تبلیغات


__
باورم نیست
27 مهر 86 - 15:28

بی تو دیدم زندگی را می توان باور نمود
می توان شب های بی پایان خود را سر نمود
بی تو دیدم زندگی جاریست در رگ های عمر
غنچه های روز را هم می توان پرپر نمود
می توان در دود یك سیگار هم زندگی را كشت و سوخت
                                     می توان بی گریه ماند
                                    می توان بی نغمه خواند
می توان در سردی یك آه نیز ، خاطرات تلخ خود را تازه كرد
با شمارش های انگشتان دست ، رنج های رفته را اندازه كرد ...
        بی تو دیدم قهر نیست
            جام های زهر نیست
                 تلخی اندوه هست و كوه نیست!
                      تكدرخت درد هست و جنگلی انبوه نیست!
در فراموشی مطلق می توان آرام خفت
می توان گفت این كه اندر ماورای پنجره
سال های رفته مدفون گشته اند
                                          آرزوئی نیست ... انتظاری نیست ...
                                      اعتباری نیست ... عشق ِ یاری نیست ...
باورم هرگز نبود
بی تو آیا می توان روز را هم شام كرد
ماند و با سر كردن روز و شبی
، زندگی را هم چنین بدنام كرد ؟!
                                 بی تو دیدم مانده ام
                                  بی تو دیدم زنده ام
این منم تنها ، 
تنی و روح خویش
آن تن و روحی كه می آزردمش
كز تن ِ دیگر نماند لحظه هائی هم جدا
از تنی با بوی گرم و آشنا ....
                       دیدم آری هر تنی تنهاست در بعد زمان
                                       در جهان
                     باورم شد هر تنی را روح و قلب دیگریست 
                         قصه‌ی پوچی ست یك روح و دو تن ،
                          من نه بودم تو ، دریغا ، نه تو من !
وای بر من ، بر دل دیوانه ام
كانچه باور داشتم از من گریخت
رشته های بافته با خون دل ، از هم گسیخت
آنچه استاد ازل از عشق گفت
عاقبت بر باد رفت
اعتبار عشق هم از یاد رفت .....

 

افسانه‌ی من به پایان رسیده است
و احساس می كنم كه این آخرین منزل است
                                      دیگر نه بانگ جرس كاروانی
                                         دیگر نه آوای رحیلی!
تنهایی ، آرامگاه جاوید من است
و درد و سكوت
                     همنشین تنهایی جاودانه‌ی من ! 16.gif

  • ارسال نظر (0)
20 بهمن 85 - 21:33

حال من بد نیست ؛ غم کم می خورم
کم که نه ! هر روز کم کم می خورم
آب می خواهم ؛ سرابم می دهند
عشق می ورزم ؛ عذابم می دهند
در میان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده ی مردم شدم
بعد از این با بی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
درد می بارد چو لب تر می کنم
طالعم شوم است باور می کنم
من که با دریا تلاطم کرده ام
راه دریا را چرا گم کرده ام ؟
من نمی گویم که با من یار باش
من نمی گویم مرا غم خوار باش
روزگارت باد شیرین ! شاد باش
دست کم یک شب تو هم فرهاد باش
هیچ کس دست مرا وا کرد ؟؟‌ نه
فکر دست تنگ ما را کرد ؟؟ نه
هیچ کس از حال ما پرسید ؟؟ نه
هیچ کس اندوه ما را دید ؟؟ نه
چند روزی هست حالم دیدنیست
حال من از این و آن پرسیدنیست
گاه بر روی زمین زل می زنم
گاه بر حافظ تفاءل می زنم
حافظ دیوانه فالم را گرفت
یک غزل آمد که حالم را گرفت :
"ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم"!!!!

__