من رانده ملکوتم و خاک است محبسم

  پرواز آرزویم است و ولی روح در قفسم

"ای درد اگر تو نماینده خدایی كه برای آزمایش من قدم به زمین گذاشته ای تو را میپرستم ، تو را در آغوش میكشم  و هیچگاه شكوه نمیكنم.

بگذار بندبندم از هم بگسلد، هستی ام در آتش درد بسوزد و خاكسترم به باد سپرده شود. باز هم صبر میكنم و خدای بزرگ را عاشقانه میپرستم.

خدایا كودك كه بودم از بلندی آسمان و ستارگان درخشنده اش لذت میبردم، اما امروز از آسمان لذت میبرم چون بدون آن خفه میشوم. زیرا اگر وسعت و عظمت آن از شدت درد روحی ام نكاهد دیگر خفه میشوم"

شهید چمران

از ثری تا ثریا

از خاک تا افلاک

از فرش تا عرش

از ملک تا ملکوت

میروم- من مسافر بی نهایتم