حکایت دعوا بر سر "ترک شیرازی و خال او " از زمان خواجه حافظ شیراز آغاز گردید و تا زمان معاصر ما کشیده شد ! داستان با بیتی از اشعار حافظ شروع شد ؛ سپس صائب تبریزی در سالهایی بعد بگونه ای انتقادی و با الگو برداری از اصل شعر ، حافظ را محکوم به اشتباهش کرد و نهایتا شهریار پاسخی زیبا و شنیدنی برای صایب تبریزی سرود.
و اما بشنوید حکایت ترک شیرازی و خالش را :

حافظ:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                     به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را


صائب تبریزی:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                     به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و پا را
هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد     نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را

شهریار:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                    به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را
هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد        نه چون صایب که می بخشد سرو دست و تن و پا را
سرو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند          نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

البته موارد بالا بصورت رسمی و از قول شاعران شناخته شده بود . بهرحال داستان به اینجا ختم نشد و در گوشه کنار اشعاری را با مضامینی مشابه داریم:

مثلا:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                     فدای مقدمش سازم سرودست و تن و پا را
من آن چیزی که خود دارم نصیب دوست گردانم          نه چون حافظ که میبخشد سمرقند و بخارا را


ویا در جایی دگر کمی طنزآلود:

آگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                     به خال هندویش بخشم یه من کشک و دو من قارا
سر و دست و تن و پا را ز خاک گور میدانیم                زمال غیر میدانیم سمرقند و بخارا را
و عزراییل ز ما گیرد تمام روح اجزا را                          چه خوشترمیتوان باشد زآن کشک و دو من قارا

اما داستان باز هم ادامه یافت بدین صورت که :

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را                           به خال هندویش بخشم سریر روح ارواح را
مگر آن ترک شیرازی طمع کار است و بی چیز است؟       که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را
کسی که دل بدست آرد که محتاج بدنها نیست                که صایب بخشدش او را سرو دست و تن و پا را

و نهایتا به این شعر میرسیم که با کمی تغییر در وزن. حافظ را مسؤل تمام این دعاوی میداند:

چنان بخشیده حافظ جان! سمرقند و بخارا را                    که نتوانسته تا اکنون کسی پس گیرد آنها را
از آن پس بر سر پاسخ به این ولخرجی حافظ                    میان شاعران بنگر فغان و جیغ دعوا را
وجود او معمایی است پر از افسانه او افسون                  ببین! خود با چنین بخشش معما در معما را

نظر شما چیست؟