تسلسل این دورانها بوده است که تمدن را به پایه کنونی رسانیده.

در روزگاری که گوئی ایران در ابری از فراموشی پیچیده شده است. اگر کاری از دست ما بر نیاید، لااقل خوب است که بکوشیم تا فکر او و غم او را در دل خود نگاه داریم و اعتقاد به زایندگی دوران را در سینه نپژمرانیم. ما از این حیث چون بیماران تریاک خورده ای هستیم که به هر افسونی است که باید بیدار نگاهشان داشت؛ زیرا اگر چشم بر هم نهند، بیم آن است که دیگر آن را نگشایند.