فراخوان چهارمین جلسه انجمن باران

امروز از او روزهای سگیه که اصلا حوصله کسی ر و ندارم. از صبح که بلند شدم یک بوی گندی دماغم رو پر کرده ، احساس میکنم بدبوترین جورابها و فاضلابهای دنیا دارند این بو رو تولید میکنند و من به ناچار در حال استنشاق اون هستم  ، حالت تهوع دارم و چنان سردردی دارم که با پلک زدن هم سرم درد میگیره(8 صبح)

سرم شلوغه و کلافه شدم باید گزارش آماده بشه ،پیمانکار تماس میگیره و اطلاعات و شناسنامه قطعات رو میخواد، کارهای مربوط به ایزو، کارهای مربوط به خرید ربات تست و....یاد بابا میفتم زنگ میزنم خونه مامان جواب میده، بابا بهتره ، باید فردا بره آنژیو برای قلبش ، یاد هفته پیش میفتم و روزهای بدی که سپری شدند ،  فکر تکرار اون روزها دیوونم میکنه ، بابا با رنگ پریده روی تخت بیمارستان ،لبخند سرد بابا وقتی منو دید، لباس سبزهایی که دور بابا رو گرفته بودند، صدای نگهبان که به زور داشت منو بیرون میکرد ، سستی پاهام ، داغی صورتم ، پرخاش به خدا که اگه بلایی سر بابا بیاد من میدونم و اون، تصمیم گرفته بودم با خدا تلافی کنم ، فکر یک چیزی  یا حرفی بودم که خدا رو سر غیرت بیارم  ، اشک مامان ، دلداری فامیل ، مردی که روی تخت کناری بابا مرد.! به همین راحتی، ومن که خسته تر از همیشه بودم(11 صبح)

سر ناهار تهوع داشتم عین زنهای باردار که از بو بدشون میاد ، احساس خفگی ، کاش کسی اون دور وبر  نبود ، سریع اومدم بالا و رفتم دستشویی آب زرد بالا آوردم رودهام پیچ خوردند درد بدی داشتم ، سرم داره میسوزه و این از همه بدتره ، آب زدم به صورتم نشستم پشت میز هنوز بچه ها از ناها ر نیومدند دوباره زنگ زدم خونه بابا خوابیده بود و مامان تازه نمازش رو خونده بود دلم براشون میسوزه ! (14 بعدالظهر)

 تقریبا از صبح همه رو پیچوندم از رئیس وپیمانکار گرفته تا همکارها ونزدیک ترین دوستها .

ایکاش میشد یک دوش آب سرد بگیرم و زیر دوش درازبکشم تا قطرات آب با فشار و از فاصله دور به صورتم بخوره بعد توی همون حالت تنم رعشه بگیره و دندونهام به شدت بهم بخوره حالت خوبیه یه جور مراقبست آدم هم دوست داره در اون حالت بمونه و هم دوست داره از این حالت خارج بشه .

مادرم همیشه وقتی که به غرغرهای من گوش میده میگه خیلی ها هستند که آرزوشونه جای تو باشند واقعا اونها چقدر بدبختند . دلم میخواد پرواز کنم از این زمین بکنم برم بالا اینقدر بالا که دیگه بترسم بعد از اون بالا بپرم پایین و خودم رو بسپرم به هوا ، سبک ، آرام ، خلاء ، پرنده ها که زیر من هستند و نه بالای سرم ،  صدای باد توی گوشم و زمین که هی بزرگ و بزرگ تر میشه .(17بعد الظهر )

هوا تاریک شده ،چشمام خون افتاده ، پاهام درد میکنه ، سرم میسوزه ، بدنم رو به زور اینطرف واونطرف میکشم ، امروز هم داره تموم میشه ، بدون لذت و تنوع ، یکنواخت ، سرد ، بیروح، خسته کننده ، کسالت بار ، همراه با کوله باری از فکر و خیال ،

 چرا من رو آفریدی ! ؟

به کدامین گناه نکرده مرا به زندگی دچار کردی؟

با چندمین تقویم زندگی من نو خواهد شد؟

چرا عدالت سخت کور وبیمار است ؟

چرا برای یکی شدن زمان نمی ایستد؟

پس کجاست منجی  وعده داده شده ؟

تا به کی باید پیر ما بدنبال جایی برای قبایش باشد؟ ((به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژنده خود را ))

هوا چرا باید بس ناجوانمردانه سرد باشد ؟

چرا در قفس هیچ کسی کرکس نیست؟

چرا از شمع میگویند وقتی پر پرواز پروانه بسوخت؟

و چرا خانه ما سیب نداشت ؟

چرا می گویند یک با یک برابر نیست ؟

و چرا میگویند جهان پیر است وبی بنیاد از این فرهاد کش  فریاد ؟

و کیست که میخواند مرا؟ و به من میگوید که باید دوباره عاشق بود .

عاشق که ؟

و به کدامین امید باید شبها چشمها را بست ؟

فردایی که از آن بیزارم چرا باید بیاید ؟

چرا شب من بی پایان است ؟

چرا ؟

چرا ؟

چرا ؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

یكماهی میشود كه سال تحویل شده است و من همچنا ن در پارسال مانده ام با همان غمها وهمان افكار آزار دهنده .دوستی مرا نصیحت میكرد به تماشای زیبایی های دنیا و سخت نگرفتن زندگی حدود 2 ساعتی با هم صحبت كردیم دراوسط بحث سیگاری روشن كرد و من برایش با دلایل خودم كه نمیدانم از كجا آورده ام توضیح میدادم واز او سئوال های بیجوابی میپرسیدم اوایل طفره میرفت اما كم كم نرم شد در اواخر بحث سردرد گرفت وذیق وقت را بهانه كرد وادامه را به آینده موكول كرد .از اینكه دنیای ساختگیش را خراب كرده بودم ناراحت بود و عصبانی. فردایش درخیابان دیدمش اما انگار او نمیخواست مرا ببیند یعنی مطمئنم كه مرا زودتر دیده بود وترس ادامه بحث یا حتی یادآوری شب گذشته خودش را به بیراهه زده بود حتما همان شب رفته خانه وزنش پرسیده چرا ناراحتی و او هم گفته فلانی را میشناسی بنده خدا دیوانه شده داشتم نصیحتش میكردم و از این حرفها. خودم را هزار بار لعنت كردم كه چرا زندگی بدبخت را خراب كردم اصلا چرا من باید یاس و ناامیدی خودم را همه جا ببرم .مگر دیگران چه گناهی كرده اند كه باید مرا تحمل كنم.اما من كه به آنها كاری ندارم آنها خودشان به سراغ من میآیند یكی دلش برای من میسوزد و میگوید جوانی به رعنایی شما كه نباید آشفته باشد ، تا كمی با او صحبت میكنم از من فرار میكند ودیگر نمیخواهد تا ثواب كند وجوانی را نجات دهد .دیگری عاشقی سینه چاك است كه قلم من او را محسور كرده است وآرزو دارد تا من روزی از او بنویسم در اولین برخورد وقرار عاشقانه وقتی من را سرد وسخت میبیند توی ذوقش میخورد و فردایش تلفن میزند و میگوید من دیشب خیلی فكر كردم دیدم كه اگرمن در زندگی شما باشم مزاحم پیشرفت شما میشوم و ممكن است نتوانید دیگر آثار هنری خلق كنید دقیقا منظورش این است كه من به دنبال شوهر میگردم وشما آنقدر ها كه فكر میكردم رمانتیك نیستید .چند وقت پیش با یك خانم روانشناس آشنا شدم اوایل موش آزمایش گاهیش بودم وبر روی من تحقیق میكرد اما وقتی استادش گفته بود كه همچنین فردی با این مشخصات روانی كه توصیف كردید وجود ندارد و او را مردود كرده بود ، به من زنگ زد وگفت خدا جوابت را بدهد كه مرا سر كار گذاشتی و اینكه مجبور شده دوباره تزش را ازنو باز نگری كند و همه اش تقصیر من است.

از این داستانها در زندگی من زیاد است شاید هزار ویكی نباشد اما نزدیك است به این تعداد .راستی یادم رفت بگویم یكبار استاد معارف دانشگاه میخواست مرا به راه راست هدایت كند ترم اول یك بیست به ما داد تا ترم بعد هم با او درس برداریم دقیقا یادم هست برای او1 آیه و 2 حدیث جعلی ومن در آوری نوشته بودم كه مطمئنم هیچ یك از ائمه نگفته بودند خدا مرا ببخشد .به هر حال كم كم كار به جایی رسید كه من را به كمیته انضباطی بردند و یك تعهد گرفتند كه به اساتید بی احترامی نكنم .چنان بلایی بر سر اعتقادات پوشالی این شخص آوردم كه فكر میكنم در آن دنیا شیطان یك جایزه مشتی به ما بدهد .نه اینكه از خودم تعریف كنم وبرای خودم نوشابه باز كنم نه ! این مردم اینقدر حمارند كه میشود با چند تا سئوال نابودشان كرد چون هر هری هستند وهمه چیز را قبول دارند چون پدرانشان داشته اند و هر وقت هم كم میاورند میگویند  استغفر الله و ربی والتوبه الیه  دقیقا یعنی اینكه شما كفر میگویید

گذشته از اینها دلم تنگ است، نفسم سنگین است ، سینه ام سخت بدرد آمده وانگار یك انرژی هسته ای غنی شده در راكتور مغزم دارد انرژی آزاد میكند دارم از NPT  خارج میشوم چرخه سوخت اتمی من كامل شده است دارم منفجر میشوم . اما اگر بتركم و منفجر شوم هیچ اتفاقی نمیافتد نمیگویم همه خوشحال میشوند اما یك مخالف  كم میشود و همین برای دیگران كافی است میدانم كه همه میگویند من عاشقش بودم واقعا هر وقت شعر میگفت انگاراز ته قلب من بود اما اگرهمان لحظه بگویند یكی از اشعار مرا بخواند میگوید حالا وقت گیر آورده اید او مرده است وشما فكر شعر هستید . بیچاره مادرم او تنها كسی است كه نارا حت میشود و حتما مثل همیشه برای من دعا میكند وبرای خودش تا زودتر بمیرد وپیش من بیاید ، تا برای من گل گاو زبان دم كند وهر وقت سرم درد گرفت چهل بار آیه الكرسی بخواند ودر لیوان اب زمزم فوت كند وبه من بدهد تا بخورم وخوب شوم وپدرم را مجبور میكند تابرایم اسپند دود كند و خودش میگوید بتركد چشم حسود اگر باز هم خوب نشدم به افصل خانم میگوید برایم تخم مرغ بشكند وافصل خانم با آن دستهای چاقش روی تخم مرغ با زغال خط میكشد واسم میبرد بیچاره آن كسی كه تخم مرغ به اسم او میشكند در كمتر از یك ثانیه مادرم با ناله و نفرین تمام خاندان او را نفرین میكند طوری كه من مطمئنم از فردا حتی گربه هایی كه از روی بامشان رد میشوند به درد لاعلاجی مبتلا خواهند شد و یكی یكی سقط میشوند.

ایكاش مادرم جای خدا بود آن زمان حتما من یكی از پیامبران اولی العزم بودم ومیتوانستم معجزه كنم وشفا بدهم . بیچاره پدرم كه همیشه در سایه من بسر برده دلم برایش میسوزد هیچ وقت خوب دركش نكردم مرد فداكاریست ساكت است وز حمتكش با كارگری مرا بزرگ كرد تنها فرزندش را و حالا نشسته تا بیبند من چی میشوم الحمد الله ظاهر را خوب حفظ كرده ام و او هر جا كه مینشیند از من میگوید واقعا پدر و مادر من چقدر بدبخت هستند كه من تنها دلخوشی آنها هستم

ایكاش كسی پیدا میشد و با من همفكر میشد تا خودم را پیدا كنم .اما نه مطمئنا كسی پیدا نمیشود اگر هم پیدا شود دیوانه میشود و بدبخت میشود وبازهم من تنها میشوم ...!!!

دوشنبه 17/11/84

پس فردا روز تاسوعاست و ما طبق سنت چندین ساله  مراسم داریم و غذا میپزیم .صبح به مامان زنگ زدم همه چیز برای تاسوعا آمادست مامان ودایی امیر كپسولهای گاز رو هم كه تنها كار باقیمانده بود پر كردند وفردا كه من میرم قزوین قراره خاله و حاج آقا رو هم با خودم ببرم.

اما چیزی كه میخوام براتون تعریف كنم داستان دیگه ای :

ما هر ساله توی این مراسم سعی میكنیم تا جای ممكنه از خرافات و بدعت های سنتی جدایی كنیم وغذای پخته شده روبین كسایی كه واقعا محتاجند تقسیم كنیم گه گاهی هم از هیات های عزاداری دعوت میكنیم تا بیان خونه ما و روز تاسوعا رو سوگواری كنیم.

چنیدین سال پیش بطور متوالی رسم بر این بود تا از كودكان استثنایی و عقب مانده ذهنی  دعوت میكردیم تا بیان خونه ما .همیشه اونها با یك مینی بوس نزدیك ظهر تاسوعا بچه ها رو میآوردند توی این چند سا ل ما در بین بچه های استثنایی دوستانی پیدا كرده بودیم و موقع غذا خوردن هر كدوم از ما مسئول غذا دادن به یكی از بچه ها بود .نمیدونید چه معصومیتی در چشمها ی این بچه ها موج میزد بعضی از اونها مثل یك فرشته زیبا بودند و همشون بدون استثنا بوی خدا میدادند عاری از هر گناه ومعصیت . مربی و پرستار بچه ها میگفت به دلیل كمی تعداد بهیارها و پرستارها متاسفانه این امكان وجود نداره تا بچه ها رو خیلی بهشون برسند و بدلیل اینكه بیشتر اونها در اكثر مواقع دراز میكشیدند و توانایی راه رفتن ونشستن نداشتند همشون یه طورهایی استخوان درد داشتند و بدنشون خیلی بد رشد كرده بود بعضی ها هم قوز در آورده بودندو بعضی دیگر زخم رختخواب گرفته بودند بگذریم من مسئول رسیدگی به پسری بودم به نام بهرام كه هم سن خودم بود یعنی اون موقع حدود 18 سالش بود نه میتونست حرف بزنه و نه میتونست حركت كنه فقط گه گاهی صدا هایی از خودش در میاورد و احساسش رو بیان میكرد كلا با من خیلی حال میكرد و من مرتبا برای اون شكلك در می آوردم ومی خندوندمش . بعضی وقت ها خودم رو میذاشتم جای اون و خدا رو بخاطر همه نعمتهایی كه به من داده شكر میكردم .

من یه دختر خاله دارم به اسم الاهه كه الان یك بچه داره وخیلی آدم احساساتی و مهربونیه اون مسئول رسیدگی به دختر بچه ای بود به نام فاطمه شاید باورتون نشه ولی من كمتر دختر بچه ای به این خوشگلی دیده بودم  خیلی ناز بود وهمیشه به یك جایی خیره میشد  و هر از چند گاهی لبخند می زد میگفتند پدر و مادرش دختر خاله وپسر خاله بودند وبهمین خاطر بچشون عقب مونده شده بود این الاهه ما با این دختره خیلی حال میكرد و هر وقت میومد قزوین یه سری به این بچه میزد و حالش رو میپرسید نمیدونم ولی همه احساس میكردیم یك حس مادرانه عجیبی به اون داره .فاطمه فقط از دست الاهه غذا میخورد و گاهی یك ساعت این دوتا به هم خیره میشدند الاهه اشك میریخت وفاطمه لبخند میزد .

سالها میگذشت وما هر سال روز تاسوعا نزدیكی های ظهر به استقبال اونها میرفتیم .الاهه اون سال داشت عروسی میكرد و سرش خیلی شلوغ بود بخاطر همین  نتونسته بود خیلی به فاطمه سر بزنه .طبق معمول نزدیكی های اذان ظهر مینی بوس اومد و ما به سرعت به استقبال رفتیم من بهرام روبغل كردم و از مینی بوس آوردم پایین ماشا ا... سنگین شده بود و یك ته ریشی هم  گذاشته بود . وقتی اومدیم تو دیدم الاهه ناراحته و میگه كه فاطمه رو نیا وردم . از من خواست تا با هم بریم دنبالش و بیاریمش خونه  در این بین یكی از مربیای  موسسه كه از همه جا بیخبر بود گفت الاهه خانم از شما انتظار نداشتیم ما فكر میكردیم حداقل توی یكی از مراسم ختم فاطمه شما رو میبینیم .

یك لحظه احساس كردم زمان متوقف شد وهمه چیز دور سرم گشت سریع به سمت الاهه برگشتم وای نمیدونید چی شد یكباره الاهه جیغ بلندی كشید و شروع كرد به شیون وزاری وزدن خودش بچه ها كه ترسیده بودند گریه میكردند وكسی جلودار الاهه نبود همه گریه میكردند یك لحظه هم تصویر فاطمه از جلوی چشمم دور نمیشد الاهه رفته بود به سمت  جایی كه فاطمه پارسال نشسته بود و خودش رو به در و دیوار میزد و بعد تك تك بچه هارو میبوسید ومیگفت اینا بوی فاطمه رو میدند .

  من از معصومیت  بنده های خدا شكایت میكردم كه این خدا چرا اینجوری میكنه  بگذریم بعدا فهمیدیم كه خانواده  فاطمه برای تحو.یل گرفتن  جنازه اون نیومده بودند و بدن خسته وبیمار اون مدت سه ماه در پزشكی قانونی مونده بوده و بعد از سه ماه با رای دادگاه موسسه تونسته بوده مجوز دفن اون رو بگیره و در یك قبر در قطعه كودكان دفنش كنند مهجور و بیكس همونطوری كه اومدنش كسی رو خوشحال نكرده بود رفتنش هم كسی رو ناراحت نكرد .همون روز رفتیم سر خاكش و الاهه كه تا چند هفته مریض بود و خودش رو مقصر میدونست وپشیمون از اینكه حال این دختر رو نپرسیده بود . فاطمه رفت غریب و تنها  و الان الاهه یه دختر 3 ساله داره به اسم فاطمه كه چیزی از معصومیت كم نداره .

امسال قراره بعد از اون سال برای اولین بار الاهه و دختر كوچولوش فاطمه دوباره  روز تاسوعا بیان خونه ما و من خیلی خوشحالم.

خدایا تو رو به عظمتت قسم میدم هیچ بچه ای رو بی سرپرست نكن .خدایا تو بزرگتر از اونی هستی كه بخواهی به ما ظلم كنی تو رو به عظمتت قسم میدم  سایه بزرگتر ها رو از سر ما كم نكن .