کاش  هستی  را به  ما هرگز  نمی دادی
یا  چو  دادی  ‚ هستی  ما هستی  ما بود
می چشیدیم این  شراب   ارغوانی را
نیستی  ‚ آن گه ‚  خمار  مستی  ما  بود

سال ها  ما  آدمک ها   بندگان  تو 
با هزاران   نغمهء  ساز  تو   رقصیدیم
عاقبت  هم  ز  آتش  خشم  تو می سوزیم
معنی  عدل   تو را  هم  خوب فهمیدیم

تا  تو را  ما  تیره   روزان  دادگر  خوانیم
چهر   خود را   در  حریر   مهر  پوشاندی
 از بهشتی   ساختی  افسانه ای  مرموز
نسیه دادی، نقد  عمر  از  خلق  بستاندی
هر چه داریم از تو داریم،   ای که  خود  گفتی:
« مهر  من  دریا  و  خشمم  همچو  طوفانست
 هر که  را  من   خواهم   او   را تیره دل سازم
 هر  که را من  برگزینم، پاک دامانست .»

هر چه زیبا  بود بی رحمانه   بخشیدیش
شعر شد، فریاد  شد،  عشق  و  جوانی شد
عطر  گل ها   شد  به روی  دشت ها  پاشید
رنگ دنیا   شد  فریب زندگانی  شد