دل ز دستم رفت و جان هم، بی دل و جان چون کنم

سِر عشقم آشکارا گشت ، پنهان چون کنم

هرکسم گوید که درمانی کن آخر درد را

چون به دردم دایما مشغول ، درمان چون کنم

چون خروشم بشنود هر بی خبر گوید خموش

می‌تپد دل در برم ، می‌سوزدم جان چون کنم

عالمی در دست من، من همچو مویی در برش

قطره‌ای خون است دل، در زیر طوفان چون کنم

در تموزم مانده جان خسته و تن تب زده

وآنگهم گویند براین ره به پایان چون کنم

چون ندارم یک نفس اهلیت صف النعال

پیشگه چون جویم و آهنگ پیشان چون کنم

در بن هر موی صد بت بیش می‌بینم عیان

در میان این همه بت ، عزم ایمان چون کنم

نه ز ایمانم نشانی نه ز کفرم رونقی

در میان این و آن درمانده حیران چون کنم

چون نیامد از وجودم هیچ جمعیت پدید

بیش ازین "عطار" را از خود پریشان چون کنم...

هرکس به تماشایی رفتند به صحرایی
ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی

یا چشم نمی‌بیند یا راه نمی‌دارد
هر کو به وجود خود دارد ز تو پروایی

زیبا ننماید سرو، اندر نظر عقلش
آن کش نظری باشد بر قامت زیبایی

دیوانه عشقت را جایی نظر افتادست
کانجا نتواند رفت اندیشه دانایی

گویند رفیقانم در عشق چه سر داری؟
گویم که سری دارم، درباخته در پایی

امید تو بیرون برد از دل همه امیدی
سودای تو خالی کرد از سر همه سودایی

زنهار نمی‌خواهم کز کشتن امانم ده
تا سیرترت بینم یک لحظه مدارایی

من دست نخواهم برد الا به سر زلفت
گر دسترسی باشد یک روز به یغمایی

گویند تمنایی از دوست بکن سعدی
جز دوست نخواهم کرد، از دوست تمنایی

زین تنگنای خلوتم خاطر به صحرا می‌کشد
کز بوستان، باد سحر خوش می‌دهد پیغام را

غافل مباش گر عاقلی، دریاب اگر صاحبدلی
باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را...

سبک بالان خرامیدند و رفتند ... مرا بیچاره نامیدند و رفتند

سواران لحظه‌ای تمکین نکردند ... ترحم بر من مسکین نکردند

سواران از سر نعشم گذشتند ... فغان‌ها کردم، اما برنگشتند

اسیر و زخمی و بی دست و پا من ... رفیقان، این چه سودا بود با من؟

رفیقان، رسم هم دردی کجا رفت؟ ... جوان مردان، جوانمردی کجا رفت؟

مرا این پشت، مگذارید بی تاب ... گناهم چیست، پایم بود درخاک

اگر دیر آمدم مجروح بودم ... اسیر قبض و بست روح بودم

در باغ شهادت را نبندید ... به ما بیچارگان زان سو نخندید

رفیقانم دعا کردند و رفتند ... مرا زخمی رها کردند و رفتند

رها کردند در زندان بمانم ... دعا کردند سرگردان بمانم

شهادت نردبان آسمان بود ... شهادت آسمان را نردبان بود

چرا برداشتند این نردبان را؟ ... چرا بستند راه آسمان را؟

مرا پایی به دست نردبان بود ... مرا دستی به بام آسمان بود

شهید! تو بالا رفته‌ای من در زمینم ... برادر، روسیاهم، شرمگینم


مرا اسب سپیدی بود روزی...  شهادت را امیدی بود روزی

در این اطراف، دوش ای دل تو بودی! ... نگهبان دیشب،ای غافل تو بودی!

بگو اسب سپیدم را که دزدید ... امیدم را، امیدم را که دزدید

مرا اسب چموشی بود روزی ... شهادت می فروشی بود روزی

شبی چون باد بر یالش خزیدم ... به سوی خانه‌ی ساقی دویدم

چهل شب راه را بی وقفه راندم ... چهل تفسیر ساقی نامه خواندم

ببین ای دل، چقدر این قصر زیباست ... گمانم خانه‌ی ساقی همین جاست

دلم تا دست بر دامان در زد ... دو دستی سنگ شیون را به سر زد

امیدم مشت نومیدی به در کوفت ... نگاهم قفل در، میخ قدر کوفت

چه درد است این که در فصل اقاقی ... به روی عاشقان در بسته ساقی

بر این در‌ ، وای من ، قفلی لجوج است ... بجوش ای اشک هنگام خروج است

در میخانه را گیرم که بستند ... کلیدش را چرا یا رب شکستند؟!


من آخر طاقت ماندن ندارم ... خدایا تاب جان کندن ندارم

دلم تا چند یا رب خسته باشد؟ ... در لطف تو تا کی بسته باشد؟

بیا باز امشب ای دل در بکوبیم ... بیا این بار محکم تر بکوبیم

مکوب ای دل به تلخی دست بر دست ... در این قصر بلور آخر کسی هست

بکوب ای دل که این جا قصر نور است ... بکوب ای دل مرا شرم حضور است

بکوب ای دل که غفار است یارم ... من از کوبیدن در شرم دارم


بکوب ای دل که جای شک و ظن نیست ... مرا هر چند روی در زدن نیست

کریمان گر چه ستار العیوب اند ... گدایانی که محبوب اند خوب اند

بکوب ای دل،‌ مشو نومید از این در ... بکوب ای دل هزاران بار دیگر


دلا! پیش آی تا داغت بگویم ... به گوشت، قصه ای شیرین بگویم

برون آیی اگر از حفره‌ی ناز ... به رویت می گشایم سفره‌ی راز

نمی دانم بگویم یا نگویم ... دلا! بگذار، تا حالا نگویم

ببخش ای خوب امشب، ناتوانم ... خطا در رفته از دست زبانم

لطیفا رحمت آور، من ضعیفم  ...قوی تر ازمن است، امشب حریفم

شبی ترک محبت گفته بودم ... میان دره‌ی شب خفته بودم

نی ام از ناله‌ی شیرین تهی بود ... سرم بر خاک طاقت سر نمیسود

زبانم حرف با حرفی نمی زد ... سکوتم ظرف بر ظرفی نمی زد

نگاهم خال، در جایی نمی کوفت ... به چشمم اشک غم، تایی نمی کوفت

دلم در سینه قفلی بود، محکم ... کلیدش بود، در دریاچه‌ی غم

امیدم، گرد امیدی نمی گشت ... شبم دنبال خورشیدی نمی گشت

حبیبم قاصدی از پی فرستاد ... پیامی با بلوری می فرستاد

که می دانم تو را شرم حضور است ... مشو نومید، این جا قصرنور است

الا! ای عاشق اندوهگینم ... نمی خواهم تو را غمگین ببینم

اگر آه تو از جنس نیاز است ... در باغ شهادت باز، باز است


نمی دانم که در سر،این چه سودا است! ... همین اندازه می دانم که زیبا است

خداوندا چه درد است این ، چه درد است ... که فولاد دلم را آب کرده است

مرا ای دوست، شرم بندگی کشت  ...چه لطف است این، مرا شرمندگی کشت

.................................................................

................................................

............................

...............

.......

...

.

   (سبکبالان - اسب سفید - صادق آهنگران)  : Download Link

http://uploading.com/files/451md44c/Sabokbalan%2528Asbe%2BSepid%2529.wma

بی اخـتـیـــار آب روان می كنـد ز چـشـم

چــون آفـتـــاب دیــدن ، رخـســـار زرد من

یك نقطه است اشك در مجموعه‌ی غمم

یـك مـصــرع اسـت آه ز دیـــوان دود مـن

قسمـت چـو ابـر گـرد جهـان می دواندم

تـا  از  كـدام  بــحـــر  بــود  آبـخــورد  مـن

هـرچـنـد پـایه‌ی تو بـلـنـد اوفـتــاده است

غـافل مـشـو ز نــالـه‌ی گـردون نـورد من

صائب ز می مرا نـتـوان لاله رنگ ساخت

چون شعله رنگ بست بود روی زرد من...

ای ماه من ای میر من

ای کعبه و ای پـیــر من

منظورم از مستی تویی

ای عشق عالم گیر من

از مستی ام منظور تو

خم خانه تو انگور تو

جانا سراپا نور تو

از می تویی تفسیر من

آزاده‌ی دل بسته ام

دل بسته‌ی وارسته ام

صد پاره‌ی نگسسته ام

ای عشق تو زنجیر من

بی می کجا میخواره ام

بی لطف تو بیچاره ام

غمدیده‌ی غمباره ام

ای وای از این تقدیر من

از عشق زیباتر تویی

از اشک والاتر تویی

از گریه بالاتر تویی

در این شب دلگیر من

ای ماه من ای میر من

ای کعبه و ای پـیــر من

بگذر ، بگذر که خواهم بگذری

باز از سر تـقصیـــر من

«برای شادی روحش صلوات...!»

رسول اکرم (ص) :

«انه لمکتوب عن یمین العرش ان الحسین مصباح هاد و سفینة نجاة »

همانا بر گوشه راست عرش نوشته شده که: حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است .

قـدر وقـت ار نـشنـاسد دل و کاری نـکنـد          بس خجالت که از این حاصل اوقات بریم

فتنه می‌بارد از این سقف مقرنس برخیـز          تـا بـه مـیـخـانه پـنـاه از هـمـه آفات بـریم

در بـیــابــان فـنــا گـم شدن آخــر تــا کـی          ره بـپـرسـیـم مـگـر پـی بـه مهـمـات بریم

حـافـظ آب رخ خـود بـر در هر سفله مریـز          حـاجت آن بـه که بر قاضی حـاجـات بریم

**************************************************

بــــــار دگـــــر آن دلــبـــــر عـیــــــار مــرا یــــافــت

سـرمــست هـمـی‌گـشت بـه بـــازار مـــرا یــافـت

پــنــهـــان شـدم از نـرگــس مـخــمـــور مــرا دیــد

بـگــریــخـــتــم از خــــانــه خـمـــــار مـــرا یـــافـت

بـگــریـخـتــنـم چـیـسـت کـز او جـــان نـبــرد کـس

پـنـهـان شـدنـم چـیــست چـو صـدبـار مـرا یــافـت

گـفــتــم که در انـبـــوهــی شـهـــرم کـی بـیـــابـد

آن کــس کـه در انـبـــوهــی اســـرار مـــرا یــافـت

ای مــژده کـــه  آن غـمـزه غـمــاز  مـــرا جــســت

وی بــخــت کــه  آن  طـــره طـــرار   مـــرا  یــافـت

دســـتــار ربــود از ســر مسـتـــان بــه گــروگـــان

دســـتــار بـــرو گــوشــه دســتـــار مــــرا یــافــت

مـن از کــف پـــا خـــــار هــمــی ‌کــردم بــیــــرون

آن ســرو دو صــد گـلـشـن و گـلــزار مــرا یــافــت

از گـلـشـن خــود بــر سـر مـن یــار گـل افـشــانـد

وان بــلــبـــــل وان نــــادره تــکــرار مــــرا یــافــت

مـن گــم شــدم از خــرمـــن آن مــاه چـو کــیــلــه

امـــروز مــــه انـــدر بــن ِ انـــبـــــار مـــرا یـــافــت

از خـون ِ مــن آثــــــار بــه هــر  راه چـکــیـــدسـت

انــدر  پـــی  مـن  بــود  بـــه  آثــــار  مــرا یـــافــت

چــون آهــو از آن شـیـــر رمــیــدم بــه بــیـــابـــان

آن شـیــــر گــه صـیـــد بـه کــهســـار مـرا یــافـت

آن کـس کــه بـــه گــردون رود  و  گــیــــرد آهــــو

بــا صـبـــر و تــأنــی و بــه هـنــجـــار مـــرا یــافت

در کـــام مـن ایـن شـسـت و مـن انـدر تـک دریـــا

صــــایـد بـــه ســررشـتـــه جــرار مــــرا یــــافــت

جــــامـی کــه بـــرد از دلـــم آزار  ، بــــه مــن داد

آن لحـظـه کـه آن یــــــــار کــم آزار مـــرا یــــافـت

ایـن جــان گـران جـــان سبـــکی یـافت و بــپــریـد

کــان رطـل گـــران سـنـگ سبـکســـار مـرا یـافت

امروز نه هوش است و نه گوش است و نه گفتـار

کـان اصـل هــر انـدیــشـه و گـفـتــــار مــرا یــافت

«مولانا»

ای تمام فکر من در روز و شب                                   ای همه هزیان من در سوز تب

ای نهان در پیکرم چون جان شده                           همچو بوی گل به گل پنهان شده

آه ای بالاترین سوگند من!                                             ای نهان در گریه و لبخند من!

ای به رگهایم چنان خون گمشده!                                   در میان دیده ام مردم شده!

ای شکوه آسمان در چشم تو                                     ای فدای ناز و قهر و خشم تو

ای بهشت دلکش موعود من                                            خون گرم زندگی در پود من

ای تمنای دل تنهای من                                               ای چراغ روشن شب های من

جز تو کی دارم به جز تو آرزو ؟                                        ای به گوشم گوشواره آرزو

گر که یاران غافلند از یاد من                                              از دل دیوانه ی نا شاد من

عشق تو چون در دلم باشد چه غم ؟                                 چونکه تا روز قیامت با توام

خلق می گویند گر او یار توست !                     مایه ی غم از چه در اشعار توست ؟!؟

گر دل او با دل تنگت یکیست !                          مایه های حسرتت از سر چیست ؟!؟

آه من دیوانه ام دیوانه ام                                              جز تو از خلق جهان بیگانه ام

دوستت دارم تو می خواهی مرا...

بـاز می ترسم نمی دانم چرا؟؟؟؟!

وای اگر روزی فراموشم کنی                                    با غم هجران هم آغوشم کنی

وای اگر نامم بمیرد بر لبت                                                یا فرو بنشیند این سوز تبت

آه می ترسم شبی طوفان شود                                     ساحل امید من ویران شود

گر ز دریا قطره ای هم کم شود                             مرغ طوفان سینه اش پر غم شود

ای دلت دریای پاک و روشنم                                          مرغ بوتیمار این دریا منم......

«!»

« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ »

رِجَالٌ لَّا تُلْهِیهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَیْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِیتَاء الزَّكَاةِ یَخَافُونَ یَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِیهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ ﴿37﴾

لِیَجْزِیَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا وَیَزِیدَهُم مِّن فَضْلِهِ وَاللَّهُ یَرْزُقُ مَن یَشَاء بِغَیْرِ حِسَابٍ ﴿38﴾وَالَّذِینَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِیعَةٍ یَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ یَجِدْهُ شَیْئًا وَوَجَدَ اللَّهَ عِندَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَاللَّهُ سَرِیعُ الْحِسَابِ ﴿39﴾أَوْ كَظُلُمَاتٍ فِی بَحْرٍ لُّجِّیٍّ یَغْشَاهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَا أَخْرَجَ یَدَهُ لَمْ یَكَدْ یَرَاهَا وَمَن لَّمْ یَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِن نُّورٍ ﴿40﴾أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُسَبِّحُ لَهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالطَّیْرُ صَافَّاتٍ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُ وَتَسْبِیحَهُ وَاللَّهُ عَلِیمٌ بِمَا یَفْعَلُونَ ﴿41﴾وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِیرُ ﴿42﴾أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ یُزْجِی سَحَابًا ثُمَّ یُؤَلِّفُ بَیْنَهُ ثُمَّ یَجْعَلُهُ رُكَامًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاء مِن جِبَالٍ فِیهَا مِن بَرَدٍ فَیُصِیبُ بِهِ مَن یَشَاء وَیَصْرِفُهُ عَن مَّن یَشَاء یَكَادُ سَنَا بَرْقِهِ یَذْهَبُ بِالْأَبْصَارِ ﴿43﴾یُقَلِّبُ اللَّهُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ إِنَّ فِی ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِّأُوْلِی الْأَبْصَارِ ﴿44﴾وَاللَّهُ خَلَقَ كُلَّ دَابَّةٍ مِن مَّاء فَمِنْهُم مَّن یَمْشِی عَلَى بَطْنِهِ وَمِنْهُم مَّن یَمْشِی عَلَى رِجْلَیْنِ وَمِنْهُم مَّن یَمْشِی عَلَى أَرْبَعٍ یَخْلُقُ اللَّهُ مَا یَشَاء إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ﴿45﴾

لَقَدْ أَنزَلْنَا آیَاتٍ مُّبَیِّنَاتٍ وَاللَّهُ یَهْدِی مَن یَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِیمٍ ﴿46﴾

پاكمردانى كه نه تجارت و نه داد و ستدى آنان را از یاد خدا و برپا داشتن نماز و دادن زكات به خود مشغول نمى‏دارد و از روزى كه دلها و دیده‏ها در آن روز حیران ومضطرب است ترسان و ‏هراسانند(37)

تا خدا بهتر از آنچه انجام مى‏دادند به ایشان جزا دهد و از فضل خود بر آنان بیفزاید و خدا[ست كه] هر كه را بخواهد بى‏حساب روزى مى‏دهد (38)و كسانى كه كفر ورزیدند كارهایشان چون سرابى در زمینى هموار است كه تشنه آن را آبى مى‏پندارد تا چون بدان رسد آن را چیزى نیابد و خدا را نزد خویش یابد و حسابش را تمام به او دهد و خدا زودشمار است (39)یا [كارهایشان] مانند تاریكیهایى است كه در دریایى ژرف است كه موجى آن را مى‏پوشاند [و] روى آن موجى [دیگر] است [و] بالاى آن ابرى است تاریكیهایى است كه بعضى بر روى بعضى قرار گرفته است هر گاه [غرقه] دستش را بیرون آورد به زحمت آن را مى‏بیند و خدا به هر كس نورى نداده باشد او را هیچ نورى نخواهد بود (40) آیا ندانسته‏اى كه هر كه [و هر چه] در آسمانها و زمین است براى خدا تسبیح مى‏گویند و پرندگان [نیز] در حالى كه در آسمان پر گشوده‏اند [تسبیح او مى‏گویند] همه ستایش و نیایش خود را مى‏دانند و خدا به آنچه مى‏كنند داناست (41) و فرمانروایى آسمانها و زمین از آن خداست و بازگشت [همه] به سوى خداست (42) آیا ندانسته‏اى كه خدا[ست كه] ابر را به آرامى مى‏راند سپس میان [اجزاء] آن پیوند مى‏دهد آنگاه آن را متراكم مى‏سازد پس دانه‏هاى باران را مى‏بینى كه از خلال آن بیرون مى‏آید و [خداست كه] از آسمان از كوههایى [از ابر یخ‏زده] كه در آنجاست تگرگى فرو مى‏ریزد و هر كه را بخواهد بدان گزند مى‏رساند و آن را از هر كه بخواهد باز مى‏دارد نزدیك است روشنى برقش چشمها را بب ر د (43) خداست كه شب و روز را با هم جابجا مى‏كند قطعا در این [تبدیل] براى دیده‏وران [درس] عبرتى است (44) و خداست كه هر جنبنده‏اى را [ابتدا] از آبى آفرید پس پاره‏اى از آنها بر روى شكم راه مى‏روند و پاره‏اى از آنها بر روى دو پا و بعضى از آنها بر روى چهار [پا] راه مى‏روند خدا هر چه بخواهد مى‏آفریند در حقیقت‏خدا بر هر چیزى تواناست (45)

 همانا ما آیات و ادله بسیار روشن فرستادیم و خدا هر كه را خواهد به راه راست هدایت مى‏كند (46)

(سوره نور )

سحر ِ :

(23رمضان 1430 ، 22شهریور 1388)

تــیـــز دَوم تــیــــز دَوم تـا بـه ســواران بــرســم

نـیـست شوم نـیـست شوم تـا بـر ِجـانـان برسم

خوش شده‌ام خوش شده ام پاره آتـش شده ام

خــانـه بـســوزم بــروم تــا بــه بـیــابـــان بـرسم

خـــاك شوم خـــاك شوم تـا زتـو سـرسبـز شوم

آب شـوم سـجـده كـنـان تـا بـه گـلسـتـان برسم

چــونــك  فتـادم  ز فـلـك  ذره  صـفـت  لـــرزانــم

ایـمن و بی لـرز شــوم چونـك بـه پـایــان بـرسم

چــرخ بـود جــای شـرف خـــاك بـود جــای تـلـف

بـاز رهـم زیـن دو خـطـر چـون بر ِسلطـان برسم

عـالم ایـن خـاك و هـوا گـوهـر ِكـفـر است و فـنـا

در دلِ كـفـر آمـده‌ام تــا كـه بـه ایـمــان بــرســم

آن شـه مـوزون جـهــان عـاشـق ِمـوزون طـلـبـد

شـد رخ مـن سـكه زر تــا كـه بـه مـیــزان برسم

رحـمـت حـق آب بـود جـز كـه بـه پـسـتـی نـرود

خـاكـی و مـرحـوم شـوم تــا بـر رحـمـان بـرسم

هـیـچ طـبـیـبـی نـدهـد بـی مـرضـی حـب و دوا

مـن همـگی درد شوم تـا كه به درمـان برسم...

«مولانا»

شبِ :

( 21رمضان 1430 ، 20شهریور 1388 )

شنـیــدم كاشتــری گـم شـد ز كـردی در بـیــابـانـی

بـسـی اشتــر بـجـست از هـر سـوی كردِ بـیـابـانـی

چـو اشتــر را نـدیــد از غـم بـخــفــت انــدر كـنـــار ره

دلـش از حـسـرتِ اشـتـــر مـیــان صـد پــریــشــانـی

در آخر چون درآمد شب بـجست از خواب و دل پرغم

بــرآمـد گـویِ مـَـه تــابــان ز روی چــرخ ِ چــوگـــانــی

بــه نـــور مـَـه بــدیــد اشـتـــر مـیــــان راه اسـتـــاده

ز شـادی آمــدش گـریــه بــسـانِ ابــر نـیـــســـانــی

رخ انـدر مـاه روشن كرد و گـفـتـا چونْ دهـم شرحـت

كـه هـم خـوبـی و نـیـكـویـی و هم زیـبــا و تـابــانـی

خـداونـــدا در ایــن مـنـــزل بــر افـروز از كــرم نـــوری

كـه تــا گـم كـرده خــود را بـیــابـد عـقـل انـســانــی

شب قـدر است در جـانبْ چـرا قـدرش نمی دانی!؟!

تــو را مـی شُـورد او هـر دمْ چــرا او را نـشــورانـی!؟

تـو را دیـوانـه كـرده‌ست او قـرار ِجــانـت بـرده‌ست او

غم ِجـانِ تو خورده‌ست او چرا در جـانـش نـنـشـانی!؟

چو او آب است و تـو جـویی چرا خود را نمی‌جـویی!؟

چو او مشك است و تو بویی چرا خود را نیفشانی...!؟!

«مولانا»