مرگ من روزی فرا خواهد رسید : در بهاری روشن از امواج نور - در زمستانی غبار آلود و دور - یا خزانی خالی از فریاد و شور - مرگ من روزی فرا خواهد رسید : روزی از این تلخ و شیرین روزها - روز پوچی همچون روزان دگر -سایه ای ز امروز ها، دیروزها ! - دیدگانم همچو مرمرهای سرد - ناگهان خوابی مرا خواهد ربود - من تهی خواهم شد از فریاد و درد - می خزند آرام روی دفترم - دست هایم فارغ از افسون شعر - یاد می آرم که در دستان من - روزگاری شعله می زد خون شعر - خاک می خواند مرا هر دم به خویش - می رسند از ره که در خاکم نهند - آه شاید عاشقانم نیمه شب - گل بر روی خاک غمناکم نهند - بعدها ناگه به یک سو می روند - پرده های تیره دنیای من - چشم های ناشناسی می خزند - روی کاغذها و دفترهای من - در اتاق کوچکم پا می نهند - بعد من، با یاد من بیگانه ای - در بر آئینه می ماند بجای - تار موئی، نقش دستی، شانه ای - می رهم از خویش و می مانم ز خویش - هر چه بر جا مانده ویران می شود - روح من چون بادبان قایقی - در افق ها دور و پنهان می شود - می شتابد از پی هم بی شکیب - روزها و هفته ها و ماه ها ! - چشم تو در انتظار نامه ای - خیره می ماند به چشم داده ها - لیک دیگر پیکر سرد مرا - می فشارد خاک، دامنگیر خاک ! - بی تو ! دور از ضربه های قلب تو - قلب من می پوسد آنجا زیر خاک - بعدها نام مرا، باران و باد - نرم می شویند از رخسار سنگ - گور من گمنام می ماند به راه - فارغ از افسانه های نام و ننگ.

                                                                                               (( فروغ فرخزاد ))